Isekai แนวเสียดสีล้อเลียน konosuba /Haru sex worker คุยวิเคราะห์กันหน่อยครับ

[samuison]

ผมไปอ่านเจอมาว่า


isekai มีการแข่งขันกันทำให้พยายามสร้างรูปแบบที่หลากหลาย


Konosuba ก็เป็นหนึ่งในนั้นที่พยายามจะล้อเลียนในรูปแบบที่เคยเป็นมาว่าไม่เหมือนแนว isekai ต่างโลกอื่น แต่ออกแนวล้อเลียนแนวฮาเร็ม


แต่ปัจจุบันกลายสภาพเป็นทุกอย่างที่ตนเองเคยล้อมา



มีคนบอกว่า ของอย่างวันพันซ์แมน Konosuba  Sex worker Haru นั้นไม่ควรจะเป็นตอนยาว

ควรเป็นตอนสั้นไม่กี่ตอน ไม่อย่างนั้นจะเสียธีมของเรื่องไป


จากที่พยายามล้อเลียนพระเอกแนวกินหญ้าที่ไม่มีอะไรกับฮาเร็ม โดยการสร้างสาวๆนิสัยเสีย...แร่ดำเนินเรื่องผ่านไป กลายเป็นไวฟุ เมกุมินเรียบร้อย


มีแต่พระแม่อควอ ที่ยังคงความ...ไว้ได้เสมอต้นเสมอปลาย

พอจะย้อนกลับไปดู นอกจากเจ้ามะ ทั้งปาร์ตี้ก็หญิงล้วน เจ้าดัสต์ที่หน้าม่อ ยังมีตัวผู้คนอื่นอยู่ในทีมบ้าง


แนวล้อเลียนถ้าเขียนนานไปจะกลายเป็นแนวที่ตนเองจะล้อ


อย่าง Sex worker Haru ก็จะล้อคนที่สละชีวิต เกิดใหม่ต่างโลกว่าเป็น loser ( 4chan ด่าฮารุแรงมาก เอาแบบตรงๆ ทางเลือกอื่นมีนอกจากขายตัว มันแค่ลำบาก ยืนขาแข็งในเซเว่น มันเป็นแค่ทางเลือกที่สบายและเงินดีที่สุดเท่านั้นล่ะ )

วิจารณ์พวกโอตาคุไปเกิดใหม่ต่างโลกและเยาะเย้ยพวกนั้น...แต่ดันมีพลังที่มีเซ็กส์จะก็อปพลังได้ ...ซึ่งอย่างที่ทุกท่านรู้ พลังโกงมากๆ...แต่ยังเอาไปใช้ขายตัวเหมือนเดิม....



คือเหมือนกับจะพยายามสร้างให้แปลกแต่ตกบ่วงตนเองน่ะครับ


ผมกำลังแตนิยายอยํเลยไม่อยากจะเป็นอย่างนั้น


ทุกท่านคิดว่าอย่างไรบ้างครับ?

หรือมันเป็นเรื่องที่ต้องเผชิญ เพราะตำนานการผ่านความยากลำบากของฮีโร่ นั้นเขียนมาตั้งแต่ครั้งบรรพกาล ไม่ว่ามหาภารตะ ไบเบิ้ล โอดิสซี


ที่การผจญภัยฮีโร่ต้องเป็นแบบนั้นเพราะมันคือเครื่องมือของการเล่าเรื่องที่พิสํจน์มานับพันปีแล้ว


เราอาจจะล้อเลียนเรื่องเหล่านั้นได้ในตอนสั้น


แต่หากต้องการเขียนเป็นเรื่องยาวเราจะรู้ตัวว่า ตำนานของวีรบุรุษที่ผ่าฝันอุปสรรคน่ะ มันจำเป็นต่อการจบเรื่อง

เราไม่สามารถสโลไลฟ์ต่อไปได้ตลอดกาล การเดินทางต้องมีอุปสรรคและจุดสิ้นสุด

คาซึมะ ไม่อยากปราบขุนพลมารแค่ไหน การเล่าเรื่องก็ต้องบังคับให้คาซึมะไปปราบ


วันพันซ์แมนแก้แนวทางโดยการให้คนอื่นเด่นขึ้นมา เพราะหากไซตามะโผล่มาจะจบความตึงเครียดทันที


เรียกว่าเรื่องดำเนินต่อไปได้เพราะตัวประกอบอื่นนอกจากพระเอกของเรื่อง


ทุกท่านมีแนวคิดว่าอย่างไรบ้างครับ?

คุยสัพเพเหระกันหน่อย

• Tweet

[Panzerelite]

เราไม่ชอบอย่างคือหลายเรื่องชอบมีวิชาก๊ํอปพลังผมว่ามันโกงเกินไป อย่างง่ายๆเลยน้องเมเปิล ถึงไม่ใช่ไปเกิดใหม่แต่ก็นับว่าไปต่างโลกคือแค่ถึกVit999ก็พอแล้วแต่ดันมีพลังกินที่ทำให้ได้พลังบ้าบอเต็มไปหมดนั้นหละโกง Konosubaมันมีข้อดีคือไอ้คาสึมะจริงๆไม่ได้เก่งอะไรอะเลยเป็นโนวิทพลังจับฉ่ายมาก แล้วเพื่อนร่วมตี้ก็อัพสกิลเละเทะไร้สมดุล อย่างท่าที่แรงเวอร์ๆแต่ใช้ได้ครั้งเดียวต่อวันงี้ หรือถึกเวอร์ๆแต่ตีอะไรไม่โดนเลยงิ หรือพระที่สเตตัสทุกอย่างสูงหมดยกเว้นค่าความฉลาด(ปกติพระนี้ค่าความฉลาดต้องเยอะนิ) ปัญหาคือตี้มันกากจริงๆแต่ถ้าวางแผนดีๆก็เทพได้


จะฮาเร็มไหมก็ไม่ เพราะคอนเซปพระเอกฮาเร็มจริงๆคือไม่เก่งไปเลยก็กากแล้วอาศัยหมุดหลังกระโปรงผู้หญิงเอาแล้วค่อยมาเก่งตอนท้าย แต่เจ้าคาสึมะมันกากยังไงก็กากอย่างนั้น แถมหื่นด้วยเหมือนเด็กทั่วไปมากๆ

[shironeko654]

อยากแต่งอะไรก็แต่งไปครับ เอาแบบนี้เลย ไม่มีทางที่ท่านจะแต่งแล้วถูกใจคนทั่วโลก
นายเอชอบเรื่องหมายเลข1 แต่นายบีไม่ชอย นายบีก็ด่า เสียดสี ไม่สมจริงมั่ง ไร้สาระมั่ง อะไรมั่ง
แต่นายบีดันไปชอบอีกแนว นิยายหมายเลข2 นายเอไม่ชอบไง ก็ด่านิยาย2ว่า โกงเกิน พลังเทพเกิน พระเอกห่วย มีแต่หมาที่อ่าน


