ถ้ากลับมาจากโลกเซียน ท่านคิดว่าจะพบปัญหาอะไรบ้างครับ?

[samuison]

หรือท่านคิดจะวางแผนทำอะไรบ้าง?


ผมกำลังคิดว่าหากผมไปอยุ่ที่โลกเซียนแล้วกลับมาเกิดในโลกมนุษย์อีักทีเพราะโดนหักหลังอะไรก็ว่าไป

ผมคงคิดมากเพราะทางเทคนิคโลกของเราไม่ค่อยมีของวิเสษหรือสัตว์อสูรมากนัก


หรือต่อให้มีก็แปลว่าของพวกนั้นเก็บไว้เป้นความลับจากคนปรกติทั่วไป

ไม่ใช่แบบโลกเวียนที่เดินเข้าเมืองไปก็เจอประมูลขายตามปรกติ


เรียกว่าแม้แต่ในโลกเซียนก็ยังมีความทุนนิบยมสุงกว่าโปลกปรกติของเราในเรื่องที่เกี่ยวกับของวิเศษต่างๆ


หรือเราต้องเขียนแนวโลกความจริงว่ามีพวกเหนือธรรมชาติซ่อนอยู่ประมาณจักรวาลเฟททำนองนี้หรือเปล่าครับ?


เพื่อให้ได้พระเอกที่กลับมาจากโลกเซียนจะได้มีคนที่ต่อสู้ได้และมีวัตว์เทพที่เอามาทำยาได้



หากให้มองตามหลักทรัพยากร


การมาอยู่ในโลกปัจจุบัน ไม่ใช่ดลกเซียน

ต่อให้โลกปัจจุบันมีสังคมลับพ่อมดประมาณเฟท หอคอยนาฬิกาหรือกระทรวงเวทมนตร์ในแฮร์รี่ พอตเตอร์

ทรัพยากรที่จะทำให้ตนเองบรรลุขั้นที่เคยบรรลุในอดีตนั้นไม่น่าเป็นไปได้

ต่อให้พยายามหรืออัจฉริยะแค่ไหนก็ตาม


หรือหากเป็นจริงหากเรานั่งเข้าถ้ำไปสักสามสิบปี

จากปัจจุบันอาจกลายเป็นเซ็ตติ้งอนาคตไปแล้วก็ได้หากเราโผล่ออกจากถ้ำหลังจากบรรลุอีกขั้นหนึ่ง


cultivation chat group

ก็ใช้มุกมีเกาะ มิติพิสดาร ซ่อนจากสายตาคนทั่วไปว่าอย่างนั้น เพื่อจะแถวว่า มีผู้ฝึกตนขั้นเทพๆอยู่ในโลกปรกติได้อย่างไรกัน

ทุกท่านคิดว่าจะมีปัญหาหรือมีแง่มุมไหนที่น่าสนใจบ้างครับ?


ผมคิดว่าน่าสนใจ ไปอ่านเจอในธัญวลัยเรื่อง แม่ม่ายดำ ที่แนวพรรคมารกลับชาติมาเกิดและใช้สูตรยาจีนหารายได้ สร้างอิทธิพลต่างๆนานา



ผมคิดว่าจะเล่นมุกประมุขพรรคมารกลับชาติมาเกิด เพื่อฝึกวิชามาร จึงไปที่คลินิคทำแท้งถูกกฎหมายในอเมริกาและเอาซากศพเด็กทารกมาฝึกวิชา

ว่าเอ็งเป็นมารในชาติก่อน ก็ควรจะมีความชั่วและไหวพริบให้สมเป็นมารจริงๆ


แต่ผมก็เคยเจอ GM ที่ผมเล่นเกมส์แถมาเหมือนกันประมาณว่า


พวกมารมันฉลาดก็จริง

แต่เพราะพลังที่มหาศาลเกินไป ทำให้ความฉลาดทื่อลง เพราะไม่เคยต้องเจอเรื่องที่ต้องใช้สติปัญยามากนักในการแก้ไขปัญหา

จะใช้ปัญญาไปทำไมในเมื่อกำลังก็เกินพอที่จะแก้ปัญหาทั้งหมด?

