มาถกเถียงกัน การฆ่าสัตว์ผิดหรือไม่ผิด?

[Taw]

[quote/]


อันนี้อย่าพึ่งถึงเรื่องสินบนหรือการบังคับใช้กฎหมายล่าช้าซึ่งเป็นปัจจัยภายนอก เอาแค่ความเห็นของคนในสังคมส่วนใหญ่ที่เป็นปัจจัยภายในก่อนครับ การจะวิเคราะห์จิตใจมนุษย์ต้องซอยให้เป็นหน่วยเล็กที่สุด ขจัดปัจจัยภายนอกเหลือแต่ภายใน ผมกำลังวิเคราะห์ว่ามนุษย์มองสัตว์คืออะไรกันแน่ ซึ่งผมมองว่าใกล้เคียงที่สุดตอนนี้ที่อธิบายนิยามได้ คือ สัตว์ ในความคิดส่วนลึกของมนุษย์ไม่น่าจะใช่เพื่อนหรืออะไรก็ตามที่มีฐานะเท่าเทียม แต่น่าจะเป็นทรัพย์สินเสียมากกว่า


1.ปศุสัตว์ ทรัพย์สินเพื่อบริโภค ใช้แล้วหมดไป
2.สัตว์เลี้ยง ทรัพย์สินเพื่อความบันเทิง เชยชมคนเดียว
3.สัตว์ป่า ทรัพย์สินสาธารณะ ผลัดกันชม

มันคือการลงล็อคผลประโยชน์ด้วยครับ ใช้เฉพาะการตามที่เห็นเหมาะสม เอาจริงๆลักษณะแบบนี้มันยังปรากฎในสังคมมนุษย์ด้วยกันเองเหมือนกัน ที่มองคนฐานะ+ความคิดเดียวกันเป็นมิตร หน้าตาสวย-หล่อตามพิมพ์นิยมคือน่าเอ็นดู จะรู้สึกเห็นใจหรือเข้าใจเพราะมีฐานความคิดกับจุดร่วมเหมือนกัน หรือเห็นแล้วดีต่อใจ แต่ถ้าเป็นคนต่างความคิด ต่างฐานะก็มองว่าไม่ใช่พวกเดียวกัน หน้าเหียก อ้วน ดำ เตี้ย ไม่พิมพ์นิยม จะโดนอะไรก็เรื่องของเอ็ง (มากน้อยแล้วแต่รายบุคคล) แต่ถ้าให้ผลประโยชน์ได้ก็ ok Number one

กลับมาที่เรื่องสัตว์ เพราะตามข้างต้น เราถึงเอามาตรฐานแนวนี้ลงมาใช้กับสัตว์+ทรัพย์สินด้วยครับ ทุกอย่างมีผลประโยชน์ การใช้ประโยชน์ที่ไม่เหมือนกัน มันมีเรื่องของกายภาพมากำหนดด้วยครับ

1.ปศุสัตว์ ส่วนมากเป็นสัตว์ประเภทที่ให้เนื้อเยอะ+น้ำนม เช่น หมู วัว หรือให้ไข่ฟองใหญ่พอกินอิ่ม เช่น เป็ด ไก่ การใช้ประโยชน์เลยเป็นการจับมากิน

2.สัตว์เลี้ยง เป็นสัตว์ที่สีสันสวยงามครับ บางชนิดก็มาจากประเภท 1 3 ผสมสายพันธ์จนมีสีสวย ธรรมชาติของคนคือชอบสิ่งสวยงาม เวลาจะกินสัตว์พวกนี้เลยรู้สึกเสียดายครับ

3.สัตว์ป่า คล้ายๆกับประเภท1 ก่อนคนจะรู้จักการปศุสัตว์ก็ใช้กลุ่มนี้เป็นแหล่งอาหาร กระทั่งคนที่อยู่โซนป่าที่ไม่มีทุนพอจะเลี้ยงสัตว์ก็ใช้ประโยชน์จากสัตว์กลุ่มนี้เหมือนอันที่1 แต่หลังๆมันมีค่านิยมสัตว์ป่าสงวนเข้ามา คนเลยคิดว่าสัตว์ป่าควรเก็บไว้ชม ล่าสัตว์พวกนี้ไม่ค่อยได้ แล้วก็มาพร้อมกับค่านิยมการเที่ยวป่าดูสัตว์ของพวกคนรวย นักวิจัยโพ้นทะเล หรือกลุ่มทำสารคดี กลุ่มนายพรานก็ล่าสัตว์น้อยลงแล้วเปลี่ยนมาหารายได้จากการนำทางนักท่องเที่ยวที่เหนื่อยน้อยกว่าและอาจได้เงินมากกว่าด้วย

สรุปคือในสายตามนุษย์ สัตว์ก็เหมือนเครื่องมือเพื่อผลประโยชน์ครับครับ ใช้งานต่างกัน อย่าว่าแต่ต่างพันธุ์กันเลย ลักษณะนี้แม้แต่คนด้วยกันยังใช้กันเองเลยก็มีในบางสังคมครับ

[Flady]