คือนิยาย1เรื่องมันจะมีทั้งคนชอบคนเกลียด ถ้าท่านมีแนวเป็นของตัวเองอย่ารีรอ เขียนไปเลย ไม่ชอบอะไรก้ไม่ต้องเอามันมาใส้ ชอบอะไรก็ยัดๆลงไป คนที่มีความชอบเหมือนท่านจะมาอ่านนิยายท่านเอง ส่วนคนที่ไม่ชอบก็จะหาเรื่องด่าท่าน เรื่องปกติครับอย่าได้ใส่ใจ

[gettogether]

งืมมม  สำหรับต่างโลกหรือเกิดใหม่ เป็นอะไรที่ทิศทางมันไปได้หลายอัตลักษณ์ หลากเรื่องราว หลายมุมมองนะออเจ้า  แต่ที่ยากคือพอต้นเรื่องไปแล้ว เข้ากลางเรื่องจะหาไอเดียยังไงให้ไม่ออกทะเลและมีสีสันอันนี้ยากจริง เหอๆ

สำหรับคำวิจารณ์นั้นแน่นอนเหมือนกินแกงโฮะ รสชาติหลากหลายจริงๆ แต่ถ้าคนแต่งคิดว่าอร่อยอยู่ก็เดินหน้าต่อโลด  ให้คิดว่าแต่งนิยายคือนำเสนออาหาร (รายการเชฟกระทะเหล็กละกัน) ทั้งคนกิน และคนดูอาหารนั้นก็ชอบมะชอบแล้วแต่ความพอใจส่วนตัวทั้งนั้นอะนะ แต่!! ยังไงคนเป็นเชฟจะมีฝืมือนำเสนออาหารได้ถูกใจทั้งคนกิน คนดูมากยิ่งๆขึ้นแน่นอน 

จริงๆผมชอบตัวเอกเก่งแต่มึนๆ หน่อยอะนะดูแล้วมีเสน่ดี แต่มาแนวนี้ไปจับคุ่กับตัวละครมึนๆ เหมือนกัน นี้ถ้าไม่มีตัวตบมุขก็ออกน่าเบื่อนิดๆ   ถ้าตัวเอกเก่ง+ฉลาด ต้องหาตัวภาระหรือไม่ก็คู่หูไปถ่วงดุลไว้ไม่งั้นเด๋วเหมือนเจ้าก๊อบลินที่วิวัฒนาการไปเป็นเทพตัวนั้น 555

บักโล้นก็เก่งไม่แคลใครเลยต้องมีตัวเด่นเยอะหน่อย (แต่งานภาพนี้มาอันดับหนึ่งนะตอนต้นๆ เพราะเป็นมังงะเลยมีจุดนี้ด้วยน่ะนะ)

[patcharapon]

พวกมาแบบแวกแนวมันช่วยเรียกความสนใจให้คนเข้ามาอ่านแค่ช่วงแรกเท่านั้นแหละครับ ที่เหลือก็ต้องเข้าหลูบอย่างที่ท่านว่าเพื่อจะได้จบยาวๆ

[warakornboy]

อันนี้ต้องเล่าไกลนิดนึงแต่จะลอง Brief สั้นๆให้นะครับ
1. ประวัติของภาพวาดมันมาก่อนตัวอักษรและภาษาแต่ก็เป็นของคู่ Conflict กันมากก่อนประวัติศาสตร์เสียอีก

2.  การแข่งขันระหว่างขั้วตรงข้ามอย่างศิลปะและหนังสือตัวอักษร วิวัฒนาการไปสู่ Newspaper vs comic ทั้งสอง media มี purpose หลักๆคือสร้างความบันเทิงและ political parody  ก่อนจะนำไปสู่การเน้นให้ข่าวสารที่ผู้บริโภคควรจะรู้  โดยใช้หลักการเรียกร้องความสนใจเป็นวิธีให้เข้าถึง

3.  เชื่อว่า manga  แนว Fantasy เกิดมาก่อน Isekai  และ ณ ตอนนั้นเหล่านักแต่งก็แข่งขันกันเองและให้ความรู้ในเวลาเดียวกัน

4.  โชคไม่ดีที่ชัยชนะใน 1st  manga war   และอาจจะชนะ Comics ไปด้วยนั้นตกเป็นของแนว Sci-fi+futuristic+mecha แทน  พูดได้ว่า Ghost in the shell คือสัญลักษณ์ที่ว่านั่นก็คงจะไม่ผิด  และวงการก็กลับสู่ภาวะปกติด้วยแนว Slice of life ทั้งหลายนั่นเอง

5.  หลังจากความปราชัยในครั้งแรก  วงการ Anime ก็เกิด Revolution ขึ้นมา  ครั้งนี้ใช้วิธีสอดใส่และเสียดสี  ‘รอยแยกมากมาย’  ในประวัติศาสตร์ทั่วโลกมาเป็น Fuel ให้กับเนื้อเรื่องที่แต่งออกมาทั้งหลายรวมถึง Mythology ต่างๆโลก  series ที่ช่วยคืนชีพแนวนี้ขึ้นใหม่คงจะเป็น  Monster farm/Monster rancher นั่นเอง  และแนว Ecchi + foreplay? ก็ตามมาหลังจากนั้น...

6.ในปี 2013 ที่ผ่านมา 2nd manga war เริ่มต้นอีกครั้ง  คราวนี้ผู้ท้าชิงใหม่ร่วมคือ Romance  เพราะ Isekai + fantasy มีแนวโน้มมCompetetition potential ด้อยกว่า ผู้ชนะครั้งที่แล้วเพราะเนื่องจาก  เรื่องสมมุติฐานที่ใช้จินตนาการเป็นหลักนั้นแต่งยากและอายุสั้นกว่าแนว Realistic ค่อนข้างมาก 

ทีนี้เมื่อวิเคราะห์จากสมมุติฐานจากด้านบนน่าจะ = Isekai outbreak ยุคหลังเป็นมาจากอัตรา Unemployment ในญี่ปุ่นสูงขึ้น  ในขณะที่วงการ anime + game + manga กลับขยายตัวแทบจะเป็น x3 เท่าตัวจาก ปี 20th century สังเกตจากยอดผลิตต่อเดือน + online promotion  และข้อจำกัดเรื่องความยากในการแต่งกับเนื้อหาที่มีความซับซ้อนจนไม่ควรตีพิมพ์ก็ทำให้เกิด Doujinshi outbreak ตามมาด้วย