• Tweet

[IsekaiNetwork]

เป็นเซียนก็คือต่างจากชาวบ้าน  รังจะไม่สะดวกสบาย  ถ้าบำเพ็ญตนแล้วเข้าสู่โลกภายนอก  ก็ทำเสมือนคนทั่วไปดีกว่า
เหนือฟ้ายังมีฟ้า  ต่อให้เป็นฟ้าเป็นเซียนก็โดนข้างล่างสอยตายได้  ไม่มีเหตุต้องโอ้อวด  ยิ่งในเวปนี้มีแต่คนอ่านนิยาย
ทุกคนคือหมกตัวอ่านนิยายกันทั้งนั้น  มันคือการบำเพ็ญเพียรไงหล่ะ  ฮา  (อ้างแบบเอาสีข้างเข้าแถ)

[Hanaroo]

ดึงดูดพลังฟ้าดินไมไ่ด้(ในโลหกเราพลังปราณฟ้าดินอ่อนด้อย)

ลงแดงตาย ชีพจรรับไม่ไหว

[samuison]

เป็นเซียนก็คือต่างจากชาวบ้าน  รังจะไม่สะดวกสบาย  ถ้าบำเพ็ญตนแล้วเข้าสู่โลกภายนอก  ก็ทำเสมือนคนทั่วไปดีกว่า
เหนือฟ้ายังมีฟ้า  ต่อให้เป็นฟ้าเป็นเซียนก็โดนข้างล่างสอยตายได้  ไม่มีเหตุต้องโอ้อวด  ยิ่งในเวปนี้มีแต่คนอ่านนิยาย
ทุกคนคือหมกตัวอ่านนิยายกันทั้งนั้น  มันคือการบำเพ็ญเพียรไงหล่ะ  ฮา  (อ้างแบบเอาสีข้างเข้าแถ)

มันมีข้อดีคือสุขภาพแข็งแรงและมีอายุขัยยืนยาวน่ะครับ




ไม่ต้องกินอาหารธรรมดาก็อยู่ได้สำหรับผมนั่นก็เแนเงื่อนไขเพียงพอแล้วที่จะฝึกวิชา




ผมเคยเล่นมุกว่า




ระหว่างเรียนปริญญาเอกกับได้วิชาเวทมนตร์ ผมจะเลือกเรียนเวทมนตร์ทันทีและทำเสจ่ห์ใส่ เองเกลล่า เมอร์เกลเพื่อให้ได้อำนาจในยุโรป

ดึงดูดพลังฟ้าดินไมไ่ด้(ในโลหกเราพลังปราณฟ้าดินอ่อนด้อย)

ลงแดงตาย ชีพจรรับไม่ไหว

นั่นล่ะครับ


ผมว่าโลกเราชีพจรฟ้าดิน พลังไม่เพียงพอที่จะบรรลุขั้นสูงๆ




แต่ชีพจรรับไม่ไหวไม่น่าจะใช่ครับคือ




มุกกลับมาจากโลกเซียนคือ เหมือนมีความทรงจำและย้อนกลับมาในร่างของเราตอนที่เป็นคนธรรมดาอยู่




พลังมหาศาบไม่ได้ตามเรามาด้วย


นึกภาพอาจจะเล่นมุกแบบสำนักพยัคฆ์มังกรก็ได้มั้ง




ฝึกได้ระดับใต้ฟ้าไร้พ่ายหรือตั๊กม้อ ก็น่าจะพอได้ว่าเราอยากให้เว่อแค่ไหน




แต่ผมว่าในโลกเซียนควรจะมีวิชาเทพกว่า เก้าสุรินันและเปลี่ยนเส้นเอ็นล่ะนะ




ผมไปเจอแนวเรื่อง เป็รผู้ฝึกตนฝนแนวซุเปอร์ฮีโร่แบบดาร์กของฝรั่ง


ก็อาจจะเล่นมุกเอาสัตว์ประหลาดประมาณก็อดซิลล่ามาทำยาเพื่อให้บรรลุขั้นสูงขึ้น




นึหแนวเรื่องสัปประยุทธทะลุฟ้า




หากผมกลับมาจากโลกเซียน ต่อให้จำวิชาได้หรือมีความเข้าใจวิชาอย่างดีในโลกที่ไม่มีหินพละงวิญญาณมหาศาบหรือแก่นสัตว์อสูร




