เห็นชื่อเรื่องนึกว่าเรื่องนี้
แนวความคิดที่ให้คนฝึกวิชาจำนวนมากผมก็เอามาจากเรื่องนี้กับอุ้ยเสี่ยวป้อล่ะครับ
เรื่องนี้พระเอกก็อปตำราเอาไปขายทั่วยุทธภพจึงฝึกลมปราณไหมฟ้ากันทุกคนแม้แต่เด็กขายลูกเหม็นในร้านอาหาร
ส่วนความรู้สึกของทุกคนที่อยากปกป้องกิมย้งหาสาเหตุว่าทำไมไม่เผยแพร่เคล็ดวิชาสู่คนหมู่มากผมพอเข้าใจครับ
เพราะอย่างที่บอกไปว่าจักรวาล ดีซี มาร์เวล ผ่านปัญหาเรื่องนี้มาแล้ว ว่าทำไมถึงไม่เผยแพร่เทคโนโลยี/เวทย์ ในวงกว้าง
เหตุผลในเรื่องคือป้องกันความวุ่นวาย แต่อย่างที่ผมบอกไปว่าฟังไม่ขึ้นเพราะตัวร้ายมันก็เอาเทคโนโลยีไปทำชั่วได้อยู่ดี
เหตุผลจากมุมมองของคนเขียนและบรรณาธิการมาร์เวลคือ ต้องการรักษาสภาพสังคมของคนธรรมดาในจักรวาลมาร์เวลให้เหมือนกับสังคมของโลกความเป็นจริงของผู้อ่าน
ขอให้ทำความเข้าใจว่าในโลกแห่งความจริงตัวร้ายไม่มีร่างสองอย่างที่ผมย้ำไปหลายรอบแล้ว ทุกคนต้องตกอยู่ใต้กฎฟิสิกส์และขีดจำกัดของมนุษย์ ไม่สามารถกระโดดได้สิบว่าข้ามหน้าผา ใช้มือเปล่าสลักฟิน เสกน้ำแข็งเข้าตัวชาวบ้าน กลับไปเป็นสาว หรือบังคับผึ้ง หรือมีพิษที่แค่สะกิดก็จะละลายคนจนกลานเป็นกองน้ำเหลือง ฯลฯ
นิยายกิมย้ง คือสร้างให้เหมือนกับความจริงทางประวัติศาสตร์ แต่ที่ต่างไปคือหารมีผู้วรยุทธเดินไปมา
ต้องขออภัยท่านdeady ด้วยแต่กิมย้งมีแนวคิดว่า ฝึกแต่กำลังภายนอกมีแต่จะเหือดแห้ง ส่วนกำลังภายในนั้นเพิ่มพูนตามกาลเวลา
ก๊วยเจ๋ง เฉียวฟง จะสู้กับนักบู๊มองโกล มักจะมองว่ามีแค่รูปร่างกับกำลังภายนอกและวิชาทุ่มเหวี่ยง แต่ๆม่มีกระบวนยุทธที่ซับซ้อนและวิชากำลังภายใน
ทำไมผมถึงมองว่าเงื่อนไขสงครามของคนปกติใช้กับจอมยุทธไม่ได้? ในสมัยอุ้ยเสี่ยวป้อ ซังยีสาวน้อยตัวเล็กนิดเดียว ปราบทหารชาญศึกของรัสเซียได้แบบไม่ต้องลุ้นด้วยวิชาจี้จุด
ทั้งที่พวกรัสเซียสูงใหญ่กว่าชาวจีนมาก
ในโลกความเป็นจริง ต่อให้ผู้หญิงเป็นแชมเปี้ยนโลก ก็ดยากที่จะเอาชนะผู้ชายที่น้ำหนักต่าวกันกว่าสามสิบกิโลขึ้นไป กระดูกและกล้ามเนื้อไม่สามารถสู้ทหารรัสเซียร่างล่ำบึกได้