จริงๆแล้วคำว่าถูกหรือผิดมันเป็นสิ่งที่มนุษย์กำหนดขึ้นมาเพื่อที่จะสร้างกฏเกณฑ์ของสังคม ...หรือถ้ามองในแง่ร้ายก็เพื่อที่จะทำให้รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนดี
...แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะทำอะไรก็ได้โดยใช้คำพูดที่ฟังดูสวยหรูแต่ไม่มีสาระว่าศาสนาเป็นแค่เครื่องมือควบคุมมนุษย์ด้วยเหมือนกัน 

ตามธรรมชาติแล้วสิ่งมีชีวิตอะไรก็ตามแต่ล้วนมีชีวิตอยู่ได้ด้วยผลจากการเสียสละของสิ่งมีชีวิตอื่นทั้งนั้น ไม่ว่าจะในทางตรงหรือทางอ้อม
เรียกได้ว่าแค่การมีตัวตนอยู่ก็ถือว่าเป็นการเหยียบย่ำชีวิตอื่นแล้ว อยู่แค่ว่าจะเก็บมาใส่ใจหรือเปล่าแค่นั้นเอง จะเป็น Vegan หรือคนธรรมดาก็ไม่ต่างกัน
เรื่องจำนวนของสัตว์ที่ถูกใช้เป็นอาหารในแต่ละมื้อนั้นถือเป็นเรื่องในระดับผิวเผินเท่านั้น ประเด็นที่สำคัญจริงๆคือเรามี 'ความเคารพ' ต่อชีวิตของสัตว์นั้นๆมากแค่ไหนต่างหาก
เอาจริงๆแล้วมนุษย์ก็เป็นแค่สัตว์ชนิดหนึ่ง ที่เรายกให้ความสำคัญกับมนุษย์เหนือกว่าสัตว์อื่นๆไม่ใช่เพราะว่ามนุษย์เป็นสัตว์ที่เหนือกว่าสัตว์อื่นๆแต่เป็นเพราะว่าเราเป็นมนุษย์ก็เท่านั้นเอง

สรุปสั้นๆสำหรับคนที่ไม่รักการอ่าน 'การฆ่าสัตว์เป็นเรื่องธรรมชาติ สิ่งที่สำคัญจริงๆคือเจตนาในการฆ่าและสิ่งที่ได้รับจากการฆ่าต่างหาก' 

[natask]

สำหรับผม คนก็คือสัตว์ครับ ผมไม่แบ่งแย่งว่าคนสูงกว่าสัตว์แล้วจะมีสิทธิจะทำอะไรได้มากกว่าสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ตามกฎธรรมชาติ ถ้าเป็นการฆ่าเพื่ออยู่รอดหรือเพื่อเป็นอาหารผมถือว่าเป็นเรื่องปกติของระบบนิเวศ


แต่ไอ้พวกที่ฆ่าเพราะสนุกหรืออยากทดลองนี่สมควรประนามครับ ไม่เกี่ยวว่าที่ฆ่ามันเป็นสัตว์หรือคน มันไม่ใช่วิถีของธรรมชาติ เพราะหากมีเผ่าพันธ์ที่เอาแต่ทำแบบนั้นเกิดขึ้นมา จะทำให้สายพันธุ์อื่นสูญพันธุ์ 

[Taw]

จริงๆแล้วคำว่าถูกหรือผิดมันเป็นสิ่งที่มนุษย์กำหนดขึ้นมาเพื่อที่จะสร้างกฏเกณฑ์ของสังคม ...หรือถ้ามองในแง่ร้ายก็เพื่อที่จะทำให้รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนดี
...แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะทำอะไรก็ได้โดยใช้คำพูดที่ฟังดูสวยหรูแต่ไม่มีสาระว่าศาสนาเป็นแค่เครื่องมือควบคุมมนุษย์ด้วยเหมือนกัน 

ตามธรรมชาติแล้วสิ่งมีชีวิตอะไรก็ตามแต่ล้วนมีชีวิตอยู่ได้ด้วยผลจากการเสียสละของสิ่งมีชีวิตอื่นทั้งนั้น ไม่ว่าจะในทางตรงหรือทางอ้อม
เรียกได้ว่าแค่การมีตัวตนอยู่ก็ถือว่าเป็นการเหยียบย่ำชีวิตอื่นแล้ว อยู่แค่ว่าจะเก็บมาใส่ใจหรือเปล่าแค่นั้นเอง จะเป็น Vegan หรือคนธรรมดาก็ไม่ต่างกัน
เรื่องจำนวนของสัตว์ที่ถูกใช้เป็นอาหารในแต่ละมื้อนั้นถือเป็นเรื่องในระดับผิวเผินเท่านั้น ประเด็นที่สำคัญจริงๆคือเรามี 'ความเคารพ' ต่อชีวิตของสัตว์นั้นๆมากแค่ไหนต่างหาก
เอาจริงๆแล้วมนุษย์ก็เป็นแค่สัตว์ชนิดหนึ่ง ที่เรายกให้ความสำคัญกับมนุษย์เหนือกว่าสัตว์อื่นๆไม่ใช่เพราะว่ามนุษย์เป็นสัตว์ที่เหนือกว่าสัตว์อื่นๆแต่เป็นเพราะว่าเราเป็นมนุษย์ก็เท่านั้นเอง

สรุปสั้นๆสำหรับคนที่ไม่รักการอ่าน 'การฆ่าสัตว์เป็นเรื่องธรรมชาติ สิ่งที่สำคัญจริงๆคือเจตนาในการฆ่าและสิ่งที่ได้รับจากการฆ่าต่างหาก' 

