พูดคุย/วิจารณ์ บุคคลในประวัติศาสตร์ในนิยาย Fate/หวงอี้

[samuison]

สวัสดีครั
กระทู้นี้อยากจะคุยสัพเพเหระและวิจารณ์ทั่วไปเรื่อยเปื่อยเกี่ยวกับการเขียนบุคคลทางประวัติศาสตร์ในนิยายน่ะครับ



จากที่เห็นคือ เราจะเจอกับแนวคิดในนิยายประมาณหวงอี้หรือ เฟท ว่าบุคคลที่จารึกชื่อในประวุติศาสตร์นั้นเทพมาก โดเด่นเหนือคนทั่วไปจึงจะได้จารึกชื่อในประวัติศาสตร์

ยกตัวอย่าง หวงอี้ นั้น แม้ในจักรวาลที่มีพวกเทพๆอย่างผังปาน ราชินีสำนักมารอยู่ ก็ยังเขียนจูหยวนจางให้โชว์เหนือ แข่งกับพวกเจ้าสำนักเหล่านั้นได้

แพ้ไปอย่างเดียวว่าสวรรค์ไม่เข้าข้างทำให้เสียชีวิตก่อน แต่โดยแผนแล้วแกชนะราชินีสำนักมารจริงๆ


กิมย้งที่ว่าแนวไม่เว่อมากนัก ก็ยังเขียนคังซีให้เป็นอัจฉริยะ โชว์เหนือใส่อุ้ยเสี่ยวป้อและประมุขพรรคฟ้าดินอีกเช่นกัน

เรียกว่าผมเคยถามมุกว่า เกิดใหม่เป็นอ๋าวไป้ จะทำอย่างไร? แต่ละคนตอบมาว่าตายชัวร์เพราะเจอคังซีล่ะครับ ฮา

แต่มันมีแนวคิดของฝรั่ง ที่ไม่เชื่อถือแนวคิดว่าคนในประวัติศาสตร์เก่งกว่าคนอื่นน่ะครับ

มองว่าไม่ว่าใครขึ้นมาก็ทำเรื่องนั้นได้

"Great Man Theory" ทฤษฎีประมาณว่า บุคคลที่ยิ่งใหญ่ที่มีความสามารถ ทักษะ โชคเหนือคนทั่วไปจะเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ได้

ซึ่งนักประวัติศาสตร์ยุตปัจจุบันไม่เชื่อเรื่อง Great Man Theory น่ะครับ

อาจจะเพราะว่าได้อิทธิพลจากฮิตเลอร์ ทำให้ต่อต้านเรื่องผู้นำที่มีทักษะเหนือคนอื่น


ทุกท่านคิดว่าอย่างไรบ้างครับ?

เราควรจะเขียนคนในประวัติศาสตร์ด้วยแนวคิดอย่างไรดีครับ?

ไปเจอฝรั่งพูดมา ประมาณว่า หากโจโฉเป็นพระเอกนิยาย  ก็เรียกว่า มี plot armor ลูกรักคนเขียนมาก ที่ควรจะตายแต่สวรรค์/คนเขียนคอยปกป้องไม่ให้ตาย

พอทำโจโฉเป็นเกมส์ สเตตัสพี่แกก็สูงทุกด้านอีกต่างหาก เรียกว่าเป็นตัวละครที่ไม่สมดุลย์แม้แต่น้อย เหมือนเลือก easy mode ก็ไม่ปาน

หรือ คังซีเด็กหัวเท่ากำปั้น จัดการอ๋าวไป้ แม่ทัพแปดกองธงสุดเทพที่โค่นทหารหมิงได้ หากเป็นนิยาย ท่านจะคิดว่าเว่อหรือเปล่าล่ะครับ?

แต่เนื่องจากมันเป็นหนึ่งในบันทึกประวัติศาสตร์ ทุกคนเลยมองข้ามไป

ทั้งที่หากเปลี่ยนเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ เป็นเรื่องแต่งขึ้นเองของกิมย้ง ทุกคนคงมองว่า คังซีนี่แม่รี่ซูเป็นบ้า เด็กอะไรเก่งขนาดนั้น?

ผมมองอีกทีที่หวงอี้เขื่อเรื่องโชคชะตา อาจจะเพราะอ่านประสัติศาสตร์มาก็ได้ครับว่า

โชคชะตามีอยู่จริง คงชอบตลกร้ายมากแน่ๆ เหมือนกับแต่งเรื่องให้ใครบางคนเป็นพระเอกเพื่อทำเรื่องใดเรื่องหนึ่ง....แต่นักประวัติศาสตร์ปัจจุบัน ไม่เชื่อแนวคิดนี้น่ะครับ

• Tweet

[pol]

ถ้าในหวงอี้ผมบอกเลยว่าเกลียดโค่วจงที่สุดที่พี่แกมาร่วมชิงแผ่นดินไม่ใช่เพราะอยากเป็นฮ่องเต้แต่อยากแสดงให้ดููว่ามีความสามารถเฉยๆ   มันเหมือนพวกร้อนวิชามากกว่าแทนที่สงครามจะจบเร็วๆก็มายืดเยื้อเพราะมันนั่นแหละ

[pat_mtmu]

Great Man Theory กับ ดวง,โชค,วาสนา เป็นของคู่กันครับ

[samuison]

ถ้าในหวงอี้ผมบอกเลยว่าเกลียดโค่วจงที่สุดที่พี่แกมาร่วมชิงแผ่นดินไม่ใช่เพราะอยากเป็นฮ่องเต้แต่อยากแสดงให้ดููว่ามีความสามารถเฉยๆ   มันเหมือนพวกร้อนวิชามากกว่าแทนที่สงครามจะจบเร็วๆก็มายืดเยื้อเพราะมันนั่นแหละ

ผมก็ว่างั้นครับ


ผิดหวังโค่วจงที่ไม่สู้จนถึงที่สุด หรือมีนโยบายที่ชัดเจนเหมือนกัน




มองในแง่หนึ่ง ผมว่าเรือนฌาณฯก็ไม่ต่างกับพวกสำนักมาร ที่เลือกสนับสนุนคนละก๊วน

Great Man Theory กับ ดวง,โชค,วาสนา เป็นของคู่กันครับ

นั่นล่ะครับ ดวง โชค วาสนา เป็นของที่อธิบายไม่ได้


คนที่รอดชีวิตในประวัติศาสตร์นั้นต้องมีอะไรที่เหนือกว่าคนในยุคสมัยเดียวกันจริงๆ




ผมค่อนข้างชอบที่ หวงอี้เขียน หลี่ปุ้เหว่ยหรือเถียนตาน ที่ให้เป็นคนฉลาดมากๆในยุคสมัยนั้น


พระเอกที่เดาแผนได้เพราะรู้อนาคตแต่ก็ยังเกือบถูกหลอกได้


แต่ฝรั่งมองต่างกันน่ะครับ อย่างที่บอกว่าเพราะมีฮิตเลอร์เกิดขึ้น เลยพยายามไม่ชมฮิตเลอร์ว่าเป็นคนเก่ง


ทำให้ลามไปถึงคนอื่นในประวัติศาสตร์ด้วย




มีการบอกว่าการมองประวัติศาสตร์ยุคใหม่คือการมองตามข้อเท็จจริง




แต่หากมองข้อเท็จจริง คนในประวัติศาสตร์ก็เรียกว่ามาตรฐานสูวกว่าคนทั่วไปอยู่ดี






ผมไปเจออีกคนพูดประมาณว่า




Great Man theory ไม่ใช่เรื่องจริง


แต่ไม่มีอะไรที่บอกว่าคนในประวัติศาสตร์ไม่ใช่คนเก่ง คนในประวัติศาสตร์นั้นเก่งจริงและกระทืบเราำด้หากเราย้อนเวลาไปสู้กับพวกนั้น แต่ไม่ถึงขั้นระดับเหนือธรรมชาติหรือเทพเจ้าอย่างที่Great Man theory คิดกัน