ที่ผมยกตัวอย่าง ซังยี้ในอุ้ยเสี่ยวป้อเพราะเป็นยุคที่วรยุทธกระจอกสุด และซังยี้ ยังไม่ถือว่าเป็นยอดยุทธในยุคนั้นด้วยซ้ำ แต่สามารถเป็นหน่วยคอมมานโดคนเดียวที่ก่อผลลูกโซ่ทำให้เกิดการรัฐประหารช่วยกงจู้โซเฟียยึดอำนาจได้
แม้ผมจะชอบย้อนเวลาเป็นอ๋อง แต่ผมมองว่าคนเขียนดูถูกจอมยุทธ ซึ่งก็อาจจะจริง จอมยุทธสู้ปืนไฟถ้าจะไม่ไหว
แต่นั่นเพราะใช้จอมยุทธผิดวิธี จอมยุทธควรใช้เป็นหน่วยคอมมานโดถ้ามีจำนวนน้อย เล็งเป้าหมายเล็กๆที่สำคัญพอ หรือใช้ในงานจารกรรม
แต่ที่ผมบอกว่าทั้งหมดที่ยกมาจะเปลี่ยนไป หากฝึกคัมภีร์ทานตะวันได้ในระดับพันคนขึ้นไป เรียกว่าในสภาวการณ์ที่ทุกคนเป็นกัปตันอเมริกาที่เหาะเหินเดินอากาศใช้เข็มเป็นอาวุธได้
สงครามจะมีรูปแบบแตกต่างไปจากปัจจุบัน ในนิยายที่ฆ่ายอดยุทธได้เพราะยกตัวอย่างทหารนับหมื่นล้อมยอดยุทธไว้เป็นชั้นๆ
แต่หากมียอดยุทธผลิตจำนวนมากผลจะเป็นอย่างไร?
นั่นคือประเด็นที่พวกเราคิดและถกเถียงกันล่ะครับ ว่าหากเงื่อนไขของสภาพบุคคลและการเคลื่อนทัพของยอพยุทธที่ต่างไปจากคนธรรมดา สงครามจะกลายสภาพเป็นรูปแบบไหน?
อย่างที่บอกไปข้างต้นว่าผมไม่ได้ดูถูก กุบไลข่าน เจงกิสข่าน พวกนั้นเหนือกว่าทุกคนในด้านความเป็นผู้นำ การเดินทัพ การปกครอง แผนการ และกลยุทธ
แต่เรื่องวรยุทธนั้น แค่พี่น้องตระกูลบู๊ก็เหลือเฟือที่จะฆ่าเจงกิสข่านในการโจมตี
อย่างที่อุ้ยเสี่ยวป้อคิดแผนหลาวไม้ฉีดน้ำว่า ไม่ต้องการตกแต่งสวยงามของมารดามัน แค่ต้องการให้ใช้งานได้ก็พอ
ผมมองว่าเราไม่ต้องการผลิตกองทัพฝีมือระดับก๊วยเจ๋ง แค่ฝีมือระดับก๊วยพู๊ ก็เรียกว่าประสบความสำเร็จแล้วสำหรับผม
นอกเรื่องอุ้ยเสี่ยวป้อนิดหนึ่ง คนอาจจะมองว่าอุ้ยเสี่ยวป้อคุยยกยอตนเอง แต่ผมให้เครดิตอุ้ยเสี่ยวป้อจริงๆในแผนหลาวไม้ฉีดน้ำ
เรื่องที่เอาแค่ใช้งานง่ายก็พอ ผมอ่านเว็บหนึ่ง เจอคำกล่าว่า สมบูรณ์แบบเป็นศัตรูของแผนที่ดี
การเอาชนะ ไม่คำนึงถึงแผนที่สมบูรณ์ไม่มีช่องโหว่ แต่เป็นแผนที่ใข้ได้ในเวลาจำกัดที่ดีเพียงพอต่อสถานการณ์นั้น
ผมเลยให้เครดิต อุ้ยเสี่ยวป้อตรงนี้ในฐานะผู้นำทัพ ที่สามารถคิดแผนที่ใช้ได้ผลขึ้นมา