[topkun]

แนวต่างโลกมันเยอะจนเกลี่ยนไปหมด คนเขียนก็ต้องพยายามหาความแปลกใหม่ซึ่งเรื่องนี้ประสบความสำเร็จ ทำให้คนสนใจเยอะ
แต่ปัญหาคือ คนเขียนเลือกทางยาก อย่างการขายตัว ซึ่งทำให้คนรู้สึกไม่ดีต่อเรื่องไปด้วยซึ่งเป็นปัญหาที่คนเขียนต้องรับไป

[deaddy]

อยากเขียนแนวต่างโลกให้แปลกใหม่ยากตรงไหน มันติดตรงคนเขียนไม่มีประสพการณ์มาก่อนมากกว่า
ออกแนว เป็นนักเขียนอายุน้อย อยากเขียน แต่ไม่มีอะไรจะเอาไปเขียน เลยก็อบๆ แล้วใส่มุมมองตัวเองลงไป


อยากแปลกใหม่จะแต่งยังไง ก็แค่เอาความรู้ในปัจจุบันไปใส่ในต่างโลก
รึเอาง่ายๆ เอาแนวปัจจุบันที่ฮิตๆ ไปต่างโลกเลย


เช่น
ทำแนวฟุตบอลที่ต่างโลก เล่นเทนนิสที่ต่างโลก ทำอาหารที่ต่างโลก
หลายๆเรื่องถึงจะเป็นแนวปัจจุบัน ก็เว่อจนแทบจะเหมือนอยู่ต่างโลกอยู่ละ


ถ้าผมเขียนคง ไปเป็นภารโรงที่ต่างโลก

[samuison]

เราไม่ชอบอย่างคือหลายเรื่องชอบมีวิชาก๊ํอปพลังผมว่ามันโกงเกินไป อย่างง่ายๆเลยน้องเมเปิล ถึงไม่ใช่ไปเกิดใหม่แต่ก็นับว่าไปต่างโลกคือแค่ถึกVit999ก็พอแล้วแต่ดันมีพลังกินที่ทำให้ได้พลังบ้าบอเต็มไปหมดนั้นหละโกง Konosubaมันมีข้อดีคือไอ้คาสึมะจริงๆไม่ได้เก่งอะไรอะเลยเป็นโนวิทพลังจับฉ่ายมาก แล้วเพื่อนร่วมตี้ก็อัพสกิลเละเทะไร้สมดุล อย่างท่าที่แรงเวอร์ๆแต่ใช้ได้ครั้งเดียวต่อวันงี้ หรือถึกเวอร์ๆแต่ตีอะไรไม่โดนเลยงิ หรือพระที่สเตตัสทุกอย่างสูงหมดยกเว้นค่าความฉลาด(ปกติพระนี้ค่าความฉลาดต้องเยอะนิ) ปัญหาคือตี้มันกากจริงๆแต่ถ้าวางแผนดีๆก็เทพได้


จะฮาเร็มไหมก็ไม่ เพราะคอนเซปพระเอกฮาเร็มจริงๆคือไม่เก่งไปเลยก็กากแล้วอาศัยหมุดหลังกระโปรงผู้หญิงเอาแล้วค่อยมาเก่งตอนท้าย แต่เจ้าคาสึมะมันกากยังไงก็กากอย่างนั้น แถมหื่นด้วยเหมือนเด็กทั่วไปมากๆ

เจอพวกฝรั่งวิเคราะห์ที่พระเอกกากคือแนวฮาเร็มดรงเรียนที่สาวๆเก่งพอช่วยสู้บ้าง พระเอกก็ต้องผ่านการฝึกฝน
สกิลดกงต่างโลกนั้นข้ามขั้นตอนการฝึกฝนไปเลย
เรียกว่าคือการพัฒนาทางของเรื่องราวก็ได้ล่ะครับ

อยากเขียนแนวต่างโลกให้แปลกใหม่ยากตรงไหน มันติดตรงคนเขียนไม่มีประสพการณ์มาก่อนมากกว่า
ออกแนว เป็นนักเขียนอายุน้อย อยากเขียน แต่ไม่มีอะไรจะเอาไปเขียน เลยก็อบๆ แล้วใส่มุมมองตัวเองลงไป


อยากแปลกใหม่จะแต่งยังไง ก็แค่เอาความรู้ในปัจจุบันไปใส่ในต่างโลก
รึเอาง่ายๆ เอาแนวปัจจุบันที่ฮิตๆ ไปต่างโลกเลย


เช่น
ทำแนวฟุตบอลที่ต่างโลก เล่นเทนนิสที่ต่างโลก ทำอาหารที่ต่างโลก
หลายๆเรื่องถึงจะเป็นแนวปัจจุบัน ก็เว่อจนแทบจะเหมือนอยู่ต่างโลกอยู่ละ


ถ้าผมเขียนคง ไปเป็นภารโรงที่ต่างโลก

นึกถึงที่กิมย้งแนะนำเลยล่ะครับ
ว่าน้องหนูหาประสบการณ์ก่อนที่จะเขียน
แต่ผมคิดต่างไปนิดหนึ่งคือ
มีอีกคติว่าสามล้านตัวอักษรแรกจะเป็นชยะ

ให้มีอะไำรเกิดขึ้นก็เขียนไปก่อนเลยอย่าให้อะไรมาฉุดยั้งเรา
ถ่ายทอดสิ่งที่เป็นขยะออกมาให้หมดก่อนสักสามล้านตัวอักษร
หลังจากสามล้านตัวอักษรเราจะกลายเป็นนักเขียนที่พัฒนาขึ้นอีกครั้ง
เรื่อง sex haru ที่ใน 4chan ด่ากันเพราะรู้สึกถึง malice เจตนาร้ายที่ดูถูกแนวดอตาคุแล้วพยายามจะสร้างให้เด็กสก๊อยล์ดูดีล่ะครับ
ว่าโอตาคุ loser น่าทุเรศ สกิลโกง แต่สรุปคือไปได้กับจอมมารหรืออะไรสารพัด ขายตัวให้กับคนทั้งเมืองว่ากันไป
ที่ดังขึ้นมาเพราะสื่อฝรั่งบางหัวเอาไปลงและมีการแปลภาษาอังกฤษน่ะครับผมเลยได้ข่าวมาทางนั้น
เลยเอามาพูดคุยทางนี้บ้าง

แนวต่างโลกมันเยอะจนเกลี่ยนไปหมด คนเขียนก็ต้องพยายามหาความแปลกใหม่ซึ่งเรื่องนี้ประสบความสำเร็จ ทำให้คนสนใจเยอะ
แต่ปัญหาคือ คนเขียนเลือกทางยาก อย่างการขายตัว ซึ่งทำให้คนรู้สึกไม่ดีต่อเรื่องไปด้วยซึ่งเป็นปัญหาที่คนเขียนต้องรับไป