เห็นด้วย สิ่งที่หลายๆคนตีไม่แตกคือข้อนี้เลย ที่ว่าขึ้นกับการที่เราเคารพการตายมันมากแค่ไหน การตายของมันควรจะทำประโยชน์ในการสร้างสารอาหาร ทำให้คนอิ่มท้อง เศษเหลือๆอาจจะทำปุ๋ยได้ บางชนิด หนังกับขนก็เอาไปใช้ทำเครื่องเรือนได้ ตรงนี้มันไปร่วมทางกันแนวคิดรักสิ่งแวดล้อมด้วย

สำหรับผม คนก็คือสัตว์ครับ ผมไม่แบ่งแย่งว่าคนสูงกว่าสัตว์แล้วจะมีสิทธิจะทำอะไรได้มากกว่าสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ตามกฎธรรมชาติ ถ้าเป็นการฆ่าเพื่ออยู่รอดหรือเพื่อเป็นอาหารผมถือว่าเป็นเรื่องปกติของระบบนิเวศ


แต่ไอ้พวกที่ฆ่าเพราะสนุกหรืออยากทดลองนี่สมควรประนามครับ ไม่เกี่ยวว่าที่ฆ่ามันเป็นสัตว์หรือคน มันไม่ใช่วิถีของธรรมชาติ เพราะหากมีเผ่าพันธ์ที่เอาแต่ทำแบบนั้นเกิดขึ้นมา จะทำให้สายพันธุ์อื่นสูญพันธุ์   

ใช่เลยครับ แบบกรณีนกโมอา นกช้าง นกโดโด้ สมัยก่อนล่ากันจนสูญพันธุ์ ถ้ายังมีมันอยู่น่าจะเรียกการท่องเที่ยวได้อีกเยอะเพราะเป็นสัตว์เฉพาะถิ่น เราคงมีอะไรๆให้ดูอีกเพียบเป็นคุณค่าทางใจของบรรดานักวิจัยนกใหญ่ด้วย แถมไข่นกพวกนี้โคตรใหญ่ เราคงได้ผลิตภัณฑ์เจ๋งๆมาอีกบ้าง

[PokG]

โผล่มาเพราะเห็นคนเข้าใจผิด ศาสนาพุทธถือว่าการฆ่าเป็นกรรมหมดนะครับ แต่บาปไหมดูที่เจตนา อย่าเหมารวมบาปกับกรรม ต่อให้เจอสัตว์ร้ายฆ่าคนต่อหน้าก็ไม่ใช่ว่าเราฆ่าแล้วไม่มีกรรมนะ 

[Black7nos]

โผล่มาเพราะเห็นคนเข้าใจผิด ศาสนาพุทธถือว่าการฆ่าเป็นกรรมหมดนะครับ แต่บาปไหมดูที่เจตนา อย่าเหมารวมบาปกับกรรม ต่อให้เจอสัตว์ร้ายฆ่าคนต่อหน้าก็ไม่ใช่ว่าเราฆ่าแล้วไม่มีกรรมนะ 

ผมชอบความคิดคุณ @PokG นะ และเป็นความเห็นที่ผมมองว่าน่าสนใจมากๆ คือ แม้ว่าจะรู้ว่าเป็นสิ่งที่ต้องกระทำเพื่อความอยู่รอดนั่นคือต้องฆ่าสัตว์เพื่อกิน และความอยู่รอดของเราคือการสร้างบาดแผลและความเจ็บปวดให้สัตว์ใดๆคือความผิด ก็จะไม่หนีความจริงไม่หนีความผิด
ยินดีจะแบกรับความผิดที่ต้องฆ่าสัตว์เพื่อกินนั้นจนวันตายโดยไม่แก้ตัวว่าไม่ผิด


มันทำให้นึกถึงเรื่องการิน "แม้ว่าฉันทุกการก้าวเดินไปข้างหน้าจะสร้างบาปมากขึ้นเรื่อยๆ ฉันก็จะไม่คิดที่จะผลักภาระบาปเหล่านี้ให้ใคร และจะแบกความผิดบาปนั้นก้าวเดินต่อไปจนถึงวันที่สิ้นลมหาย เพราะ มันคือศักดิ์ศรีแห่งคนบาป"

[Thehorsemen]

พอพูดถึงเรื่องการกิน พืชสัตว์ ผมจะมีคำถามนึงในใจเสมอ ว่าทำไมการฆ่าสัตว์เพื่อบริโภคถึงผิด เวลาเอาผักมาสับมาหั่นแล้วไม่โหดร้ายเท่าการฆ่าสัตว์ เพราะพืชร้องขอชีวิตไม่ได้หรืออย่่างไร เอาอะไรมาตัดสินคำว่า"ชีวิต" ทำไมการกินพืชไม่ถือว่าเป็นการ "พรากชีวิต"?

[Taw]

พอพูดถึงเรื่องการกิน พืชสัตว์ ผมจะมีคำถามนึงในใจเสมอ ว่าทำไมการฆ่าสัตว์เพื่อบริโภคถึงผิด เวลาเอาผักมาสับมาหั่นแล้วไม่โหดร้ายเท่าการฆ่าสัตว์ เพราะพืชร้องขอชีวิตไม่ได้หรืออย่่างไร เอาอะไรมาตัดสินคำว่า"ชีวิต" ทำไมการกินพืชไม่ถือว่าเป็นการ "พรากชีวิต"?