ซึ่งผมก็เห็นด้วยในระดับหนึ่งว่าไม่ใช่เทพเจ้า


แต่กรณีโจโฉ ผมว่าพี่แกก็กึ่งๆเหนือธรรมชาติแล้วทั้งความสามารถและดวงของแกผสมกัน

[pol]

ผมชอบการตีความในหงสาฯมากกว่าครับ เหล่านักรบ-นักการเมืองในเรื่องนี่เก่งกันทุกคนเพียงแต่จะเก่งมากเก่งน้อยเท่านั้นเอง

[samuison]

ผมชอบการตีความในหงสาฯมากกว่าครับ เหล่านักรบ-นักการเมืองในเรื่องนี่เก่งกันทุกคนเพียงแต่จะเก่งมากเก่งน้อยเท่านั้นเอง

ผมเห็นต่างกับเฉินเหมาข้อหนึ่งที่ว่า"ลูกของจิ๋นซีฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่จะไม่เก่งเชี่ยวหรือ"


ผมว่าเป็นไปได้ เพราะคนรวยหลายคน ก็สนกิจการมากเกินไปจนไม่ดูแลลูก


และว่ากันตามตรงลูกของจิ๋นซีคนที่ว่าก็ไม่ใช่แคนดิเดทรัชทายาทที่จิ๋นซีจะให้ปกครองต่อ




คนที่เล็งไว้เป็นรัชทายาทนั้น ให้ฝึกฝนงานมีความสัมพันธ์กับกองทัพดี แต่ถูกฆ่าตายไปก่อน


หรือ เคสโจโฉ โจผีเองก็ไม่ใช่ตัวเลือกแรกของโจโฉ แต่ตัวเลือก ลูกที่โจโฉ ถูกใจมากก็ตายไปก่อนเช่นกัน


พออ่านประวัติศาสตร์ก็พอเข้าใจว่าทำไมหวงอี้ถึงเชื่อเรื่องดวงล่ะครับ เพราะมันมีเหตุการณ์อยู่เยอะจริงๆที่อธิบายได้แค่คำว่าดวง

[mana_nats]

ถ้าในหวงอี้ผมบอกเลยว่าเกลียดโค่วจงที่สุดที่พี่แกมาร่วมชิงแผ่นดินไม่ใช่เพราะอยากเป็นฮ่องเต้แต่อยากแสดงให้ดููว่ามีความสามารถเฉยๆ   มันเหมือนพวกร้อนวิชามากกว่าแทนที่สงครามจะจบเร็วๆก็มายืดเยื้อเพราะมันนั่นแหละ

สงครามจบเร็วจริงครับ แต่ฝ่ายมารเป็นผู้ชนะนะ 

สำหรับคนที่โผล่ชื่อในประวัติศาสตร์นั้นบอกได้ยากครับว่ามีความสามารถหรือดวงดี แต่ที่แน่ ๆ คือต้องมีผลลัพธ์เป็นที่น่าจดจำจึงจะถูกบันทึกเอาไว้ในประวัติศาสตร์ ผมลองเปรียบตัวอย่างคร่าว ๆ ในปัจจุบัน เช่น บิล เกตส์ คือ มีหลายคนที่ลาออกจากมหาลัยแล้วเปิดบริษัท และมีหลายคนที่น่าจะเก่งหรือดวงดีกว่าบิล เกตส์ แต่สิ่งที่ทำให้บิล เกตส์ถูกพูดถึงคือมีผลลัพธ์เป็นบริษัทที่ยิ่งใหญ่คือ Microsoft ครับ ส่วนคนอื่นนั้นไม่ใช่ว่าไม่ประสบความสำเร็จ แต่ความสำเร็จนั้นไม่ยิ่งใหญ่พอที่จะให้ถูกบันมึกเอาไว้เป็นประวัติศาสตร์ครับ

 

[samuison]

[quote/]
สงครามจบเร็วจริงครับ แต่ฝ่ายมารเป็นผู้ชนะนะ 

สำหรับคนที่โผล่ชื่อในประวัติศาสตร์นั้นบอกได้ยากครับว่ามีความสามารถหรือดวงดี แต่ที่แน่ ๆ คือต้องมีผลลัพธ์เป็นที่น่าจดจำจึงจะถูกบันทึกเอาไว้ในประวัติศาสตร์ ผมลองเปรียบตัวอย่างคร่าว ๆ ในปัจจุบัน เช่น บิล เกตส์ คือ มีหลายคนที่ลาออกจากมหาลัยแล้วเปิดบริษัท และมีหลายคนที่น่าจะเก่งหรือดวงดีกว่าบิล เกตส์ แต่สิ่งที่ทำให้บิล เกตส์ถูกพูดถึงคือมีผลลัพธ์เป็นบริษัทที่ยิ่งใหญ่คือ Microsoft ครับ ส่วนคนอื่นนั้นไม่ใช่ว่าไม่ประสบความสำเร็จ แต่ความสำเร็จนั้นไม่ยิ่งใหญ่พอที่จะให้ถูกบันมึกเอาไว้เป็นประวัติศาสตร์ครับ

 

นั่นล่ะครับ ประวัติศาสตรืมองกันที่ผลงาน
แต่ยุคสมัยหลังพยายามมองว่าคนในประวัติศาสตร์ไม่ได้เลิสเลอกว่าคนะรรมดา ในแนวคิดของนักประวัติศาสตร์ตะวันตกน่ะครับ
อาจจะเป็นเพราะว่าป้องกันแนวคิดว่าคนอย่างอิตเลอร์คือคนเก่งและแนวคิดดูถุกศัตรูด้วย
แต่ฮิตเลอรืแกเก่งจริง แบบเดียวกับคนในประวัติศาสตรื ที่ก้าวมาจากคนยากจนจริงๆ
ในหนังและการวิจารณ์ปัจจุบัน วิจารณ์ว่าฮิตเลอรืโง่เง่าสารพัด แต่เรียกว่าตามหน้าประวัติศาสตร์ อิตเลอรืก็คงไม่ใช่คนดง่ ไร้ความสามารถหรอกครับแบบเดียวกับแนวคิดของหงสาจอมราชันย์..
กลับมาที่นิยาย คือแม้แต่กิมย้งเอง เวลาเขียนถึงคนในประวัติศาสตร์ก็จะโขวว์ว่าเทพมาดเ่นกันแม้จะไม่เขียนให้เป็นตัวหลักโดยตรง

[nosta]

ถ้าเขียนแบบปกติตามประวัติศาสตร์ แล้วใส่ตัวละครเพิ่มแบบ ก๊วยเจ๋ง คงต้องปล่อยไห้เทพ เปลี่ยนประวัติศาสตร์ไม่ได้ ตัวละครที่เทพที่สุดในกิมย้งก็ต้องเป็นเจงกีสข่าน ไม่ใช่เตียบ่อกี้