นั่นล่ะครับ ขนาดผมไม่ใช่สาย purity ผมยังโมโหวุบขึ้นมากับแนวนี้เลย

อันนี้ต้องเล่าไกลนิดนึงแต่จะลอง Brief สั้นๆให้นะครับ
1. ประวัติของภาพวาดมันมาก่อนตัวอักษรและภาษาแต่ก็เป็นของคู่ Conflict กันมากก่อนประวัติศาสตร์เสียอีก

2.  การแข่งขันระหว่างขั้วตรงข้ามอย่างศิลปะและหนังสือตัวอักษร วิวัฒนาการไปสู่ Newspaper vs comic ทั้งสอง media มี purpose หลักๆคือสร้างความบันเทิงและ political parody  ก่อนจะนำไปสู่การเน้นให้ข่าวสารที่ผู้บริโภคควรจะรู้  โดยใช้หลักการเรียกร้องความสนใจเป็นวิธีให้เข้าถึง

3.  เชื่อว่า manga  แนว Fantasy เกิดมาก่อน Isekai  และ ณ ตอนนั้นเหล่านักแต่งก็แข่งขันกันเองและให้ความรู้ในเวลาเดียวกัน

4.  โชคไม่ดีที่ชัยชนะใน 1st  manga war   และอาจจะชนะ Comics ไปด้วยนั้นตกเป็นของแนว Sci-fi+futuristic+mecha แทน  พูดได้ว่า Ghost in the shell คือสัญลักษณ์ที่ว่านั่นก็คงจะไม่ผิด  และวงการก็กลับสู่ภาวะปกติด้วยแนว Slice of life ทั้งหลายนั่นเอง

5.  หลังจากความปราชัยในครั้งแรก  วงการ Anime ก็เกิด Revolution ขึ้นมา  ครั้งนี้ใช้วิธีสอดใส่และเสียดสี  ‘รอยแยกมากมาย’  ในประวัติศาสตร์ทั่วโลกมาเป็น Fuel ให้กับเนื้อเรื่องที่แต่งออกมาทั้งหลายรวมถึง Mythology ต่างๆโลก  series ที่ช่วยคืนชีพแนวนี้ขึ้นใหม่คงจะเป็น  Monster farm/Monster rancher นั่นเอง  และแนว Ecchi + foreplay? ก็ตามมาหลังจากนั้น...

6.ในปี 2013 ที่ผ่านมา 2nd manga war เริ่มต้นอีกครั้ง  คราวนี้ผู้ท้าชิงใหม่ร่วมคือ Romance  เพราะ Isekai + fantasy มีแนวโน้มมCompetetition potential ด้อยกว่า ผู้ชนะครั้งที่แล้วเพราะเนื่องจาก  เรื่องสมมุติฐานที่ใช้จินตนาการเป็นหลักนั้นแต่งยากและอายุสั้นกว่าแนว Realistic ค่อนข้างมาก 

ทีนี้เมื่อวิเคราะห์จากสมมุติฐานจากด้านบนน่าจะ = Isekai outbreak ยุคหลังเป็นมาจากอัตรา Unemployment ในญี่ปุ่นสูงขึ้น  ในขณะที่วงการ anime + game + manga กลับขยายตัวแทบจะเป็น x3 เท่าตัวจาก ปี 20th century สังเกตจากยอดผลิตต่อเดือน + online promotion  และข้อจำกัดเรื่องความยากในการแต่งกับเนื้อหาที่มีความซับซ้อนจนไม่ควรตีพิมพ์ก็ทำให้เกิด Doujinshi outbreak ตามมาด้วย

นึกถึงคำกล่าวของนักเขียนฝรั่งล่ะครับ
ว่าเรื่องราวมีีวิตนอกเหนือจากนักเขียน เรื่องราวที่ประสบความสำเร็จจะถูกเล่าซ้ำและสืบทอดต่อไป

ที่เรื่องราวพระเอกก้าวข้ามจอมมารขายดีก้เพราะเป็นเรื่องราวที่เล่าซ้ำและประสบความสำเร็จมานับแต่ครั้งบรรพกาลแล้ว

สังคมเปลี่ยนไป

นักเขียนพยายามล้อเลียน
แต่ทุกคนจะพบกับกำแพงในการเล่าเรื่อง
เจอคำว่า Monomyth ตำนานอีโร่ เทพนิยายของเรานั้น ที่เรารู้สึกชอบและสอดคล้องกับจิตสำนึกของเรานั้นมันมีเหตุผลของมันอยู่

หากต้องการให้เรื่องราวดำเนิน Hero Journey
คาซึมะก็ต้องปแราบจอมมาร ไม่มีทางออกนอกแนวการข้ามอุปสรรคได้

ทุกคนที่เขชียนจะเผชิญกับความจริงว่า ทำไมบรรพบุรุษของเราที่แต่งมหาภารตะ โอดิสซีต่างๆ ถึงดำเนินเรื่องแนวเช่นนั้น

เพราะมันคือแนวที่ประสบความสำเร็จในการเล่าเรื่อง หากต้องการเขียนเรื่องยาว

พวกมาแบบแวกแนวมันช่วยเรียกความสนใจให้คนเข้ามาอ่านแค่ช่วงแรกเท่านั้นแหละครับ ที่เหลือก็ต้องเข้าหลูบอย่างที่ท่านว่าเพื่อจะได้จบยาวๆ

ใช่แล้วล่ะครับ
คนที่แค่พยายามจะล้อเลียน ไม่สามารถเขียนต่อไปได้
วันพันซ์พยายามจะล้อเลียน แต่ก็ต้องแก้ปัญหาโดยการดันคนอื่นและดราม่าคนอื่นให้เด่นขึ้นมา

งืมมม  สำหรับต่างโลกหรือเกิดใหม่ เป็นอะไรที่ทิศทางมันไปได้หลายอัตลักษณ์ หลากเรื่องราว หลายมุมมองนะออเจ้า  แต่ที่ยากคือพอต้นเรื่องไปแล้ว เข้ากลางเรื่องจะหาไอเดียยังไงให้ไม่ออกทะเลและมีสีสันอันนี้ยากจริง เหอๆ