ปัญหาคือต้นเรื่องจริงๆไม่ใช่จะฆ่าเพื่อบริโภคครับ แต่เป็นการเอามาทรมาณเพื่อความสุขส่วนตัว มันเลยเป็นประเด็น ส่วนเรื่องปศุสัตว์อันนี้ส่วนมากยอมรับกันเป็นปกติครับ

[Rumia]

ศาสนาพุทธฆ่าเพื่อกินไม่ผิดนะครับ
ที่จริงการฆ่าสัตว์อันตราย พาหะนำโรคก็ไม่ผิดเพราะเราก็ต้องเอาชีวิตรอด
แต่ถ้าฆ่าสนุกๆอันนี้ผิดแน่นอน

อันนี้ผมเห็นต่างครับฆ่าเพื่อความสนุกกับเลี้ยงมาเพื่อฆ่ามันไม่ต่างกันเลยครับถ้าไม่เดือดร้อนใคร อย่างล่าเสือดำมันผิดเพราะมันเป็นสัตว์ที่คนส่วนมากเห็นว่าห้ามฆ่าเพราะเหลือน้อย มันการฆ่าเสือดำจึงเดือดร้อนคนอื่น แต่การตกปลาเป็นงานอดิเรกทำใมถึงไม่คิดว่าผิดคนตกก็ไม่ได้กินขายก็ไม่ได้ขายสกเพื่อความสนุกล้วนๆ ไม่ต้องมาบอกว่านักตกปลาตกก็ปล่อยครับมันไม่ปล่อยทุกคนหรอกแถมปล่อยไปไช่ว่าปลาจะรอดทุตัว ผมว่าฆ่าเอาสนุกกับเลี้ยงไว้ฆ่าแทบไม่ต่างกันเลยครับถ้านับด้านศีลธรรมเลี้ยงไว้ฆ่ายังจะโหดกว่าอีก ลองคิดดูนะถ้าเปรียบสัตว์เป็นคนแล้วถูกอะไรไม่รู้เลี้ยงเพื่อฆ่ากับการที่ถูกอะไรไม่รู้ฆ่าเพราะความสนุก แบบไหนทรมารกว่ากันดังนั้นการฆ่าสัตว์มันเอาศีลธรรมมาไช้ไม่ได้ตังแต่แรกแล้วครับ มันอยู่ที่ว่าฆ่าแล้วไปเดือดร้อนใครรึป่าวแค่นั้นเลยครับ จะทรมารสัตว์ยังไงผมไม่ว่าตราบที่ไม่สร้างปันหาไห้สังคมหรือละเมิดกฏของสังคม เราไม่ควรยกสัตว์มาเท่าเทียมกับคนอยู่แล้วครับที่คนเห็นใจสัตว์ได้ เพราะคนเป็นผู้ชนะล้างบางจนแทบไม่เหลืออันตรายแล้วต่างหากเลยเสียดาย คนที่อยู่สบายแล้วจึงเห็นใจและตังกฏขึ้นมาลองไปอยู่ป่าสิครับเจอเสือมันคาบคุณไปแดกแน่นอนไม่เห็นใจคุณหรอก

[deaddy]

[quote/]
อันนี้ผมเห็นต่างครับฆ่าเพื่อความสนุกกับเลี้ยงมาเพื่อฆ่ามันไม่ต่างกันเลยครับถ้าไม่เดือดร้อนใคร อย่างล่าเสือดำมันผิดเพราะมันเป็นสัตว์ที่คนส่วนมากเห็นว่าห้ามฆ่าเพราะเหลือน้อย มันการฆ่าเสือดำจึงเดือดร้อนคนอื่น แต่การตกปลาเป็นงานอดิเรกทำใมถึงไม่คิดว่าผิดคนตกก็ไม่ได้กินขายก็ไม่ได้ขายสกเพื่อความสนุกล้วนๆ ไม่ต้องมาบอกว่านักตกปลาตกก็ปล่อยครับมันไม่ปล่อยทุกคนหรอกแถมปล่อยไปไช่ว่าปลาจะรอดทุตัว ผมว่าฆ่าเอาสนุกกับเลี้ยงไว้ฆ่าแทบไม่ต่างกันเลยครับถ้านับด้านศีลธรรมเลี้ยงไว้ฆ่ายังจะโหดกว่าอีก ลองคิดดูนะถ้าเปรียบสัตว์เป็นคนแล้วถูกอะไรไม่รู้เลี้ยงเพื่อฆ่ากับการที่ถูกอะไรไม่รู้ฆ่าเพราะความสนุก แบบไหนทรมารกว่ากันดังนั้นการฆ่าสัตว์มันเอาศีลธรรมมาไช้ไม่ได้ตังแต่แรกแล้วครับ มันอยู่ที่ว่าฆ่าแล้วไปเดือดร้อนใครรึป่าวแค่นั้นเลยครับ จะทรมารสัตว์ยังไงผมไม่ว่าตราบที่ไม่สร้างปันหาไห้สังคมหรือละเมิดกฏของสังคม เราไม่ควรยกสัตว์มาเท่าเทียมกับคนอยู่แล้วครับที่คนเห็นใจสัตว์ได้ เพราะคนเป็นผู้ชนะล้างบางจนแทบไม่เหลืออันตรายแล้วต่างหากเลยเสียดาย คนที่อยู่สบายแล้วจึงเห็นใจและตังกฏขึ้นมาลองไปอยู่ป่าสิครับเจอเสือมันคาบคุณไปแดกแน่นอนไม่เห็นใจคุณหรอก

