ในย้อนเวลาขึ้นเป็นอ๋องนี่เน้นการทำงานเป็นทีมกับอำนาจของอุตสาหกรรมมากกว่าครับ ลองสังเกตุดูนะในเรื่องทหารของหยางหลิงจะชนะเมื่อ 1 จำนวนไม่เสียเปรียบ 2 อุปกรณ์การรบพร้อม 3 มีขวัญกำลังใจ 4 ระเบียบวินัยต้องพร้อม. พี่แกใช้เงินเพื่อล่อใจทหารกับใช้บทลงโทษที่เด็ดขาด ขานี้ไปที่ไหนชอบตัดหัวคนครับ 
ก็ฟังสมญานามพี่แกสิ หยางคานโถว (ตัดเศียรแซ่หยาง) ชาติก่อนเอ็งเป็นพนักงานขายประกันแน่เรอะ?
ครับเป็นการโชว์ว่า อุตสาหกรรมสงครามชนะประเทศที่ผลิตได้น้อยกว่า ยอดยุทธฝึกมาหลายสิบปีจึงจะได้คนหนึ่ง ปืนไฟฝึกสองเดือนพอ
มันเป็นเรื่องที่ทำให้รู้สึกดี ในมุมมองที่พระเอกอยู่ฝ่ายพวกมากตลอดน่ะครับ
ในจักรวาลกิมย้งวรยุทธ์เสื่อมถอยไปตามเวลา ชาติอื่นก็คงมียอดฝีมือเพียงแต่กล่าวถึงน้อยเท่านั้นเองครับ อย่างในเรื่องกระบี่เย้ยเจ้าอาวาสเส้าหลินบอกว่าแม่ทัพของราชวงค์ถังได้ประโยชน์จากคัมภีร์เปลี่ยนเส้นเอ็น คาดว่าคงเอาไปฝึกให้ทหารด้วยแต่สมัยราชวงค์ถังนี่ไปรบแพ้กองทัพมุสลิมราชวงค์อับบาซียะห์จนเสียอำนาจในแถบเอเชียกลางจนหมดแถมโดนจับเป็นเชลยจำนวนมากทำให้ความลับเรื่องการสร้างกระดาษหลุดออกไปอีกด้วย แสดงว่าทหารชาติอื่นคงมีวรยุทร์เหมือนกันแถมไม่ได้แพ้พวกชาวฮั่นด้วยนะครับ
นั่นล่ะครับคือปัญหา คนทึ่ฝึกกลายเป็นแม่ทัพที่มีชื่อเสียงแต่ทำไมให้แค่คนไม่กี่คนฝึก?
เรื่องพวกมุสบิมมีวรยุทธก็น่าจะใช่ครับ ลัทธิเม้งก่า บูชาไฟ ก็มีคัมภีร์วิชาเทพๆอยู่
แต่ที่ผมกำลังกล่าวถึงคือ ไม่ใช่เก็บวิชาอยู่แค่ไม่กี่คน แต่กระจายการผลิตไปเป็นกองทัพ
ยกตัวอย่าง ก็ทหารโล่หวายสามพันคนในยุคอุ้ยเสี่ยวป้อ ที่ฝึกเพลงดาบเลียดดินใช้หลบอาวุธปืนไฟของชาวต่างชาติได้
เราก็ขยายจำนวนคนจากสามพันไปเป็นสามหมื่นหรือทั้งกองทัพ ผสมวิชาทวนสามง่ามที่แม้แต่คนปัญญาอ่อนก็ฝึกได้
ที่ผมยกตัวอย่างจากเรื่องอุ้ยเสี่ยวป้อของกิมย้ง ผมถึงบอกว่า genie out of bottle ไงล่ะครับ ผีออกจากไห
ข้อเท็จจริงบางอย่างคนแต่งอาจไม่ได้คิดอะไร แต่คนที่คิดมากจะหาช่องว่างเอามาใช้ประโยชน์น่ะครับ
คือผมสนใจเรื่องแนวกลับชาติไปเกิดใหม่ในแนวนิยายจีน แต่อยากจะลองทำรูปแบบที่แตกต่างไปจากอุตสาหกรรมสงครามที่ใช้กันบ่อยๆ โดยการใช้แต่ของที่มีในเรื่องในรูปแบบใหม่ๆน่ะครับ
ผมอยากถามท่านว่า ท่านคิดว่าทหารมองโกลหนึ่งหมื่นคน จะเอาชนะตงฟางบูรพาไร้พ่าย สามร้อยคนได้หรือเปบ่าครับ?
ถ้ามีคนอย่างบูรพาไร้พ่ายสามพันคนจำนวนเท่ากับทหารโล่หวายในยุคอุ้ยเสี่ยวป้อล่ะ?
คือผมลองคุยกับบอร์ดของพวกเนิร์ดมาสักพักน่ะครับ ในบอร์ดต่งประเทศชอบมีคนใช้วิธีแผลงๆในการแก้ปัญหา
เช่นในเรื่องก็อบลิน สเลเยอร์ใช้เทเลพอร์ตจัดการศัตรู พวกเนิร์ดจะคิดว่า "นู๊บว่ะ"
เรียกว่ามองจักรวาลของนิยายเรื่องหนึ่งเป็นเกม แล้วมองว่าจะใช้ทรัพยากรในจักรวาลนั้นที่มีอยู่อย่างไรในการทำให้ตนเอง OP