แต่ถ้าแต่งแบบอิเซไคพลิกได้หลายแบบ เนื่องจากบุคคลสำคัญ จะแปรผันความเก่งและอำนาจผ่านประสบการณ์และเหตุการณ์ต่างๆ ถ้าจะฆ่ากันง่ายๆแบบฆ่าฮิตเลอร์ก่อนครองอำนาจ แล้วเปลี่ยนโลกไปเลย แบบ red alert 2  ก็ยังได้ หรือเข้าเป็นพวกเอาตำแหน่งใหญ่เนียนๆ ต่อไห้ไม่ได้เป็นฮ่องเต้ได้เป็นขุนนางใหญ่ก็ยังดี แบบเจาะเวลาหาจิ๋นซี ถือว่าความรู้ประวัติศาสตร์มีประโยชน์ ถ้าเรารู้ข้างชนะอยู่แล้ว ก็ทำไห้เพิ่มโอกาสรอดโอกาศเป็นใหญ่ขึ้นอีกโข อีกแนวคือสู้กับพวกมีอำนาจเทพๆในสมัยนั้น ในตอนที่พวกนั้นครองอำนาจแล้วจะโหดหินที่สุดอย่างเรื่องย้อนเวลา 3 ก๊ก ที่พระเอกญี่ปุ่นย้อนไปยุค 3 ก๊ก พระเอกขนาดโกงรู้ล่วงหน้า แถมได้ฝึกพลังปรานเทพๆ ยังเอาตัวเก่งๆในเรื่องไม่ค่อยลงเลยแต่งไปแต่งมายืดซะไม่รู้โดนตัดจบไปยัง

[samuison]

ถ้าเขียนแบบปกติตามประวัติศาสตร์ แล้วใส่ตัวละครเพิ่มแบบ ก๊วยเจ๋ง คงต้องปล่อยไห้เทพ เปลี่ยนประวัติศาสตร์ไม่ได้ ตัวละครที่เทพที่สุดในกิมย้งก็ต้องเป็นเจงกีสข่าน ไม่ใช่เตียบ่อกี้

แต่ถ้าแต่งแบบอิเซไคพลิกได้หลายแบบ เนื่องจากบุคคลสำคัญ จะแปรผันความเก่งและอำนาจผ่านประสบการณ์และเหตุการณ์ต่างๆ ถ้าจะฆ่ากันง่ายๆแบบฆ่าฮิตเลอร์ก่อนครองอำนาจ แล้วเปลี่ยนโลกไปเลย แบบ red alert 2  ก็ยังได้ หรือเข้าเป็นพวกเอาตำแหน่งใหญ่เนียนๆ ต่อไห้ไม่ได้เป็นฮ่องเต้ได้เป็นขุนนางใหญ่ก็ยังดี แบบเจาะเวลาหาจิ๋นซี ถือว่าความรู้ประวัติศาสตร์มีประโยชน์ ถ้าเรารู้ข้างชนะอยู่แล้ว ก็ทำไห้เพิ่มโอกาสรอดโอกาศเป็นใหญ่ขึ้นอีกโข อีกแนวคือสู้กับพวกมีอำนาจเทพๆในสมัยนั้น ในตอนที่พวกนั้นครองอำนาจแล้วจะโหดหินที่สุดอย่างเรื่องย้อนเวลา 3 ก๊ก ที่พระเอกญี่ปุ่นย้อนไปยุค 3 ก๊ก พระเอกขนาดโกงรู้ล่วงหน้า แถมได้ฝึกพลังปรานเทพๆ ยังเอาตัวเก่งๆในเรื่องไม่ค่อยลงเลยแต่งไปแต่งมายืดซะไม่รู้โดนตัดจบไปยัง

ก๊วยเจ๋งยังต้องเขียนให้แพ้กุบไล่ข่านแบบออฟสกรีน ไม่กล่าวให้เห็นเลยครับ ฮา
แต่เห็นด้วยครับที่ว่าคนในประวัติศาสตร์ก็มีช่วงก่อนจะรุ่งแบบเดียวกับหานซิ่นที่เคยตกอับหรือยังเป็นมือใหม่อยู่เช่นกัน
ปกตินิยายกลับชาติไปกิดใหม่ มักจะเล่นมุก เอาพระเอกในนิยายที่ตอนแรกยังตกอับเป็นลุกน้องไว้ก่อน
...

เรื่องย้อนสามก๊ก มังกรอหังการหรือเปล่าครับ? ผมไม่ได้ตามตั้งแต่เปลี่ยนจากย้อนเวลาน่ารักกลายเป็นการ์ตุนกล้ามไปน่ะครับ
ผมว่าหวงอี้เขียนได้ค่อนข้างเคารพคนในประวัติศาสตร์ว่าเทพได้ดีเลยล่ะครับ

อย่างเซี่ยงเส้าหลง หวงอี้ก็ยังเขียนให้แพ้หลี่มู่
..
ว่าไปแล้วมุึกย้อนเวลา ทั้งกลับชาติมาเกิดในนิยายหรือในอดีตก็จะมีมุกใช้ความรู้ให้เป็นประดยชน์
ที่เห็นก็มักเลฃ่นมุกเอาพระเอกนิยายมาเป็นพวกตนเอง
ที่ผมคิดไว้ก็ประมาณ หากเกิดเป็นนายน้อยตระกูลใหญ่  ผมก็คงหาวิธีเอาโคว่จงกับแีจื่อหลิงมาเป็นลุกน้องล่ะครับ
สองคนนี้ หากเป็นลุกน้องใครนั้นไม่ทรยศอยู่แล้วและอัจแริยะกว่าคนทั่วไปในเรื่องด้วย

[samuison]

กลับมาคุยนิดหนึ่ง




เรื่องบุคคลในประวัติศาสตร์


ผมสังเกตว่า คนจีนจะเขียนเคารพคนในประวัติศาสตร์มาก




เซี่ยงเส้าหลงที่เทพ ก็แพ้หลี่มู่ แม่ทัพอันดับหนึ่งแห่งยุค




ในแนวฝรั่งแต่ง จะพยายามให้ชนะด้วยเทคโนโลยีที่เหนือกว่า


แต่คนจีนจะเคารพบุคคลทาลประวัติศาสตร์มาก


อาจจะอย่างที่เคยบอกว่า Great Man theory




ไม่ค่อยเป็นที่นิยมในตะวันตก

[pol]

ถ้ามองในมุมกลับกัน  จีนจะห้ามเถียงผู้ใหญ่  ส่วนทางยุโรปจะให้หาข้อมูลมาโต้เถียงได้  ซึ่งผมว่าแนวคิดของจีนทำให้คนไม่พัฒนาตนเอง  โดยเฉพาะวิชาเก่าๆที่มหาเทพนั้นมันไม่มีเหตุผล  ซึ่งความเป็นจริงวิชาต้องพัฒนาอย่างไม่หยุดยั้ง  กระบี่เมื่อพันปีก่อนต้องด้อยกว่ากระบี่ในยุคปัจจุบันถึงจะสมเหตุผล  เคยอ่านการ์ตูนญี่ปุ่นเพลงดาบในยุคโบราณโดนเคนโด้ตียับเยิน  เพราะว่าเคนโด้พัฒนามาจากเพลงดาบโบราณมันจึงเหนือกว่า

[Rumia]