สำหรับคำวิจารณ์นั้นแน่นอนเหมือนกินแกงโฮะ รสชาติหลากหลายจริงๆ แต่ถ้าคนแต่งคิดว่าอร่อยอยู่ก็เดินหน้าต่อโลด  ให้คิดว่าแต่งนิยายคือนำเสนออาหาร (รายการเชฟกระทะเหล็กละกัน) ทั้งคนกิน และคนดูอาหารนั้นก็ชอบมะชอบแล้วแต่ความพอใจส่วนตัวทั้งนั้นอะนะ แต่!! ยังไงคนเป็นเชฟจะมีฝืมือนำเสนออาหารได้ถูกใจทั้งคนกิน คนดูมากยิ่งๆขึ้นแน่นอน 

จริงๆผมชอบตัวเอกเก่งแต่มึนๆ หน่อยอะนะดูแล้วมีเสน่ดี แต่มาแนวนี้ไปจับคุ่กับตัวละครมึนๆ เหมือนกัน นี้ถ้าไม่มีตัวตบมุขก็ออกน่าเบื่อนิดๆ   ถ้าตัวเอกเก่ง+ฉลาด ต้องหาตัวภาระหรือไม่ก็คู่หูไปถ่วงดุลไว้ไม่งั้นเด๋วเหมือนเจ้าก๊อบลินที่วิวัฒนาการไปเป็นเทพตัวนั้น 555

บักโล้นก็เก่งไม่แคลใครเลยต้องมีตัวเด่นเยอะหน่อย (แต่งานภาพนี้มาอันดับหนึ่งนะตอนต้นๆ เพราะเป็นมังงะเลยมีจุดนี้ด้วยน่ะนะ)

ขอบคุณครับ
คือผมคิดว่าการสร้างคู่หูที่ขัดแย้งกันนมันมีมาตั้งแต่ครั้งบรรพกาลแล้ว
เอาแบบสมัยใหม่ หนังตำรวจ
ตำรวจคนหนึ่งก็ต้องตามกฎ ตำรวจอีกคนหนึ่ง็ต้องใจร้อนขาลุย
บุคลิกที่ต่างกันจะสร้างความขัดแย้งและเอาความขัดแย้งพัฒนาเป็นเนื้อเรื่องได้ล่ะครับ
นั่นคือ "รูปแบบสำเร็จ" ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย เป็นอุปกรณ์ที่ดีเพราะมันมีเหตุผลของมันอยู่

อยากแต่งอะไรก็แต่งไปครับ เอาแบบนี้เลย ไม่มีทางที่ท่านจะแต่งแล้วถูกใจคนทั่วโลก
นายเอชอบเรื่องหมายเลข1 แต่นายบีไม่ชอย นายบีก็ด่า เสียดสี ไม่สมจริงมั่ง ไร้สาระมั่ง อะไรมั่ง
แต่นายบีดันไปชอบอีกแนว นิยายหมายเลข2 นายเอไม่ชอบไง ก็ด่านิยาย2ว่า โกงเกิน พลังเทพเกิน พระเอกห่วย มีแต่หมาที่อ่าน


คือนิยาย1เรื่องมันจะมีทั้งคนชอบคนเกลียด ถ้าท่านมีแนวเป็นของตัวเองอย่ารีรอ เขียนไปเลย ไม่ชอบอะไรก้ไม่ต้องเอามันมาใส้ ชอบอะไรก็ยัดๆลงไป คนที่มีความชอบเหมือนท่านจะมาอ่านนิยายท่านเอง ส่วนคนที่ไม่ชอบก็จะหาเรื่องด่าท่าน เรื่องปกติครับอย่าได้ใส่ใจ

ก็นั่นล่ะครับ
ผมพยายามเปิดใจให้กว้างขึ้นในการดูนิยายต่างๆ ที่เห็นมาตลอดคือที่พยายามจะเสียดสีเรื่องอื่น จะตกลงในรูทีนเดิมเหมือนกัน
ไม่ได้ตำหนิคนที่ตกลงในรูปแบบนั้นเพราะ รุปแบบนั้นคือการเล่าเรื่องที่ได้ผลที่สุดอย่างหนึ่ง
แค่จะเสียธีมที่ล่อคนอ่านให้สนใจในทีแรกเท่านั้นเอง
คือสิ่งที่ต้องจ่ายไปหากหวังทำเป็นเรื่องยาว

[isdogtr001]

เเนวต่างโลกมันไม่ใช้ว่าจะหมดยุคนะตามจริงมันมาเรื่อยๆตั้งเเต่สมัย รุ่นปู่เเล้วครับ เก่าสุดก็ ซีรี่ย์บาซูม ที่พระเอกโดดไปดาวอังคารนั้นละดังนั้นหากเซตติ้งดีๆมันสนุกได้หมด


เเต่ก็นะที่เขาเบื่อช่วงหลังเพราะพระเอกที่มาต่างโลกมากกว่า อีโมเด็กเก็บตัว นีท จูนิเบียว คือหลังๆพวกนี้มันมาเป็นตัวเอกเยอะจนน่ารำคาญนั้นละ


ดังนั้นหากให้เเนะนำอยากให้ผลิตพระเอกเเบบไม่เทพทรู ตรรกะปกติชาวบ้าน เเค่เนี้ยสำหรับเรื่องเเนวต่างโลกที่ผมต้องการครับเพราะตามตรงลำคาญเเนวเทพทรูมาก

[gaiar33]

ท่านก็แต่งแบบอนุรักษ์นิยมซะก็สิ้นเรื่อง
ตัวเอก เริ่มต้นด้วย มีดโปเก ราคา 100 เยน ไล่ฝึกวิชากับเจ้าสำนักต่างๆ ตีตั้งแต่พอริ่ง  หวดมอนซัก 100 ล้านตัว  ผ่านไปซัก 20 ปี เพื่อไปปราบจอมมาร     

จากนั้นก็ไปตบ สี่จุตเทพ ตามด้วยผู้คุมกฎ ถึงจะช่วยเจ้าหญิงที่โดนจับไปได้

[pol]

ท่านก็แต่งแบบอนุรักษ์นิยมซะก็สิ้นเรื่อง
ตัวเอก เริ่มต้นด้วย มีดโปเก ราคา 100 เยน ไล่ฝึกวิชากับเจ้าสำนักต่างๆ ตีตั้งแต่พอริ่ง  หวดมอนซัก 100 ล้านตัว  ผ่านไปซัก 20 ปี เพื่อไปปราบจอมมาร     

จากนั้นก็ไปตบ สี่จุตเทพ ตามด้วยผู้คุมกฎ ถึงจะช่วยเจ้าหญิงที่โดนจับไปได้

แล้วพอไปช่วยเจ้าหญิงที่ปราสาทหลังแรกก็เจอมนุษย์เห็ดบอกว่า(เจ้าหญิงไม่ได้อยู่ที่ปราสาทนี้) ไป7ครั้ง. จนกระทั่งเจอเจ้าหญิงในปราสาทหลังที่8