และชีพจรวิญญาณน้อยนี่คงฝึกลำบากน่าดู


แต่นั่นอาจจะแก้ไขได้หากเดินสายมาร ฆ่าคนปรกติดูดกลินวิญญาณเอาว่าอย่างนั้น




แนวีดแบบ เรื่อง เทพปีศาจหวนคืน




เทียบกับการแสวงหาความอมตะ ความขัดแย้งระหว่างคนก็แค่หมอกควันผ่านตา




เอาแบบสไตล์ลามกที่ท่านชอบคุย


ผมอ่านเจอว่าที่คนเน้นฝึกวิชา เพราดมีคว่มสุขมากกว่าเซ็กส์ สารอดรีนาลีนหลั่งมากกว่าหลายเท่าหากลรรลุขั้นสูงหรือทะลวงจุดชีพจรได้




อารมณ์ประมาณโยคะที่ดัดตัสได้จะรู้สึกมีความสุข แต่ทะลวงชีพจรบรรลุพลัง จะมีความสุขกว่า


มุก"ผู้ฝักวิชาบู๊ละเลยความงาม" ความจริงมันมีที่มาที่ไปของมันอยู่

[yojinboo]

จริงๆเรื่องปราณอ่อนด้อยนี่ผมก็สงสัยอยู่นะ บอกปราณฟ้าดินมีไม่พอให้ทะลวงไประดับสูง แต่หลังๆพวกระดับสูงไม่รู้โผล่มาจากไหนให้ว่อนไปหมด ไหนมึงบอกพวกระดับสูงไม่มีไงละเฮ๊ย 

[Rumia]

ประเด็นคือเซ็ตติ้งครับว่าจะกลับมาแบบไหนฝึกใหม่หรือมาแบบเวลตันและ กลับมายังฝึกได้ไหมมีอะไรติดมาบ้างความรู้โลกเซียนไช้ได้แค่ไหน และที่ชอบบอกกันว่าพลังฟ้าดินโลกนี้ต่ำแต่ไม่มีใครไช้เลยผิดกับโลกเซียนที่แย่งกันแทบตายมันจะไปมีน้อยได้ยังไง สรุปว่าสุดท้ายมันอยู่ที่เซตติ้งครับว่าจะไห้เป็นแบบไหน

[samuison]

จริงๆเรื่องปราณอ่อนด้อยนี่ผมก็สงสัยอยู่นะ บอกปราณฟ้าดินมีไม่พอให้ทะลวงไประดับสูง แต่หลังๆพวกระดับสูงไม่รู้โผล่มาจากไหนให้ว่อนไปหมด ไหนมึงบอกพวกระดับสูงไม่มีไงละเฮ๊ย 

ก็นั่นล่ะครับแนว urban cultivation ผมก็สงสัยอยู่ว่ากลับมาโลกปัจจุบัน ทำไมมันมีเทพธอร์ เทพปีศาจญี่ปุ่น หรือเทพยุโรปเดินไปเดินมาเต็มท้องเรื่องอะไรอย่างนี้
หากไปโผล่ในแนวมาร์เวลก็ว่าไปอย่าง
ที่จักรวาลมีฮีโร่ มนุษย์ต่างดาว จอมเวทยือะไรชัดเจนมากกว่า
หากแนวปัจจุบัน มันควรจะแทบไม่มีหรือมีน้อยมากๆ
แค่คนมีความสามารถพิเศษก็ควรจะน้อยแล้ว
คนที่มีความสามารถระดับเทพ ไม่ควรจะมีเยอะจนเดินชนกัน

ประเด็นคือเซ็ตติ้งครับว่าจะกลับมาแบบไหนฝึกใหม่หรือมาแบบเวลตันและ กลับมายังฝึกได้ไหมมีอะไรติดมาบ้างความรู้โลกเซียนไช้ได้แค่ไหน และที่ชอบบอกกันว่าพลังฟ้าดินโลกนี้ต่ำแต่ไม่มีใครไช้เลยผิดกับโลกเซียนที่แย่งกันแทบตายมันจะไปมีน้อยได้ยังไง สรุปว่าสุดท้ายมันอยู่ที่เซตติ้งครับว่าจะไห้เป็นแบบไหน