สามก็กในเกมตัวโกงไม่ไช่โจโฉครับในเกมถ้าเลือกก็กใหนในสามก็กจะอีซีทุกก็กครับ เอาจริงๆจ็กก็กง่ายสุดด้วยซ้ำด้วยค่าความหล่อเต็มร้อยของเล่าปี่ทำไห้ทุกอย่างง่ายดายไปหมดไม่ว่าจะชวนขุนพลบริหารเมืองขนาดข้าวไม่พอยังไม่มีประท้วง แต่สามก็กทุกเกมตัวสุดโกงที่ทำไห้เกมง่ายแบบโคตรๆคือลิโป้ครับถ้าไปอยู่ในเกมวางแผนจะมีค่าพลังทะลุหลอดแม้มีทหารเหลือเพียงคนเดียวก็ยังตีเมืองแตกได้ไปอยู่ในเกมแอกชันก็ตบแรงชนิดคอมโบเดียวตาย แต่จักรวาลเฟสวีรชนไม่ได้เก่งเวอร์ครับที่เวอร์ไม่ไช่วีรชนแต่เป็นอาวุธเทพที่มีโฮกุครับ ในเฟสเอมิยะที่ไม่เป็นวิรชนเมือก็อบอาวุธเทพไช้โฮกุอัดตูดวีรชนได้สบายๆ ดังนั้นจึงมีข้อแตกต่างกับนิยายกำลังภายในที่แต่งมานานมีบักเยอะจนภายหลังมังกรหยกที่เขียนจบไปเป็น10ปียังต้องรีไรส์ไหม่

[samuison]

ถ้ามองในมุมกลับกัน  จีนจะห้ามเถียงผู้ใหญ่  ส่วนทางยุโรปจะให้หาข้อมูลมาโต้เถียงได้  ซึ่งผมว่าแนวคิดของจีนทำให้คนไม่พัฒนาตนเอง  โดยเฉพาะวิชาเก่าๆที่มหาเทพนั้นมันไม่มีเหตุผล  ซึ่งความเป็นจริงวิชาต้องพัฒนาอย่างไม่หยุดยั้ง  กระบี่เมื่อพันปีก่อนต้องด้อยกว่ากระบี่ในยุคปัจจุบันถึงจะสมเหตุผล  เคยอ่านการ์ตูนญี่ปุ่นเพลงดาบในยุคโบราณโดนเคนโด้ตียับเยิน  เพราะว่าเคนโด้พัฒนามาจากเพลงดาบโบราณมันจึงเหนือกว่า

คนเรามักเคารพครูบาอาจารยืก้ไม่แปลกล่ะครับ
ว่ากันตามตรงผมเคยเล่นเกมสืประมาณสร้างอารยธรรม
จีเอ็มบอกว่า วัฒนธรรมเคารพผู้อาวุโส มีข้อดีคือสังคมสงบสุุขมั่นคง stability ไม่เสียไปง่ายๆ
แต่ขาดความคิดสร้าางสรรค์
ทำให้อารยธรรมนั้นอยู่ได้นับพันปีเลย แต่ดดนพวกตะวันตกตีแตก เพราะเน้นความมั่นคงเกินไป ขาดความคิดสร้างสรรค์ในการประดิษฐ์

ทางตะวันตก แนวงความคิดโต้เถียงกัน ทำให้สังคมไม่ค่อยสงบสุข แตกแยกได้ง่าย
แต่เพราะแตกแยกง่าย มี ฮีโร่ ยุนิท คนเทพๆ ถือกำเนิดได้ง่ายกว่าสังคมที่เน้นความมั่นคงซึ่งที่จริงก็ควรเป็นอย่างนั้น เพราะคนเทพมีเวลาอายุขัยจำกัด
ต่อให้คนธรรมดาพัฒนาต่อยอด ก็ต้องยังถือว่ากว่าคนเทพๆคนหนึ่งพัฒนาวิชานั้นได้ในอายุขัยของตนเอง

ตราบใดที่ความรู้ยังสือทอดกันมาได้ ผมว่าความรู้ยุคหลังต่างหากที่ตจ้องพัฒนากว่ายุคแรก ประวัติสาสตรืก็พิสูจนืแล้ว

สามก็กในเกมตัวโกงไม่ไช่โจโฉครับในเกมถ้าเลือกก็กใหนในสามก็กจะอีซีทุกก็กครับ เอาจริงๆจ็กก็กง่ายสุดด้วยซ้ำด้วยค่าความหล่อเต็มร้อยของเล่าปี่ทำไห้ทุกอย่างง่ายดายไปหมดไม่ว่าจะชวนขุนพลบริหารเมืองขนาดข้าวไม่พอยังไม่มีประท้วง แต่สามก็กทุกเกมตัวสุดโกงที่ทำไห้เกมง่ายแบบโคตรๆคือลิโป้ครับถ้าไปอยู่ในเกมวางแผนจะมีค่าพลังทะลุหลอดแม้มีทหารเหลือเพียงคนเดียวก็ยังตีเมืองแตกได้ไปอยู่ในเกมแอกชันก็ตบแรงชนิดคอมโบเดียวตาย แต่จักรวาลเฟสวีรชนไม่ได้เก่งเวอร์ครับที่เวอร์ไม่ไช่วีรชนแต่เป็นอาวุธเทพที่มีโฮกุครับ ในเฟสเอมิยะที่ไม่เป็นวิรชนเมือก็อบอาวุธเทพไช้โฮกุอัดตูดวีรชนได้สบายๆ ดังนั้นจึงมีข้อแตกต่างกับนิยายกำลังภายในที่แต่งมานานมีบักเยอะจนภายหลังมังกรหยกที่เขียนจบไปเป็น10ปียังต้องรีไรส์ไหม่

เฟท มันเอามาจาก world of darkness เรื่องพลังต้องแถกันมากกว่าการเอาพลังโจมตีกันน่ะครับ
แต่เห็นด้วยเรื่องค่า cha ของเล่าปี่ครับ
เปลี่ยนศัตรุเป็นมิตร ใช้คนให้ถุกงานจะดีกว่า

แต่โจฉ ค่าการนำทัพและค่าอื่นๆก็เหนือกว่าทุกคน่ะครับ
แต่ก็เป็นเรื่องนย่าคิดเหมือนกันว่าเก่งค่าใดค่าหนึ่งไปเลยอาจจะดีกว่าก็ได้

ลิโป้ คนเดียวก็ยุดเมืองได้นั่นก็เว่อไปครับ ฮา แต่ระบบเกมสืมันทำได้จริงล่ะนะ
นึกภาพเราไปเจอลิดป้ใน่านเฮาดลก๋วนในดลกความจริง ต่อให้เราเก่งเท่าเกมส์ ไปเจอลิดป้ จัดการขุนพลและทหารเป็นร้อยเราคงหนีเหมือนกัน

[gintamaben]

จักรวาลนาสุเป็นเรื่องแพ้ทาง+จุดอ่อนครับ อย่างอัลเควดถึงจะมีความสามารถได้บัพพลังจากโลกแต่นาสุก็บอกไว้ว่าแพ้ทางกิลกาเมชเพราะการบัพพลังของอัลเควดนับจาก"ตัวตนหนึ่งๆ" เท่านั้น ไม่นับพลังของาวุธที่กิลเอาออกมายิงด้วย GOB
เนโร คาออสก็เหมือนกัน 666 ชีวิตของพี่แกก็โดนชิกิจับจุดได้แล้วจ้วงตายทีเดียว

[samuison]

จักรวาลนาสุเป็นเรื่องแพ้ทาง+จุดอ่อนครับ อย่างอัลเควดถึงจะมีความสามารถได้บัพพลังจากโลกแต่นาสุก็บอกไว้ว่าแพ้ทางกิลกาเมชเพราะการบัพพลังของอัลเควดนับจาก"ตัวตนหนึ่งๆ" เท่านั้น ไม่นับพลังของาวุธที่กิลเอาออกมายิงด้วย GOB
เนโร คาออสก็เหมือนกัน 666 ชีวิตของพี่แกก็โดนชิกิจับจุดได้แล้วจ้วงตายทีเดียว