[ลายทาง]

ก็ลองแบบนิยายกรีกดูไหมละท่าน?
ที่เล่าเรื่องของตัวเอกตั้งแต่แรก(จุดต่ำสุด)จนกลายเป็นวีรบุรุษ(จุดสูงสุด) ซึ่งปกติเขาจะตัดจบกันตรงนี้ว่าแฮปปี้เอนด์ แต่นิยายกรีกแกเล่าต่อจนถึงตอนตกต่ำสุดแล้วก็ตาย 
มองมุมนึงมันก็เหมือนแอบแฝงคติเตือนใจให้ด้วยนะ เพราะส่วนใหญ่ที่ตกต่ำก็ทำตัวเองกันทั้งนั้น

[samuison]

เเนวต่างโลกมันไม่ใช้ว่าจะหมดยุคนะตามจริงมันมาเรื่อยๆตั้งเเต่สมัย รุ่นปู่เเล้วครับ เก่าสุดก็ ซีรี่ย์บาซูม ที่พระเอกโดดไปดาวอังคารนั้นละดังนั้นหากเซตติ้งดีๆมันสนุกได้หมด


เเต่ก็นะที่เขาเบื่อช่วงหลังเพราะพระเอกที่มาต่างโลกมากกว่า อีโมเด็กเก็บตัว นีท จูนิเบียว คือหลังๆพวกนี้มันมาเป็นตัวเอกเยอะจนน่ารำคาญนั้นละ


ดังนั้นหากให้เเนะนำอยากให้ผลิตพระเอกเเบบไม่เทพทรู ตรรกะปกติชาวบ้าน เเค่เนี้ยสำหรับเรื่องเเนวต่างโลกที่ผมต้องการครับเพราะตามตรงลำคาญเเนวเทพทรูมาก

ปัดฝุ่นเอาเป็นซีรี่ย์ กอร์และดัดแปลงเป็นแบบญี่ปุ่นมีสกิลเกมส์ไปเลย ฮา




น่าจะเหมาะไปอีกแบบ มีการจับไปเป็นทาสและคนจากโลกมีพลังมากกว่าคนในโลกนั้นด้วย

ก็ลองแบบนิยายกรีกดูไหมละท่าน?
ที่เล่าเรื่องของตัวเอกตั้งแต่แรก(จุดต่ำสุด)จนกลายเป็นวีรบุรุษ(จุดสูงสุด) ซึ่งปกติเขาจะตัดจบกันตรงนี้ว่าแฮปปี้เอนด์ แต่นิยายกรีกแกเล่าต่อจนถึงตอนตกต่ำสุดแล้วก็ตาย 
มองมุมนึงมันก็เหมือนแอบแฝงคติเตือนใจให้ด้วยนะ เพราะส่วนใหญ่ที่ตกต่ำก็ทำตัวเองกันทั้งนั้น

เจอมาว่าแนวคิดฝรั่งมองคนต่างไป




ประมาณเรื่องอเล็กซานเดอร์




คนบรรยายปิดท้าย่า เขาล้มเหลว แต่น่าเศร้าหรือ?


ในเมื่อความล้มเหลวของเขาบดบังความสำเร็จของเราทุกคน




อเมริกา ตะวันตกรากฐานแนวคิดค่อนข้างบ้าบิ่นมาก ต่างจากตะวันออกเราที่ต้องการขึ้นลงสวยๆ




อเมริกา ไปตายเอาดาบหน้า


นึกถึงเรื่องมนุษย์ตึดแต่งพันธุกรรม คนยีนส์ด้อยพยายามแทรกตัวเข้าไป ในการทดสอบ


และบอกว่าตั้งแต่ยังเด็กแล้ว ที่เขาเอาชนะว่ายน้ำ


เพราะเขาไม่เคยคิดที่จะถอยหลังกลับ




ก็คล้ายๆกับคุโรโนะจาก Gantz ตอนเด็กๆที่คนคิดว่าอาจจะแพ้ก็จะพบความพ่ายแพ้


โลกนี้เป็นของคนบ้าน่ะครับ




ไม่บ้า สร้างตำนานไม่ได้

ท่านก็แต่งแบบอนุรักษ์นิยมซะก็สิ้นเรื่อง
ตัวเอก เริ่มต้นด้วย มีดโปเก ราคา 100 เยน ไล่ฝึกวิชากับเจ้าสำนักต่างๆ ตีตั้งแต่พอริ่ง  หวดมอนซัก 100 ล้านตัว  ผ่านไปซัก 20 ปี เพื่อไปปราบจอมมาร     

จากนั้นก็ไปตบ สี่จุตเทพ ตามด้วยผู้คุมกฎ ถึงจะช่วยเจ้าหญิงที่โดนจับไปได้

ฮา เอาจริงๆผมไม่เคยเห็นอย่างนั้นนะ




ที่ใกล้เคียงที่สุดคือแนวนิยายจีน มากกว่าญี่ปุ่น




ที่ตีชาวบ้านเก็บเลเวล เก็บของไปเรื่อยๆ

[gaiar33]

แบบอนุรักษ์นิยม ก็อย่าง
ดราก้อนเควส แรกๆ   เอย ไดตะลุยแดนเวทมนตร์ เอย  พวกการ์ตูนโชเน็น เซเน็นยุค 20-30 ปีที่แล้ว
การจะเป็นตัวเอกได้คุณต้องผ่านความพยายามมากกกกกกกก ไม่ใช่ว่าเปิดเรื่องปุ๊บเลเวลตันกันแบบตัวเอก ยุคนี้ครับ 

บางเรื่องใช้แค่ ดาบเล่มเดียว เวทเดียว บ้านๆ  จนชนะบอสใหญ่ได้เลยนะเออ
ไม่มีเวลามานั่งทำฮาเร็มสาวๆด้วย  เผลอนิดเดียวตี้ตายยกคณะเอาง่ายๆ

ค่านิยมยุคนี้คือ  "ขี้เกียจลากยาว เอาสั้นเข้าว่า"  ไม่ต้องฝึกไม่ต้องอะไรก็เก่งเป็นพอ

[samuison]

แบบอนุรักษ์นิยม ก็อย่าง
ดราก้อนเควส แรกๆ   เอย ไดตะลุยแดนเวทมนตร์ เอย  พวกการ์ตูนโชเน็น เซเน็นยุค 20-30 ปีที่แล้ว
การจะเป็นตัวเอกได้คุณต้องผ่านความพยายามมากกกกกกกก ไม่ใช่ว่าเปิดเรื่องปุ๊บเลเวลตันกันแบบตัวเอก ยุคนี้ครับ 