แนวแบแบนีั้มักจะมาแบบเข้าสิงร่างปรกติก่อนที่จะไปโลกเซียนน่ะครับ
ว่าพลังต้องเริ่มจากศูนยืและเริ่มฝึกใหม่อีกครั้งหนึ่ง
โดยการเอายาไปขายคนรวยๆอะไรเทือกนั้นตามที่ผมอ่านมา

เรื่องพลังชีวิตอาจจะแถว่า ที่ไหนมีสิ่งมีชีวิต ที่นั่นก็มีปราณชีวิตก็ได้

แต่อาจจะแถไปอีกว่า
หากไม่มีสัตว์อสูรประมาณก็อดซิลล่า แสดงว่าปราณชีวิตของโกนั้นไม่แข็งแกร่งเพียงพอ
ว่าโลกเรามีแต่สัตว์กระจอกกระจอก ปราณธรรมชาติไม่น่าจะแข็งแกร่งเท่าไร
แต่เรื่องพวกนี้มักเล่นมุกมิอติลับ เกาะลึกลับ เพื่อแถว่าทำไมของพวกนี้ไม่โผล่ในดลกปรกติล่ะครับ

[wingaura]

ไม่เม็คเซ็นต์เท่าไรนะอาการในโลกมนุษย์สกปรกเกินไปเซียนมาอยู่นานๆไม่ไหวหรอก ยิ่งเซียนที่ยิ่งมีความบริสุทธิ์สูงยิ่งจะตายเอา เหมือนมังงะตำนานเทพประยุทธ์ที่นางเซียนที่ควบคุมน้ำได้ลงมาแป็บเดียงยังปางตายเลย

[samuison]

ไม่เม็คเซ็นต์เท่าไรนะอาการในโลกมนุษย์สกปรกเกินไปเซียนมาอยู่นานๆไม่ไหวหรอก ยิ่งเซียนที่ยิ่งมีความบริสุทธิ์สูงยิ่งจะตายเอา เหมือนมังงะตำนานเทพประยุทธ์ที่นางเซียนที่ควบคุมน้ำได้ลงมาแป็บเดียงยังปางตายเลย

ตามสไตล์นี้คือ จะกลับมาโลกเดิมในร่างกายปรกติน่ะครับ




ว่าอยู่ในร่างของตนเองในอดีต หลังจากที่โดนเพื่อน/ภริยาหักหลัง ทำร้ายก่อนที่จะบรรลุขั้นสูงสุดในโลกแห่งเซียน




และก็จะกลับมาใช้วิชาเซียนรักษาเศรษฐียุคปัจจุบันหาเงิน ชกกับเทพต่างประเทศ อต่ไม่ยักมีใครไปชกกับท่านสี




หลังจากนั้นก็ชักรํสึกว่าโลกเราปรกติมีเทพตัวเป็นๆอยู่ทักทวีปทุกประเทศที่จะให้เซียนที่กลับมาเกิดไปชกทั้งหมด




จนผมชักสงสับว่าทำไมมันไม่กลายเป็นโลกที่มีระบบฝึกบ่มเพาะกันแบบเปิดเผยไปเลยในบางเรื่อง




โลกธรรมดาเสียธีมไปเลยเมื่อมีเทพธอร์หรือหมาป่าเฟนรีหรือเทพญี่ปุ่น ออกมาให้เซียนนั้นฆ่า

[IsekaiNetwork]

ถ้าเรารู้แนวทางบำเพ็ญเพียร  บางทีสิบปีอาจฝึกแค่เดือนเดียว  จำคำพูดของใครสักคนจำชื่อไม่ได้  คนญี่ปุ่นบอกว่า
ฝึกพันวันไม่เท่าคำชี้แนะจากอาจารย์วันเดียว