ก็นั่นล่ะครับ ออกแนว cosmic horror มากกว่าจะเบ่งพลังใส่กันตรงๆ

แต่โดยสรุป เบ่งพลังใส่กันก็ได้ผล

พลังมิตรภาพก็ยังมีผลหากนับกันจริงๆ

   มดที่แข็งแกร่งดันโดนเหยียบตาย  ในสงครามวิ่งเข้าชาร์ทหาใช่ผู้แข็งแกร่ง
เป็นผู้รอดเสมอ  ทุกอย่างเป็นเพียงโอกาสที่มากขึ้น  ผมชอบหงสาฯตอน
กุญซือไร้นาม  บ้างเก่งบวกดวงได้จารึกชื่อในประวัติศาสตร์  บ้างเก่งกว่าแต่ไร้ดวง
กลับไม่มีแม้ชื่อให้จดจำ

   ส่วนเรื่อง great man theory  ผมว่าคนในประวัติศาสตร์ที่สร้างชื่อได้มีสกิล
รายล้อมตัวมากกว่าที่คิด  อย่างมีคนบอกว่ามุซาชิถ้ามาประลองเคนโดยุคนี้คงพ่ายแพ้
แต่ผมเชื่อในเรื่อง  "เก๋าเกม"  แบบนักฟุตบอลประสบการณ์สูงเจอนักฟุตบอลสมัยใหม่
เบสิคดี  ฟิตเนสดี  แต่ไม่เก๋าเกมแพ้แรงกดดัน  มองอนาคตที่ควรจะเป็นไม่ออก

   คนยุคก่อนถ้าให้ลงเวทีคนสมัยนี้แพ้แน่ๆ  แต่ถ้าให้คนยุคนี้  วิทยาการนี้ไปลงเวทีเดียว
กับพวกเขาอาจตายเป็นศพแรกก็ได้  คนในประวัติศาสตร์อย่างโจโฉหรือยูนิทฮีโร  ผมว่า
ฝีมือไม่มีทางชนะศาสตร์ที่ได้ขัดเกลาด้วยยุคสมัยเช่นคนยุคนี้ได้หรอก  แต่มันมีสิ่งที่ให้
สงสัยเนี่ยสิ?  ทำไมพวกเขาดันรอดและสร้างชื่อ?

   great man theory  สำหรับผม  โดยส่วนตัวคือไกด์ให้อ่านซะมากกว่า  กึ่งๆเคารพกึ่งๆ
ไม่ได้ศรัทธา  เห็นพวกเขาเป็นคน  แต่ยังไงเรื่องราวพวกเขาก็สนุกนี่เนอะ 

ผมก็ชอบเหมือนกันครับ ฮา
ทำให้ชอบอ้วนสุดเลยว่า "ข้าเป็นคนนตรงไปตรงมา"
ตามตำรา อ้วนสุดก็ไม่ใช่คนไร้ความสามารถนะครับ
เท่าที่จำได้ตอนลกเจ๊ก ลักส้มไปให้ครอบครัว อ้วนสุดก็ถุกใจมาก
เรื่อง Great Man Theory
ผมลองไปคุยมา ก็บอกว่า
"คนในประวัติศาตร์ก็เก่งอยู่ แต่เราไม่ได้มองพวกเขาเป็นเทพเจ้า

ไม่ได้หมายความว่าไม่เก่ง พวกคนในประวัติศาสตร์จับเราหักคอได้หากไปซ่ากับพวกนั้น"
คือ ทางตะวันตก นิยม ฮันนิบาลมากกว่าขงเบ้งน่ะครับ
ประมาณว่า หากเจอกับ อันนิบาล พวกนั้นก็ไม่คิดว่าตนเองจะชนะเหมือนกัน


ประมาณว่า  หากเจออันนิบาล ก็โยนทหารจำนวนมากกว่าเข้าใส่

นึกมุกโรงเรียนลุกผู้ชายว่า "หากมี เอดะ เฮฮาจิม่า สิบคนจะชนะสงคราม"
แต่ความเป็นจริงคนโคตรเทพนั้น ในประวัติศาสตร์ ไม่ใช่คนที่ผลิตได้จำนวนมาก
อเมรคิกาเลยชนะไป ทั้งที่ด้วยความสามารถของฮีโร่ยูนิท ญี่ปุ่นเหนือกว่า

[samuison]

   หมายถึง WW2เหรอ  มุมมองผมเห็นยูนิทฮีโรฝั่งอเมริกาเยอะกว่าแฮะ  เคยเล่น
เกมแนวพัฒนาเมือง  คนนึงยังกั๊กและขายอาวุธ  คนนึงกลับประกาศสงครามก่อน
พร้อมเสียดายที่ตีไปทั่ว  จนทรัพยากรหมดต้องแงะเหล็กรางรถไฟมาทำอาวุธ  ใน
ขณะที่อีกคนกลับสูบบุคคลอันมีค่าในยุโรปเพื่อต่อยอดศักยภาพทางอาวุธ  และรออยู่
เฉยๆเพื่อสร้างเงื่อนไขให้อีกฝ่ายจำต้องโจมตี  ผมชอบการฑูตญี่ปุ่นก่อนเริ่มเพิร์ลฮาเบอร์
ด้วย  มันโคตรดรามาและประจวบเหมาะสุดๆ  มันบีบคั้นและเสียดาย  ชอบเหตุที่
"ทำไมอเมริกาผู้ชนะสุดท้ายกลับเห็นชอบประโยชน์การฑูตที่ญี่ปุ่นส่งมา  ไม่ใช่เพราะ
เหตุฮาราคีรีที่ใช้เป็นข้ออ้างหาทางลง"  การเมืองนั้นมีมิติ

   ชอบอย่างนึงของอเมริกา  ผมเคยนิยามอเมริกาไว้ว่าคือประเทศที่  "เป็นจานสลัดผักที่
ราดด้วยน้ำจิ้มสไตล์แยงกี้"  ความหมายแบบว่า  พวกเขาเอาคนต่างๆมาผสมรวมกันแล้ว 
"ราดด้วยความนึกคิดอเมริกันชน" 

ก็อาจจะใช่ครับ อเมริกันดินแดนผู้อพยพ เอาชาวยิวหัวดีดไปอยู่เยอะ
เท่าที่จำได้คือแนวคิดการฝึกทหารน่ะครับ
ว่านักบินชาวญี่ปุ่นมือดีกว่า

แต่อเมริกัน รวยกว่า เลยเอานักบินมือดีไปเป็นครูฝึกไม่หใ้เอามาเสี่ยงในสนามรบ และเอานักบินคุณภาพใช้ได้ไปสุ้ในสงคราม

เอาชนะด้วยปริมาณที่เหนือกว่า จนกระทั่งญี่ปุ่นก็ต้องลาดกันและเริ่มสูญเสียบมือดีไปเรื่อยๆ
หลักๆคือ หากคำนวณกันด้วยอุตสาหกรรมแล้ว อเมริคือคัวตตัดสินแพ้ชนะจริงๆ
แต่ตัดรัสเซียที่เอาจำนวนเข้าว่าใส่เยอรมันไปก็ไม่ได้ สงครามตัดสินกันด้วยจำนวนจริงๆ
...