บางเรื่องใช้แค่ ดาบเล่มเดียว เวทเดียว บ้านๆ  จนชนะบอสใหญ่ได้เลยนะเออ
ไม่มีเวลามานั่งทำฮาเร็มสาวๆด้วย  เผลอนิดเดียวตี้ตายยกคณะเอาง่ายๆ

ค่านิยมยุคนี้คือ  "ขี้เกียจลากยาว เอาสั้นเข้าว่า"  ไม่ต้องฝึกไม่ต้องอะไรก็เก่งเป็นพอ

ไดทางเทคนิคก็มีพลังโกงนะครับ


แต่ยังอยู่ในขอบเขตของเรื่องนั้นๆ ที่จะใช้ได้ต้องมีเงื่อนไขและผ่านการฝึกฝนเพื่อดึงมันออกมา




หรือฮีโร่ที่ตอนนี้ล้อเลี้ยนกันสารพัด




ในอดีตเวลาเขียนแบบคลาสสิค จะให้ฮีโร่เป็นคนจริงจังมาก


ไม่ใช่นิสัยอย่างที่พวกยุคหลังเอามาล้อเลียนเลย




หากผู้กล้าอย่างเคียวยะ ที่คาซึมะขโมยดาบไปเป็นได เราก็จะรู้สึกว่าจะแกล้งคนดีดีไปทำไมใช่ไหมล่ะครับ?




ยุคใหม่พยายามล้อเลียนฮีโร่ แต่ฮีโร่ที่อยู่ในเรื่องยุคใหม่นั้น..เป็นอะไรก็ไม่รู้




หากต้องการบีบคั้นข้อเสียของฮีโร่ให้ออกมา ก็ต้องเอาคนนิสัยอย่างนั้นมาจริงๆสิ




ไม่ใช่เอาใครมาก็ไม่รู้


เช่นวิจารณ์ ผู้กล้าที่จริงจังกับการปราบจอมมาร ก็ไม่ต้องเอาคนที่ตีหัวหมาด่าแม่เจ๊กแล้วบอกว่าคนนั้นคือฮีโร่




เอา ได ที่พยายามฝึกกับอ.อวานและป็อบที่เดินทางมาด้วยกัน เป็นมิตรกับมอนสเตอร์ด้วยจิตใจที่ดีงาม


มาเจอกับพระเอกแนวต่างโลกของปัจจุบัน และดูว่าทั้งสองฝ่ายจะปฏิบัติต่อกันอย่างไร ให้เรื่องดำเนินไปตามธรรมชาติ




นี่คืออีกอย่าง ที่ผมรู้สึกว่าแนวคิดของต่างโลกยุคใหม่นั้นดี แต่เกาไม่ค่อยถูกที่คัน




ต้องการสื่อว่าแนวคิดแบบใหม่สโลไลฟ์ดีกว่า...




โอเค ทำอย่างนั่นก็ได้ สโลไลฟ์ไป ..แต่ใครจะไปหยุด ราชาปีศาจเวิร์น?


ถ้าคาซึมะ ทำเรื่องอย่างขโมยดาบของไดไป และไดต้องเสียเวลามากขึ้นเพื่อทำงานซื้อดาบกลับมา..อะไรจะเกิดขึ้น?

[pol]

ไดนี่ทางเทคนิคก็โกงอยู่แต่ตัวร้ายแม่มโกงกว่าครับ. โดยเฉพาะมิสต์เวิร์นนี่ตัวดีเลยนะเออ
เล่นใช้เวทหยุดเวลาแล้วให้วิญญาณเข้าไปสิง. ถ้าเวิร์นไม่เรียกร่างกลับนี่มีอ้วกเลยนา
แล้วจอมมารปกติต้องรอให้พระเอกเก็บเลเวลก่อน. แต่พี่แกให้ฮาดร้ามาไล่กระทืบตั้งแต่ต้นเรื่อง!   

[samuison]

ไดนี่ทางเทคนิคก็โกงอยู่แต่ตัวร้ายแม่มโกงกว่าครับ. โดยเฉพาะมิสต์เวิร์นนี่ตัวดีเลยนะเออ
เล่นใช้เวทหยุดเวลาแล้วให้วิญญาณเข้าไปสิง. ถ้าเวิร์นไม่เรียกร่างกลับนี่มีอ้วกเลยนา
แล้วจอมมารปกติต้องรอให้พระเอกเก็บเลเวลก่อน. แต่พี่แกให้ฮาดร้ามาไล่กระทืบตั้งแต่ต้นเรื่อง!   

มันยังโกงอยู่ในสเกลของเรื่องน่ะครับ




ว่าตำนานอัศวินมังกรนั้นเป็นที่หวาดกลัวกัน




ป๊ะป๋าของไดก๋เป็นที่หวาดเกรงในทัพปีศาจ




จะเรียกว่าสกิลโกงก็ได้ ตายไปก็มีเทพมังกรมารับวิญญาณ อภิสิทธิ์ชนสุดๆ




แต่เรียกว่าตำนานนักรบก็ยังอยู่ในเรื่องเล่า เทพนิยายของโลกนั้นๆ


ซึ่งผู้กล้าต่างโลกสกิลโกงคือที่โลกนั้นไม่เคยเจอ


จะเขียนให้น่าสนใจผมว่ามันก็ทำได้




แต่ผมเห็นหลายครั้ง ล้อเลียนผู้กล้ายุคเก่า เช่นเคียวยะให้แต่งกายแบบดราก้อนเควสต์




ถ้าเคียวยะเปลี่ยนเป็นได ที่พยายามจะช่วยโลกอย่างจริงจัง โดนทำอย่างนั้นเมืองที่ควรจะช่วยได้ก็อาจจะตายทั้งเมืองก็ได้นะครับ หากมาเสียเวลาเพิ่มขึ้นในการต้องเอาดาบคืนมา




ยุคใหม่พยายามล้อเลียนฮีโร่ยุคคลาสสิค และใช้ชีวิตสโลไลฟ์ไม่ปราบจอมมาร




โอเค เอ็งทำอย่างนั้นไปก็ได้




แต่ขณะที่เอ็งทำซุปมิโสะกับสาวหูสัตว์อยู่  ราชาปีศาจเวิร์นก็เอาปราสาทลอยฟ้ายึดเมืองอื่นๆไปกว่าร้อยเมือง....




ดูภาพรวมแล้ว ผมว่าแนวยุคใหม่พยายามจะล้อยุคเก่าแต่พิจารณาไม่รอบด้านน่ะ




ว่าสถานการณ์กำลังตึงเครียด จะมาถ่วงแข้งขาคนที่เขาพยายามจะช่วยคนอื่นอย่างจริงจังให้มันได้อะไรขึ้นมา?