ความผิด มันมีผู้กระทำ และผู้เสียหายครับ
ถ้าฆ่าคนก็ผิดต่อคนฆ่าไก่ก็ผิดต่อไก่


คนเราแค่เกิดมาก็เป็นก่อบาปโดยไม่ได้ตั้งใจอยู่แล้ว


อย่างถ้าเราฆ่าไก่เล่นๆซัก 5 ตัว เงินก็เงินตัวเองเดือดร้อนใคร
แต่พอทุกคนทำตาม กลายเป็นฆ่าไก่เพื่อความบันเทิง 300 ล้านตัว อันนี้มีผลกระทบแน่ๆ


หรือเอาช้อนมาเคาะเพื่อนเบาๆ คงไม่ผิด
แต่อะไรที่มากไปก็ก่อความรำคาญได้
สรุปคือ ทำอะไรมันก็ผิดนั่นแหล่ะ แต่ถ้าน้อยมากๆมันจะไม่เห็นผลชัดเจน แต่ถ้าสะสมมากๆมีผลแน่นอน

[Rumia]

[quote/]


ความผิด มันมีผู้กระทำ และผู้เสียหายครับ
ถ้าฆ่าคนก็ผิดต่อคนฆ่าไก่ก็ผิดต่อไก่


คนเราแค่เกิดมาก็เป็นก่อบาปโดยไม่ได้ตั้งใจอยู่แล้ว


อย่างถ้าเราฆ่าไก่เล่นๆซัก 5 ตัว เงินก็เงินตัวเองเดือดร้อนใคร
แต่พอทุกคนทำตาม กลายเป็นฆ่าไก่เพื่อความบันเทิง 300 ล้านตัว อันนี้มีผลกระทบแน่ๆ


หรือเอาช้อนมาเคาะเพื่อนเบาๆ คงไม่ผิด
แต่อะไรที่มากไปก็ก่อความรำคาญได้
สรุปคือ ทำอะไรมันก็ผิดนั่นแหล่ะ แต่ถ้าน้อยมากๆมันจะไม่เห็นผลชัดเจน แต่ถ้าสะสมมากๆมีผลแน่นอน

[youtube/]

มันคือเเนวคิดศีลธรรมครับถ้าไช้แนวคิดนี้พวกตกปลาเป็นงานอดิเรกก็คือโคตรบาปใจระยำครับ มันอยู่ที่ความพึงพอใจของบุคคลครับถ้าไม่เดือนร้อน คนหมู่มากผมว่าก็ไม่ผิดอะไรในความเห็นผมถ้าไช้แนวคิดศิลธรรม การฆ่าไก่เพื่อความสะใจกับการเปิดโรงเลี้ยงไก่เชือดขายวันละพันๆตัวมันก็ฆ่าเหมือนกันอันไหนผิดน้อยกว่า อันหนึ่งฆ่าระบายอารมก็พึงพอใจอีกอันฆ่าขายเอาเงินก็พึงพอใจผมว่าไม่่ต่างกันครับ ตราปใดที่ไม่ละเมิดกฏคนหมู่มากไม่ทำไห้ใครเดือดร้อน ไช้แนวคิดบาปบุญกับสัตว์ที่ชอบเท่านั้นผมว่าแม่งลำเอียง

[Black7nos]

เมื่อคืนผมกลับไปนอนคิดนะครับว่าทำไมมนุษย์ฆ่าสัตว์ถึงรู้สึกผิดน้อยกว่าฆ่ามนุษย์ด้วยกัน นอกเหนือไปจากนั้นมนุษย์ยังรู้สึกผิดต่อการทำร้ายสัตว์น้อยกว่าการทำร้ายคนด้วยกัน อะไรคือข้อแตกต่าง?
ผมจึงมานั่งทบทวนหาคำตอบว่า "อะไรที่เป็นสาเหตุที่ทำให้มนุษย์รู้สึกผิด?" เพราะการที่มนุษย์รู้สึกผิดได้อาจจะเป็นต้นตอของเรื่องราวทั้งหมด และทำให้มนุษย์เป็นสัตว์ที่ต่างจากสัตว์มากที่สุด


ความรู้สึกผิดแรกเริ่มของมนุษย์เกิดจากอะไร? มนุษย์มีสิ่งหนึ่งที่สัตว์ไม่มี นั่นก็คือ "ความอาฆาตพยาบาท" เวลาสัตว์โดนรังแก มันไม่มีการมานอนคิดว่าวันนี้ฉันโดนรังแก พรุ่งนี้ฉันจะเอาคืนอย่างไร? สัตว์มันทำแบบนั้นไม่ได้ ต่างจากมนุษย์ที่ในใจลึกๆมนุษย์ทุกคนเกลียดการถูกการปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม เช่น การถูกรังแก มนุษย์จึงมีความคิดทวงความเป็นธรรมให้แก่ตนเอง สิ่งนั้นคือกลไกที่เรียกว่า "ความอาฆาตพยาบาท"