กลับมาที่เฟทหน่อย


คือ โลกเฟท ตัดสินกันด้วยอาวุธสวิเศษที่คุณภาพสูงจนคนธรรมดาตามไม่ทัน

และกิลกาเมธก็จะดูถูกคนยุคปัจจุบัน

ผมกะจะเขียนเรื่องที่บอกเล่าจากมุมมองอีกมุมหนึ่งเหมือนกันครับ

ประมาณว่า มีจอมเวทย์ออกแนว xianxia

ไม่สนเรื่องอาวุธวิเศษ เอาปริมาณพลังเข้าว่า ด้วยกระบวนการผลิตพลังงานของอุตสาหกรรมของโลกปัจจุบัน


ไม่แข่งกับผู้คนในยุคของเทพเจ้าด้วยคุณภาพ เพราะจะแพ้

โลกปัจจุบัน เอาชนะด้วยปริมาณการผลิต นั่นคือคำตอบที่คนปัจจุบันมีต่อกิลกาเมธ

[Rumia]

คนในประวัติศาสไกลๆอย่าลิโป้กวนอูออกจะเวอร์เกินจริงครับแต่นักสู้ในอดีตอย่างมุซาชิมาสู้เคนโด้ด้วยดาบจริงนี่บอกตามตรงว่าเคนโด้แพ้แน่่นอน ปัจจุบันโคตรเก่งเคนโด้แชมโลกเจอนักคนถืออาวุธครบมือสิบคนรุมจะชนะได้ไหม มุซาชิมันหนึงต่อสิบแปดอาวุธครบชนะมาแล้วนะแถมคนบันทึกยังเป็นฝ่ายแพ้อีกต่างหาก เอาจริงๆส่วนตัวคิดว่ามันโม้เกินจริงแต่เอาคนปัจจุบันไปสู้นักรบที่ทังชิวีตจับดาบสู้กันนอกจากพกปืนไปยิงคิดว่าไม่มีทางชนะสักนิด

[SunbroBBP]

ถ้าบอกว่าศาสตร์สมัยใหม่มันดีกว่าศาสตร์สมัยเก่ามันก็ถูกแต่มันไม่ถูกทั้งฟมดนะครับ เพราะศาสตร์สมัยใหม่เกือบทุกศาสตร์ในปัจจุบันนั้นเปลี่ยนจุดมุ่งหมายของตัวเองไปแล้วล่ะครับ


อย่างธนู การยิงแบบสมัยเก่า คือ ไม่ว่าคุณจะอยู่ในท่าไหนลูกธนูต้องบินแล้วเข้าสู่เป้าหมายอย่างแม่นยำ
              การยิงแบบปัจจุบัน คือ คุณต้องตั้งให้เหมือนเดิมที่สุดเพื่อป้องกันการผิดพลาด
สุดท้ายคือยิงโดนเป้าหมายเหมือนกันแต่ความแทนยำของการยิงแบบปัจจุบันมีมากกว่าเพร่ะมีอุปกรณ์เมความแทนยำเยอะกว่า อย่างศูนย์เล็ง ก้านถ่วงน้ำหนัก บลาๆๆ แต่การยิงแต่ละดอกนั้นใช้เวลานานมาก เทียบกับการยิงแบบสมัยเก่า หากฝึกจนร่างกายจดจำ(จริงๆยิงไปซัก160กว่าดอกร่างกายก็เริ่มจำแล้ว) จะใช้เวลาน้อยกว่าครับ(ไม่เกิน3วิ) เห็นเร็วสุดก็3ดอกใน1วิโดยการยิงทึละดอก น้าวสายจนสุด น้ำหนักตอนดึงที่28นิ้วหนัก40ปอนด์


หมัดมวย แบบเก่าหรือโบราณ ทำยังไงก็ได้ให้เราเจ็บน้อยที่สุดแล้วฝ่ายตรงข้ามบาดเจ็บมากที่สุด
                แบบปัจจุบัน ต่อยให้โดนเป้าหมายมากที่สุดเพื่อให้ได้แต้ม
มันเหมือนกันแต่จุดมุ่งหมายต่างกันชัดเจนครับอย่างมวยปัจจุบันคือโดนเป้าหมายพอเช่นแย็บ ขวาตรง ฮุค จะแรงจะเบาได้หมดครับ แต่แบบเก่าคือไม่คุณเจ็บก็ผมเจ็บ ทำให้เทคนิคของแบบโบราณมันจะมีการป้องกันหรือการหลยให้พอพ้นตัวต่างกันอยู่ครับ ดังนั้นมวยแบบปัจจุบันเลยเหมือใครมีแรงเยอะกว่าคนนั้นชนะ อย่างฟรอยที่ต่อยชนะแต้มแทบทุกรอบ เขาเก่งไหมเก่งถ้านับบนสนามผ้าใบ แต่ถ้าไปต่อยสายสตรีทนี่ลำบากนะครับ ใช่คุณพริ้วแต่ถ้าพวกแลกมาก็งานเข้าเหมือนกัน มวยไทเก็กหรือไท่จี๋ที่ผมเคยเจอคนที่เป็นไม่ใช่พวกเห่อวิชาไม่มีหรอกครับที่ทำการสะเทินหมัดกลางอากาศ หลบก่อนแล้วเข้าหาตัวจากนั้นค่อยฟาจิ้งหรืออย่างอื่นก็ว่ากันไป แล้วพอถูกกระทำพวกของจริงคือต่อให้เท้าเรายืนอยู่บนพื้นนะครับพอผลักหรือดันพวกนั้นเราจะหาศูนย์ถ่วงร่างกายไม่ได้เหมือนยืนบนน้ำเลยล่ะครับ ร่างกายจะเสียสมดุลดังนั้นเวลาพวกนั้นดันเรากลับเราเลยเซไป5-6เมตรได้


อาวุธประเภทดาบ ดาบฆ่า(ดาบโบราณ) ชื่อก็ตรงตัวครับฆ่าให้ไวที่สุดเพื่อที่จะได้ไม่เปลืองแรง
                              ดาบแต้ม(ดาบสมัยใหม่) ให้ดาบสะกิดฝ่ายตรงข้ามใฟ้เร็วที่สุดและแม่นยำที่สุดเพื่อเอาแต้ม
ถ้ามองจากชื่อนี่น่าจะเห็นชัดสุดนะครับ เพราะการฟันจริงๆมันก็แค่10จุดใหญ่ๆคือ คอ ขา เอว หัว แทง แบ่งซ้ายขวามันมีอยู่แค่นี้ ดาบสมัยเก่าคุณต้องรู้จักหลบรู้จักหลีก ดูจังหวะดีๆถ้าฟันมั่วคุณโดนสวนมาคุณจะแก้ยังไง เบี่ยงอย่างไรให้คุณรอดตาย แล้วดาบแบบปัจจุบันคือการวิ่งเข้าใส่กันเพื่อให้ได้แต้มมากที่สุด ดูอย่างเคนโด้ชัดสุดครับ เดินตรงๆฟาดดาบใส่กันเลยใครไวกว่าชนะเพราะใส่เกราะไว้ทั้งคู่ การหลบแทบไม่มีอย่างดีคือการรักษาระยะ แต่พวกนั้นเร็วจริงนี่ยอมรับเพราะผมเองก็เกือบโดนแสกหน้าเหมือนกัน ซึ่งผมก็แก้โดนการเดินเฉียงหลบแล้วฟันใส่ตรงไหนก็ได้เพราะเป้าเปิดเกือบทั้งตัว น้ำหนักนี่มีผลอย่างยิ่งยอดครับ ดายสมัยเก่าหนักสุดผมให้380gสำหรับดาบถือมือเดียวนะครับ ใช่คุณถือ2kgก็ได้แต่คุณไม่สมมารถฟันมันได้เพราะข้อมือไปก่อนแน่ๆ กับดาบสมัยใหม่เจออย่างเบาก็40gหนักสุด120g ความเร็วในการออกอาวุธมันเลยต่างกันเยอะครับ ผมไปแข่งดาบแต้มแพ้ไหมครับ แพ้ครับถ้าลงสนามครั้งแรก โดนสะกิดปลายแขนบ้าง เฉียดเอวบ้างขาบ้าง ทั้งหมดนับเป็นแต้ม พวกนั้นฟาดดาบมาแล้วดึงกลับให้ไวทึ่สุด อย่างผมฟันเข้าคอเต็มข้อ แต่ปลายดาบเขามาสะกิดไหล่เบาๆถือว่าสวนไม่ได้แต้มทั้งคู่ นี่ยังไม่ได้ลงลึกเรื่องการง้างแขนอีกนะครับเพราะดาบสมัยเก่าคนที่ง้างแขนฟันนี่เสร็จครับโดนจ้วงโดนฟันแน่ สายนี้เลยพัฒนาให้ง้างแขนน้อยที่สุดแต่แรงฟันนั้นมากกว่า ซึ่งถ้าใช้วิธีนั้นในดาบแต้มถือว่าฟาวล์ครับ เพราะมันเป็นการทำร้ายคู่แข่งไม่ใช่การแข่งขันครับ