ส่วนถ้า [ถ้ากลับมาจากโลกเซียน ท่านคิดว่าจะพบปัญหาอะไรบ้างครับ?] คงพบปัญหาการซ่อนเร้นแอบแฝงพลังมั้ง??
ทุนนิยมสูง??  คิดว่ามันโอเคนะ  คล้ายๆเครื่องฟิตเนสหรือแนวทางฝึกกล้ามเนื้อจากโค็ชฟิตเนสหล่ะมั้ง  มันดีกว่าที่จะ
ฝึกเอง  งูๆปลาๆ  และเสี่ยงฝึกพลาด  ธาตุไฟเข้าแทรกกล้ามเนื้อพังแบบคนที่งก  ไม่จ้างโค็ชฟิตเนสหล่ะมั้ง 

ส่วนเรื่องยา  เรื่องโด็ป  แปลกตรงไหน??  ยุคปัจจุบันก็ทำงี้เปล่า??  วิทยาศาสตร์การกีฬา  ทำได้เยอะแยะทั้งในด้าน
บลาๆๆๆ  หรือในด้านเซียน  ก็ไม่น่าแปลกใจนะ

[samuison]

ถ้าเรารู้แนวทางบำเพ็ญเพียร  บางทีสิบปีอาจฝึกแค่เดือนเดียว  จำคำพูดของใครสักคนจำชื่อไม่ได้  คนญี่ปุ่นบอกว่า
ฝึกพันวันไม่เท่าคำชี้แนะจากอาจารย์วันเดียว

ส่วนถ้า [ถ้ากลับมาจากโลกเซียน ท่านคิดว่าจะพบปัญหาอะไรบ้างครับ?] คงพบปัญหาการซ่อนเร้นแอบแฝงพลังมั้ง??
ทุนนิยมสูง??  คิดว่ามันโอเคนะ  คล้ายๆเครื่องฟิตเนสหรือแนวทางฝึกกล้ามเนื้อจากโค็ชฟิตเนสหล่ะมั้ง  มันดีกว่าที่จะ
ฝึกเอง  งูๆปลาๆ  และเสี่ยงฝึกพลาด  ธาตุไฟเข้าแทรกกล้ามเนื้อพังแบบคนที่งก  ไม่จ้างโค็ชฟิตเนสหล่ะมั้ง 

ส่วนเรื่องยา  เรื่องโด็ป  แปลกตรงไหน??  ยุคปัจจุบันก็ทำงี้เปล่า??  วิทยาศาสตร์การกีฬา  ทำได้เยอะแยะทั้งในด้าน
บลาๆๆๆ  หรือในด้านเซียน  ก็ไม่น่าแปลกใจนะ

ก็ใช่ครับ การมีประสบการณ์มาก่อนในขั้นสุงๆน่าจะทำให้เข้าใจขั้นต้นๆหรือพื้นฐานการรรวบรวมพลังได้ดีกว่า
ทางเทคนิคขั้นต้นๆก็ไม่น่าใช้เวลานานนักเพราะเด็กหัวเท่ากำปั้นก็ฝึกได้
แต่หมายถึงหากอยากบรรลุขั้นสูงเว่อๆน่ะครับ
อาจจะต้องเข้เาถ้ำไปนานนับปี และยิ่งขั้นสูงขึ้นก็ต้องยิ่งเข้าถ้ำไปนานมากขึ้น
ที่ว่าทุนนิยม พูดถึงทรัพยากรในการฝึกพละงเซียนน่ะครับ
อบย่างของเทพๆ สัคตวือสูรหรืแม้แต่พื้นฐานอย่างหินวิญญาณ
ที่โลบกเซียนมีขายกันเกลื่อนยเมือง แต่ดลกแห่งความจริง แทบจะไม่มี
ของที่มีเวทมนตร์นิดหน่อยจริงๆก็จะโดนบุชาไปเป็นของล้ำค่า
..
ว่าไปแล้วแบบฟิตเนสมันก็มีประโยชน์ครับ
อาจจะแถว่านั่นคือการบ่มเพาะร่างกายก็ได้แต่ปัญหาก็อย่างที่กล่้าวคือ ขาดทรัพยากรที่จะทำให้การฝึกเป็นไปได้ด้วยความรวดเร็ว
เหมือนกับเราเป็นสุดยอดนักนิวเคลียร์ฟิสิกส์