แน่นอนว่าถ้าสังคมขับเคลื่อนด้วยการ เจ้าฆ่าพ่อข้า ข้าจะฆ่าพ่อเจ้าคืน เชื่อเถอะว่าสังคมของมนุษย์คงไม่มีวันก้าวไปไหนติดกับดักกับวังวนความพยาบาทนี้ไม่มีที่สิ้นสุด แน่นอนว่ามนุษย์สมัยก่อนเองก็คงจะรู้ดี มนุษย์ถึงได้พยายามหยุดวงจรแห่งความอาฆาตพยาบาทด้วยการทำสัญญาประชาคมที่จะเป็นหลักประกันว่า ถ้าฉันไม่ทำร้ายแก แกก็อย่าทำร้ายฉันและคนที่ฉันรักนะ


หรือจะกล่าวง่ายๆก็คือ สังคมของมนุษย์ขับเคลื่อนก้าวไปข้างหน้าด้วย "ความกลัวต่อความอาฆาตพยาบาทของเผ่าพันธุ์มนุษย์ด้วยกันเอง"


และเพื่อจะหยุดวงจรอุบาทของความอาฆาตพยาบาทได้ มนุษย์จำเป็นจะต้องทำสัญญาประชาคมต่อกัน


แต่สัตว์มันไม่มีความอาฆาตพยาบาทเหมือนมนุษย์ ต่อให้เราจะฆ่าล้างเผ่าพันธุ์มันเป็นล้านตัวต่อวัน ครอบครัว ญาติพี่น้องของสัตว์มันก็ไม่รู้สึกถึงความอาฆาตพยาบาทที่ต้องการทวงความเป็นธรรมของเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ของมันต่อมนุษย์ พอมนุษย์ไม่รู้สึกว่าพวกมันมีความอาฆาตพยาบาทต่อมนุษย์ มนุษย์ก็จึงสามารถทำร้ายสัตว์หรือไม่ก็ฆ่าสัตว์ทุกวันโดยไม่รู้สึกผิดหรือรู้สึกผิดแต่ก็รู้สึกผิดน้อยกว่าทำกับมนุษย์ด้วยกัน


อย่างเรื่อง Record of Ragnarok ถามว่าทำไมวัลคีรีบรุนด์ฮิลด์ถึงคิดว่ามนุษย์สามารถตบเทพเจ้าได้ บรุนด์ฮิลด์คิดว่ามนุษย์เก่งกว่าเทพมั้ย?ก็ไม่ แต่บรุนด์ฮิลด์รู้ว่ามนุษย์สามารถเอาชนะข้อจำกัดของตนเองและฆ่าเทพได้ เพราะความอาฆาตพยาบาทของมนุษย์ที่มากมายมหาศาลจนไม่อาจประมาณได้

[pol]

ที่คนฆ่าสัตว์แล้วรู้สึกผิดน้อยกว่าฆ่าคนก็เพราะมันเป็นกฎที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้สังคมมนุษย์อยู่รอดได้ครับ ลองให้ฆ่ากันแบบฟรีสไตล์ดูสิรับรองว่าสังคมล่มสลายภายใน3วัน7วันแน่นอน

[Black7nos]

ที่คนฆ่าสัตว์แล้วรู้สึกผิดน้อยกว่าฆ่าคนก็เพราะมันเป็นกฎที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้สังคมมนุษย์อยู่รอดได้ครับ ลองให้ฆ่ากันแบบฟรีสไตล์ดูสิรับรองว่าสังคมล่มสลายภายใน3วัน7วันแน่นอน

ด้วยเหตุว่ามนุษย์กลัวสังคมมนุษย์ล่มสลายนี่แหละ ผมถึงคิดว่า ด้วยความเห็นแก่ตัวของมนุษย์ มนุษย์น่าจะกลัวความอาฆาตพยาบาทของเผ่าพันธุ์ของตัวเอง ครับ

[Taw]

[quote/]


ด้วยเหตุว่ามนุษย์กลัวสังคมมนุษย์ล่มสลายนี่แหละ ผมถึงคิดว่า ด้วยความเห็นแก่ตัวของมนุษย์ มนุษย์น่าจะกลัวความอาฆาตพยาบาทของเผ่าพันธุ์ของตัวเอง ครับ

บางกรณีที่คนฆ่าคน ถ้าฆ่าเพื่อป้องกันตัวจากโจรปล้นหรือจะฉุดไป @#฿ ก็อาจจะไม่รู้สึกผิดครับ หรือกระทั่งกลุ่มคนที่โดนล้างสมองด้วยความเชื่อบางอย่างจนศรัทธาอะไรจัดๆ กระทั่งมีคนบางกลุ่มที่ไม่ได้คิดแบบกลุ่มตัวเองก็ห้ำหั่นกันไม่ต่างกับเกมส์กีฬาฆ่าสัตว์เลยนะครับ

[Black7nos]

[quote/]

บางกรณีที่คนฆ่าคน ถ้าฆ่าเพื่อป้องกันตัวจากโจรปล้นหรือจะฉุดไป @#฿ ก็อาจจะไม่รู้สึกผิดครับ หรือกระทั่งกลุ่มคนที่โดนล้างสมองด้วยความเชื่อบางอย่างจนศรัทธาอะไรจัดๆ กระทั่งมีคนบางกลุ่มที่ไม่ได้คิดแบบกลุ่มตัวเองก็ห้ำหั่นกันไม่ต่างกับเกมส์กีฬาฆ่าสัตว์เลยนะครับ