คือทุกศาสตร์มันพัฒนาไปในแบบของมันนั่นแหละครับ ดังนั้นมันวัดไม่ได้เพร่ะมันอยู่คนละสนามกันไปแล้ว มันไม่มีอันไหนดีกว่าอันไหนแย่กว่า แต่ผมที่ไปจับมาแล้วทั้ง2สายผมชอบสายโบราณมากกว่าคำพูดผมเลยเหมือนจะเอียงไปที่ด้านโบราณมากกว่าครับ

[samuison]

เอดะจิม่าโลกสวยเกินครับ

หากตอนนั้น เอานิวเคลียร์ลงเมกาได้ เมกา ก็หนาวแล้ว

นิวเคลียร์คือผลผลิตของ the best of the best ครับ
คนในโครงการคือระดับท็อปของโลกจริงๆที่ทำโครงการนั้นได้

ญี่ปุ่นขาดฮีโร่ยูนิทระดับนั้น

ถ้าบอกว่าศาสตร์สมัยใหม่มันดีกว่าศาสตร์สมัยเก่ามันก็ถูกแต่มันไม่ถูกทั้งฟมดนะครับ เพราะศาสตร์สมัยใหม่เกือบทุกศาสตร์ในปัจจุบันนั้นเปลี่ยนจุดมุ่งหมายของตัวเองไปแล้วล่ะครับ


อย่างธนู การยิงแบบสมัยเก่า คือ ไม่ว่าคุณจะอยู่ในท่าไหนลูกธนูต้องบินแล้วเข้าสู่เป้าหมายอย่างแม่นยำ
              การยิงแบบปัจจุบัน คือ คุณต้องตั้งให้เหมือนเดิมที่สุดเพื่อป้องกันการผิดพลาด
สุดท้ายคือยิงโดนเป้าหมายเหมือนกันแต่ความแทนยำของการยิงแบบปัจจุบันมีมากกว่าเพร่ะมีอุปกรณ์เมความแทนยำเยอะกว่า อย่างศูนย์เล็ง ก้านถ่วงน้ำหนัก บลาๆๆ แต่การยิงแต่ละดอกนั้นใช้เวลานานมาก เทียบกับการยิงแบบสมัยเก่า หากฝึกจนร่างกายจดจำ(จริงๆยิงไปซัก160กว่าดอกร่างกายก็เริ่มจำแล้ว) จะใช้เวลาน้อยกว่าครับ(ไม่เกิน3วิ) เห็นเร็วสุดก็3ดอกใน1วิโดยการยิงทึละดอก น้าวสายจนสุด น้ำหนักตอนดึงที่28นิ้วหนัก40ปอนด์


หมัดมวย แบบเก่าหรือโบราณ ทำยังไงก็ได้ให้เราเจ็บน้อยที่สุดแล้วฝ่ายตรงข้ามบาดเจ็บมากที่สุด
                แบบปัจจุบัน ต่อยให้โดนเป้าหมายมากที่สุดเพื่อให้ได้แต้ม
มันเหมือนกันแต่จุดมุ่งหมายต่างกันชัดเจนครับอย่างมวยปัจจุบันคือโดนเป้าหมายพอเช่นแย็บ ขวาตรง ฮุค จะแรงจะเบาได้หมดครับ แต่แบบเก่าคือไม่คุณเจ็บก็ผมเจ็บ ทำให้เทคนิคของแบบโบราณมันจะมีการป้องกันหรือการหลยให้พอพ้นตัวต่างกันอยู่ครับ ดังนั้นมวยแบบปัจจุบันเลยเหมือใครมีแรงเยอะกว่าคนนั้นชนะ อย่างฟรอยที่ต่อยชนะแต้มแทบทุกรอบ เขาเก่งไหมเก่งถ้านับบนสนามผ้าใบ แต่ถ้าไปต่อยสายสตรีทนี่ลำบากนะครับ ใช่คุณพริ้วแต่ถ้าพวกแลกมาก็งานเข้าเหมือนกัน มวยไทเก็กหรือไท่จี๋ที่ผมเคยเจอคนที่เป็นไม่ใช่พวกเห่อวิชาไม่มีหรอกครับที่ทำการสะเทินหมัดกลางอากาศ หลบก่อนแล้วเข้าหาตัวจากนั้นค่อยฟาจิ้งหรืออย่างอื่นก็ว่ากันไป แล้วพอถูกกระทำพวกของจริงคือต่อให้เท้าเรายืนอยู่บนพื้นนะครับพอผลักหรือดันพวกนั้นเราจะหาศูนย์ถ่วงร่างกายไม่ได้เหมือนยืนบนน้ำเลยล่ะครับ ร่างกายจะเสียสมดุลดังนั้นเวลาพวกนั้นดันเรากลับเราเลยเซไป5-6เมตรได้


อาวุธประเภทดาบ ดาบฆ่า(ดาบโบราณ) ชื่อก็ตรงตัวครับฆ่าให้ไวที่สุดเพื่อที่จะได้ไม่เปลืองแรง
                              ดาบแต้ม(ดาบสมัยใหม่) ให้ดาบสะกิดฝ่ายตรงข้ามใฟ้เร็วที่สุดและแม่นยำที่สุดเพื่อเอาแต้ม
ถ้ามองจากชื่อนี่น่าจะเห็นชัดสุดนะครับ เพราะการฟันจริงๆมันก็แค่10จุดใหญ่ๆคือ คอ ขา เอว หัว แทง แบ่งซ้ายขวามันมีอยู่แค่นี้ ดาบสมัยเก่าคุณต้องรู้จักหลบรู้จักหลีก ดูจังหวะดีๆถ้าฟันมั่วคุณโดนสวนมาคุณจะแก้ยังไง เบี่ยงอย่างไรให้คุณรอดตาย แล้วดาบแบบปัจจุบันคือการวิ่งเข้าใส่กันเพื่อให้ได้แต้มมากที่สุด ดูอย่างเคนโด้ชัดสุดครับ เดินตรงๆฟาดดาบใส่กันเลยใครไวกว่าชนะเพราะใส่เกราะไว้ทั้งคู่ การหลบแทบไม่มีอย่างดีคือการรักษาระยะ แต่พวกนั้นเร็วจริงนี่ยอมรับเพราะผมเองก็เกือบโดนแสกหน้าเหมือนกัน ซึ่งผมก็แก้โดนการเดินเฉียงหลบแล้วฟันใส่ตรงไหนก็ได้เพราะเป้าเปิดเกือบทั้งตัว น้ำหนักนี่มีผลอย่างยิ่งยอดครับ ดายสมัยเก่าหนักสุดผมให้380gสำหรับดาบถือมือเดียวนะครับ ใช่คุณถือ2kgก็ได้แต่คุณไม่สมมารถฟันมันได้เพราะข้อมือไปก่อนแน่ๆ กับดาบสมัยใหม่เจออย่างเบาก็40gหนักสุด120g ความเร็วในการออกอาวุธมันเลยต่างกันเยอะครับ ผมไปแข่งดาบแต้มแพ้ไหมครับ แพ้ครับถ้าลงสนามครั้งแรก โดนสะกิดปลายแขนบ้าง เฉียดเอวบ้างขาบ้าง ทั้งหมดนับเป็นแต้ม พวกนั้นฟาดดาบมาแล้วดึงกลับให้ไวทึ่สุด อย่างผมฟันเข้าคอเต็มข้อ แต่ปลายดาบเขามาสะกิดไหล่เบาๆถือว่าสวนไม่ได้แต้มทั้งคู่ นี่ยังไม่ได้ลงลึกเรื่องการง้างแขนอีกนะครับเพราะดาบสมัยเก่าคนที่ง้างแขนฟันนี่เสร็จครับโดนจ้วงโดนฟันแน่ สายนี้เลยพัฒนาให้ง้างแขนน้อยที่สุดแต่แรงฟันนั้นมากกว่า ซึ่งถ้าใช้วิธีนั้นในดาบแต้มถือว่าฟาวล์ครับ เพราะมันเป็นการทำร้ายคู่แข่งไม่ใช่การแข่งขันครับ