[Exia18]

อ่านมู้นี้ทำใหนึกถึงบางเรื่องที่เปิดเรื่องมาเป็นคนธรรมดา ทำให้คนอ่านเห็นว่าเรื่องนี้ไม่เทพทรู แต่พอจบไปแค่ตอนเดียวอยู่ๆกดสูตรติดจากกากกลายเป็นโครตโกงทันที


แบบฮาจิเมะลงดันรอบเดียวได้ทั้งเมียทั้งโปรคูณเลเวล ถ้าไม่มีสกิลพระเอก น่าจะตายตั้งแต่กินเนื้อมอนละ อีกเรื่องที่คล้ายๆก็เจ้าหมูเซอิจิ ได้ผลวิวัฒนาการทีกลายเป็นเทพทรู+เมียสวยทันที


แล้วก็อีกหลายๆเรื่องที่อันเชิญมาต่างโลกพร้อมกันหลายๆคน แล้วพระเอกแหกคอกจนถูกไล่ออกจากปราสาทคนเดียว แล้วก็แจ้งเกิดอยู่คนเดียว

[warakornboy]

[quote/]


ไดทางเทคนิคก็มีพลังโกงนะครับ


แต่ยังอยู่ในขอบเขตของเรื่องนั้นๆ ที่จะใช้ได้ต้องมีเงื่อนไขและผ่านการฝึกฝนเพื่อดึงมันออกมา




หรือฮีโร่ที่ตอนนี้ล้อเลี้ยนกันสารพัด




ในอดีตเวลาเขียนแบบคลาสสิค จะให้ฮีโร่เป็นคนจริงจังมาก


ไม่ใช่นิสัยอย่างที่พวกยุคหลังเอามาล้อเลียนเลย




หากผู้กล้าอย่างเคียวยะ ที่คาซึมะขโมยดาบไปเป็นได เราก็จะรู้สึกว่าจะแกล้งคนดีดีไปทำไมใช่ไหมล่ะครับ?




ยุคใหม่พยายามล้อเลียนฮีโร่ แต่ฮีโร่ที่อยู่ในเรื่องยุคใหม่นั้น..เป็นอะไรก็ไม่รู้




หากต้องการบีบคั้นข้อเสียของฮีโร่ให้ออกมา ก็ต้องเอาคนนิสัยอย่างนั้นมาจริงๆสิ




ไม่ใช่เอาใครมาก็ไม่รู้


เช่นวิจารณ์ ผู้กล้าที่จริงจังกับการปราบจอมมาร ก็ไม่ต้องเอาคนที่ตีหัวหมาด่าแม่เจ๊กแล้วบอกว่าคนนั้นคือฮีโร่




เอา ได ที่พยายามฝึกกับอ.อวานและป็อบที่เดินทางมาด้วยกัน เป็นมิตรกับมอนสเตอร์ด้วยจิตใจที่ดีงาม


มาเจอกับพระเอกแนวต่างโลกของปัจจุบัน และดูว่าทั้งสองฝ่ายจะปฏิบัติต่อกันอย่างไร ให้เรื่องดำเนินไปตามธรรมชาติ




นี่คืออีกอย่าง ที่ผมรู้สึกว่าแนวคิดของต่างโลกยุคใหม่นั้นดี แต่เกาไม่ค่อยถูกที่คัน




ต้องการสื่อว่าแนวคิดแบบใหม่สโลไลฟ์ดีกว่า...




โอเค ทำอย่างนั่นก็ได้ สโลไลฟ์ไป ..แต่ใครจะไปหยุด ราชาปีศาจเวิร์น?


ถ้าคาซึมะ ทำเรื่องอย่างขโมยดาบของไดไป และไดต้องเสียเวลามากขึ้นเพื่อทำงานซื้อดาบกลับมา..อะไรจะเกิดขึ้น?

แหมก็ Isekai 1990s ของเกมญี่ปุ่นมันเล่นวางโจทย์ให้ตัวเอกมันถูกไล่ต้อนสุดชีวิตจนไม่เป็นอันทำอาชีพธรรมดาเลยนี่ครับ  อีกอย่างฝ่ายที่ควรจะเป็น Antagonist ก็ดันเกริ่นเอาไว้เลยมีบริวารหลากหลายสายพันธุ์  เมืองไหนฉิบหายแสดงว่าฝ่มือมันหมด  และถ้าไม่กำจัดเค้าก็จะใช้ชีวิตปกติไม่ได้ด้วย  Protagonist ยุคแรกๆจะเป็นพวกขาลุย - มีความบาดหมางรุนแรงก็ไม่แปลกหรอกครับ


พูดถึงตามโจทย์กระทู้ผมว่า Isekai 2010s ควรจะเอาดีอย่าง Original western เป็นตัวอย่างบ้างก็ดีนะ เช่น
1.  Diablo series;  เป็นใครมาจากไหนก็ไม่รู้  แต่ที่แน่ๆคือจากบ้านตัวเองมาไกลพอดู 
2.  ออกไปจาก Camp เมื่อไรทุกคนที่สู้ได้และมีอาวุธล้วนเป็นศัตรูกับเราได้ทุกเวลา  แถม NPC จะมีความสัมพันธุ์กับเราแค่คนรู้จักเท่านั้น  เพื่อนร่วมทางนั้นหายากนอกเสียจากเป็นคนร่ยมเคราะห์ร้าย - Mercenary ที่จ้างมา


3.  Monster Hunter;  รับงานแบบไหนต้องทบทวนให้ถึ่ถ้วนเพราะเราอาจไปทำลายระบบนิเวศเอาได้ง่ายๆเลย  ถ้าไปล่าผิดตัวหรือตัวคุมห่วงโซ่อาหาาซะหมด  ตัวอะไรที่ควรล่าแล้วเป็น Invasive species รึเปล่า


4.  จะเอาชนะตัวร้ายทั้งทีน่าจะพิจารณาการกระทำของฝ่ายดีบ้างเผื่อเป็น Chaotic good กับสาเหตุที่จอมมารต้องกลายเป็นคนไม่ดีในสายตาคนอื่น  แล้วการกระทำนั้นมันมีเหตุผลอะไรเพราะบางตัวมันก็แค่ Lawful evil เจรจาดีๆยังพอสานต่อเจตนาดีของมันต่อได้เสียอีก


5.  ความข้องเกี่ยวของ Main characters;  บางคนไม่ได้มีบ้านเกิดติดในอาณรงรจักของฝ่ายเคราะห์ร้ายแท้ๆ  ก็ยังต้องไปสู้เพื่อเค้าอีก  บางทีก็ควรจะหันหน้าหนีแล้วพูดว่า  ‘That’s not my problem’ บ้างก็ดีเหมือนกัน