อย่างที่ผมบอกในตอนแรกครับ เมื่อมีคนละเมิดสัญญาประชาคม สังคมก็จะมีกลไกกำจัดให้คนละเมิดสัญญาประชาคมออกไปจากสังคมผ่านศาลให้ผลลัพธ์จบที่ ประหารชีวิตหรือจำคุกหรือกักบริเวณ

ปัญหาคือเขาไม่ได้คิดว่า เรากับเขาคือสิ่งมีชีวิตเดียวกันครับ เพราะเขาไม่คิดว่าเป็นสิ่งมีชีวิตเดียวกัน เขาจึงสามารถฆ่าโดยที่ไม่ต้องรู้สึกผิดไงครับ เพราะถ้าเขาคิดว่าเรากับเขาคือสิ่งมีชีวิตเดียวกัน เขาก็จะไม่กล้าฆ่าหรือทำร้าย เพราะ มันจะละเมิดสัญญาประชาคม

[richter]

ส่วนตัวผมมองว่าถ้าเพื่อความบันเทิงล่ะผิดแน่นอน ส่วนเหตุอื่นๆ ค่อนข้างอยู่โซนเทาๆ สำหรับผม เช่นไข้หวัดนกแล้วไก่ในฟาร์มติดโรค ล้างทั้งโรงเรือนกันทีเดียว ยิ่งช่วงสายพันธุ์ที่แพร่มาสู่คนได้ด้วยแล้ว

[Black7nos]

ส่วนตัวผมมองว่าถ้าเพื่อความบันเทิงล่ะผิดแน่นอน ส่วนเหตุอื่นๆ ค่อนข้างอยู่โซนเทาๆ สำหรับผม เช่นไข้หวัดนกแล้วไก่ในฟาร์มติดโรค ล้างทั้งโรงเรือนกันทีเดียว ยิ่งช่วงสายพันธุ์ที่แพร่มาสู่คนได้ด้วยแล้ว

แล้วผมอยากให้คิดให้ลึกกว่านั้นครับ ไม่ว่าจะฆ่าสัตว์รู้สึกผิด หรือ ฆ่าคนรู้สึกผิด
ลองจินตนาการว่าคุณเอามีดปาดคอไก่ กับ ปาดคอคน โดยไม่ได้คิดจะกินอันไหนรู้สึกผิดกว่ากัน
ฆ่ามนุษย์รู้สึกผิดมากกว่า ฆ่าไก่รู้สึกผิดมากกว่า หรือว่ารู้สึกผิดเท่ากัน


ผมคาดเดานะ ทุกคนตอบว่าการปาดคอคนรู้สึกผิดมากกว่า นั่นก็เพราะ คนทำกลัวโดนความอาฆาตพยาบาทของคนอื่นในสังคมแก้แค้น

[Taw]

[quote/]


แล้วผมอยากให้คิดให้ลึกกว่านั้นครับ ไม่ว่าจะฆ่าสัตว์รู้สึกผิด หรือ ฆ่าคนรู้สึกผิด
ลองจินตนาการว่าคุณเอามีดปาดคอไก่ กับ ปาดคอคน โดยไม่ได้คิดจะกินอันไหนรู้สึกผิดกว่ากัน
ฆ่ามนุษย์รู้สึกผิดมากกว่า ฆ่าไก่รู้สึกผิดมากกว่า หรือว่ารู้สึกผิดเท่ากัน


ผมคาดเดานะ ทุกคนตอบว่าการปาดคอคนรู้สึกผิดมากกว่า นั่นก็เพราะ คนทำกลัวโดนความอาฆาตพยาบาทของคนอื่นในสังคมแก้แค้น

แล้วแต่กรณีด้วยมั้งครับ บางทีก็มีข้อยกเว้น ถ้าคนๆนั้นเป็นอาชญากร เป็นคนที่ชาวบ้านรังเกียจเพราะเคยทำไม่ดีไว้ พอมีคนที่จะช่วยล้างแค้นให้ก็จะรู้สึกดีครับ ยิ่งมีปัจจัยภายนอกบางอย่างมากระตุ้นก็ยิ่งเป็นการลดทอนความรู้สึกผิดเข้าไปอีก และด้วยเป็นคนที่ส่วนมากเห็นควรว่าต้องตายก็ไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครตามมาแก้แค้น ถึงมีทุกคนก็ช่วยกันกำจัดได้ หรือกระทั่งบางสังคมที่ฆ่ากันตายเป็นเรื่องปกติด้วยปัจจัยนอกบางอย่างจนหล่อหลอมปัจจัยภาพในนี้ คนโดนปาดคอตรงหน้าดูเฉยๆไปเลยก็มี

ส่วนฝั่งไก่ ถ้าเป็นพวกไก่พันธุ์สวยงาม ไก่ฟ้า หรือสังคมที่กลุ่มคนรักสัตว์เสียงดังหน่อยจนหล่อหลอมค่านิยมปกป้องสัตว์(บางประเภท)ภายในจิตใจคนรอบๆไปด้วย ถ้าเห็นไก่ถูกปาดคอก็จะรู้สึกสงสาร เห็นใจ มโนไปเรื่องผีไก่ก็มีครับ