คือทุกศาสตร์มันพัฒนาไปในแบบของมันนั่นแหละครับ ดังนั้นมันวัดไม่ได้เพร่ะมันอยู่คนละสนามกันไปแล้ว มันไม่มีอันไหนดีกว่าอันไหนแย่กว่า แต่ผมที่ไปจับมาแล้วทั้ง2สายผมชอบสายโบราณมากกว่าคำพูดผมเลยเหมือนจะเอียงไปที่ด้านโบราณมากกว่าครับ

ผมมองว่าคือแนวคิดต่างกันน่ะครับ เห็นด้วย
หากเปรียบเปรยคือ เน้นตัดขัอเสียมากกว่าเสริมข้อดี
ซึ่งหากเอามุกหนังจีนมา

ประมุขยิ่มมหาเทพดูดดาว พัฒนาวิชาร้ายกาจขึ้น แต่มีข้อเสียจนทำให้เสียชีวิต เราก็เลยมองว่าไม่เห็นสวิชาที่แกคิดขึ้นมาใหม่จะดีกว่าอะไร
ซึ่งความจริงแนวคิดนี้ ปรมาจารยตักม๊อ ที่ชอบซ่อนวิชาก็เห็นด้วยนะครับ
หากมองเรื่องการสืบทอดสำนัก เอาวิชาธรรคมดา ให้ลูกศิษย์ หลานศิษย์ฝึกจะสบายกว่า
เดี๋ยวจะตายเหกือบหมดสำนักเอาหากให้ฝึกวิชาอันตราย

เล่นรัสเซี่ยนรูเล็ตกันทั้งหมด จะสูญเสียอย่างมาก

[quote/]

   มุซาชิผมชอบการให้เหตุผลของนักวาด....อึม....คนที่วาดเรื่องสแลมดังแล้วมาเขียน
เรื่องมุซาชิหน่ะ  จำชื่อเรื่องไม่ได้ขี้เกียจค้นอากู๋  จำได้ราวๆว่าเพราะแปดสิบคนนั้นคิดจะสู้
มุซาชิด้วยวิธีดวลหนึ่งต่อหนึ่งไปเรื่อยๆ  มันเลยเข้าแก๊ปมุซาชิที่เก่งกว่า  ประมาณว่ามาๆ  มา
ดวลตัวๆทีละคนกัน  ใครตายออกนอกสนามแล้วคนต่อไปก็เข้ามา  กลุ่มที่กะว่าจะล้างแค้น
ให้สำนักก็เข้ามาดวลทีละคนๆ

   มีจินตนาการนึงที่ผมเคยมโนไว้  ผมมโนว่าถ้ามุซาชิมาเล่นกีฬาเคนโด้จะเป็นอย่างไร  ภาพแรก
ที่ผุดขึ้นมาคือเหงื่อของมุซาชิพร้อมคำพูดที่ว่า  "นี่มันป่าหี่อะไรกัน!"  ก่อนนี้เคยมีกระทู้นึงในเวปนี้
แหละที่เปรียบเทียบราวๆนักฆ่ากับนักกีฬา  ถ้าประลองกันใครชนะ  ผมว่ามันอยู่ที่เรากำหนดเวที
ซะมากกว่า  ถ้าเอานักเคนโด้แต่ดันมีทักษะแค่สุดยอดดาบ  ไม่มีแม้กระทั่งสกิลช่วยชีวิตอย่างเช่น
ปัดธนู  เร้นกาย  สลายแรงกดดันไปไว้ในสงคราม  มาสิบก็ตายสิบ  กลับกันคนที่เห็นว่าเจ๋งในเชิง
นักฆ่าแต่ให้มากำหนดให้เล่นกีฬา  ความสามารถแท้จริงออกมาได้จำกัด 

   พาออกทะเลไปไกล  นักบินญี่ปุ่น  ทัศนคติของผู้บัญชาการห่วยแตก  คิดว่าใครเก่งต้องให้เป็น
ไปจนตาย  ในขณะนักบินอเมริกามีกำหนดเที่ยวบิน  ใครเก่งไปเป็นครูฝึกสอน  ทรัพยกรชั้นเลิศ
กลับถูกใช้ไปไม่คุ้ม  ไม่พาออกทะเลแล้วหล่ะ  เข้ามาแจมเฉยๆ 



   ปล.เมื่อกี้อ่านทวนคคห.ต่างๆ  เจอคคห.ฝรั่งไม่สนการสร้างฮีโร  ฝรั่งเนี่ยตัวดีเลย  ยิ่งอเมริกายิ่ง
ถือเป็นนโยบายภาครัฐในการสร้างฮีโร  เพราะมันคือสิ่งยึดเหนี่ยวให้เกิด  "แรงกระตุ้น"  ของประชาชน
ถ้ายกตัวอย่างกีฬาก็พวกนักกีฬาบาส  มวย ถ้ายกตัวอย่างการเมืองก็ต่างๆที่ถูกเชิดชู  แปลกนะ  แปลก
มากๆ  แปลกสุดจริงๆ  อารยธรรมสองร้อยปีของเขากลับมองเห็นนักการเมืองไม่ใช่ปรสิตเฉกเช่นที่นี่
เริ่มเข้าการเมืองหล่ะ  จบๆ

   

เป็นเรื่องความแตกต่างของฮีดร่น่ะครับ
ที่ผมเคยอ่านเจอมา
ว่าญี่ปุ่นยึดกฎระเบียบทำตามตำรา
เรือโดนยิงก็วิ่งเข้าฐาน ซ่อมตรวจเช็คก่อน
อเมริกายึดเป้าหมายเป็นหลักทำอย่างไรก็ได้เพื่อชัยชนะ
ฮีึโร่ยูนิทที่ออกมาเลยต่างกัน
เหมือนญี่ปุ่นจะผลิตแนวซามูไร ที่ยึดกฎอย่างเคร่งครัด ฝึกสกิลที่มีจนถึงที่สุด ดาบทุกเล่มตีด้วยช่างฝีมืออย่างดี
แต่แพ้อเมริกาที่ความคิดสร้างสรรค์เยอะกว่า การผลิตมากกว่าไป