เสริมอีกนิดนึง บางครั้งยังมีคนประเภทรักสัตว์มากกว่าคนด้วย ฆาตกรโรคจิต ฆาตกรต่อเนื่องที่ฆ่าคนอย่างหน้าตาเฉยเป็นหลักสิบหลักร้อย(บางรายเกินหลักพัน)บางคนก็มีสัตว์เลี้ยง และรักสัตว์เลี้ยงมาก

[Black7nos]

[quote/]

แล้วแต่กรณีด้วยมั้งครับ บางทีก็มีข้อยกเว้น ถ้าคนๆนั้นเป็นอาชญากร เป็นคนที่ชาวบ้านรังเกียจเพราะเคยทำไม่ดีไว้ พอมีคนที่จะช่วยล้างแค้นให้ก็จะรู้สึกดีครับ ยิ่งมีปัจจัยภายนอกบางอย่างมากระตุ้นก็ยิ่งเป็นการลดทอนความรู้สึกผิดเข้าไปอีก และด้วยเป็นคนที่ส่วนมากเห็นควรว่าต้องตายก็ไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครตามมาแก้แค้น ถึงมีทุกคนก็ช่วยกันกำจัดได้ หรือกระทั่งบางสังคมที่ฆ่ากันตายเป็นเรื่องปกติด้วยปัจจัยนอกบางอย่างจนหล่อหลอมปัจจัยภาพในนี้ คนโดนปาดคอตรงหน้าดูเฉยๆไปเลยก็มี

ส่วนฝั่งไก่ ถ้าเป็นพวกไก่พันธุ์สวยงาม ไก่ฟ้า หรือสังคมที่กลุ่มคนรักสัตว์เสียงดังหน่อยจนหล่อหลอมค่านิยมปกป้องสัตว์(บางประเภท)ภายในจิตใจคนรอบๆไปด้วย ถ้าเห็นไก่ถูกปาดคอก็จะรู้สึกสงสาร เห็นใจ มโนไปเรื่องผีไก่ก็มีครับ

เสริมอีกนิดนึง บางครั้งยังมีคนประเภทรักสัตว์มากกว่าคนด้วย ฆาตกรโรคจิต ฆาตกรต่อเนื่องที่ฆ่าคนอย่างหน้าตาเฉยเป็นหลักสิบหลักร้อย(บางรายเกินหลักพัน)บางคนก็มีสัตว์เลี้ยง และรักสัตว์เลี้ยงมาก

อย่างในเคสปกติ ฆาตกรคือสิ่งแปลกปลอมของสังคม เพราะตัวเขาไม่เคารพสัญญาประชาคมหรือกฎกติกาสากลโลกถูกมั้ยครับ คนก็เลยรังเกียจจำเป็นต้องเอาตัวไปขึ้นศาลพิพากษาว่าจะประหารหรือจำคุกก็ว่ากันไป และ อย่างที่เรารู้กัน ผู้สั่งฆ่าถึงแม้ไม่ได้ลงมือเอง ไม่ว่าจะเป็นสามัญสำนึกหรือกฎหมายอาญา คนๆนั้นย่อม = ฆาตกร ถูกมั้ยครับ


แต่ในเคสที่ไม่ปกติ คือ การปฏิบัติอย่างสองมาตรฐาน คือ กฎสังคมบอกว่าใครฆ่าคนต้องโดนประหาร นาย A ฆ่าคน กับ นาย B ก็ฆ่าคนเช่น แต่ผลลัพธ์ที่สังคมตัดสินไม่เหมือนกัน นาย A ถูกประหาร แต่นาย B แค่ถูกปรับ อย่างนี้เรียกว่าตรรกะย้อนแย้งครับ


เหมือนที่ผมสรุปไงครับว่า ไม่่รู้สึกแปลกๆเหรอว่า สัตว์ปศุสัตว์ กับ สัตว์เลี้ยง ต่างก็เป็นสัตว์เหมือนกัน ถ้าโดนทำร้ายหรือโดนฆ่าเหมือนกัน แต่ทำไมเราถึงรู้สึกผิดไม่เท่ากันรู้สึกโกรธไม่เท่ากัน ซึ่งถ้าหลายคน Get Point ผมจะสื่อสารตัวนี้ได้ คุณจะเข้าใจว่าทำไมสังคมถึงบิดเบี้ยวอภิสิทธิชนฆ่าคน ถึงผิดไม่เท่ากับ คนธรรมดาหาเช้ากินค่ำฆ่าคน ไม่ต้องพูดถึงอำนาจเงินเสียด้วยซ้ำ ลองคิดดีๆว่าอะไรที่เหมือน อะไรที่ต่าง


นี่แหละคือหัวใจสำคัญที่ผมกำลังจะสื่อสารให้ทุกคนลองคิดตาม ถ้าผมลองเทียบแบบนี้ละ
สัตว์เลี้ยง = อภิสิทธิชน
สัตว์ปศุสัตว์ = คนธรรมดาหาเช้ากินค่ำ


ทำไมเราถึงไม่ตัดสินในบรรทัดฐานเดียวกันครับ? หรือเราทุกคนนี่แหละที่บิดเบี้ยว