แต่ต้องให้ผลิตชุดไอร่อนแมนในถ้ำแบบโทนี่ สตาร์กมันก็จะเกินไปหน่อย

หากเราเป็นระดับอัจแรืิยะสุดๆในดลกเซียนด้วยก็อาจจะเป็นไปได้มั้ง?
ที่ฝึกได้แบบเทพจนไม่ต้องพึ่งอุปกรณ์ภายนอกมาก

..
มีคำถามที่ผมสงสัยประมาณว่า
ถ้าวิชาเซียนทำให้เป็นอมตะกันได้ ทำไมคนธรรมดาไม่ยอมฝึก?
แค่ระดับต่ำๆให้อายุขัยยืนยาวเป็นหนุ่มนานขึ้นแค่สักยี่สิบสามสิบปีก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว
ไม่ต้องพูดถึงที่โม้ว่าอายุเป็นล้านๆปีเลย

[PokG]

มันคือการตีความผิดๆ ของหลักการ "ถ้าอยากจะไม่ได้ ต้องปล่อยวางถึงจะได้" ของคนแต่งนิยายตะหาก สังเกตได้ว่าพวกบ้าฝึกต่อให้มีของเยอะขนาดไหนก็ไม่มีทางเก่งเท่าพระเอกที่ขี้เกียจไม่อยากฝึกหนัก แต่อยู่ๆ ก็จะบรรลุขึ้นสูงไม่ก็ได้ของดีซะอย่างงั้น แล้วบรรดาคนรอบตัวพระเอกก็จะ โอ้วววว นี่มันวาสนา แต่คนอ่านจะบ่นว่าแม่มเส้นคนเขียนตะหาก 

[samuison]

บางเรื่องสำนักก็เข้ายากต้องคุกเข่าสามวันสามคืนผ่านด่านต่างๆนานา
แต่ก็มีอย่างเรื่อง ผนึกสวรรค์
ที่ต้องแทบจะล็อคคอลักพากตัวกันเลยล่ะครับ

ว่าเจ้าอ้วนคนหนึ่งอยากแต่งงาน สืบทอดกิจการร้านค้าต่อ
โดนสำนักเกรฑ์เข้าไปเป็นศิษย์ให้ตัดไม้ ตัดฟืนและให้คัมภีร์มาเล่มหนึ่งเพื่อฝึกให้ถึงระดับว่าอย่างนั้นครับ
เรื่องพรสวรรค์มันก็แปลกๆล่ะครับ
อย่าว่าแต่สัตว์อสูรที่ฝึกได้
ก้อนหิน ต้นไม้ใบหญ้าก็บรรลุได้
ผมว่าความรู้สึกว่าเราบ่มเพาะแย่กว่าก้อนหินอีกนี่มันคงปวดใจพิลึกล่ะครับ

มันคือการตีความผิดๆ ของหลักการ "ถ้าอยากจะไม่ได้ ต้องปล่อยวางถึงจะได้" ของคนแต่งนิยายตะหาก สังเกตได้ว่าพวกบ้าฝึกต่อให้มีของเยอะขนาดไหนก็ไม่มีทางเก่งเท่าพระเอกที่ขี้เกียจไม่อยากฝึกหนัก แต่อยู่ๆ ก็จะบรรลุขึ้นสูงไม่ก็ได้ของดีซะอย่างงั้น แล้วบรรดาคนรอบตัวพระเอกก็จะ โอ้วววว นี่มันวาสนา แต่คนอ่านจะบ่นว่าแม่มเส้นคนเขียนตะหาก 

ก็นั่นล่ะครับความโชคดีแม้แต่สวรรค์ยังต้องอิจฉา
วิธีที่ฝึกหากเป็นคนทั่วไปในเรื่องฝึกอย่างนั้นก็ต้องตายแน่นอนแต่พระเอกฝึกได้

ผมเล่นเควสต์ประมาณไปเป้นนายน้อยล่ะครับ
ยายามหาวิธีเพื่อโกง
หลักๆคือหากอยากเป็นร"อัจฉริยะ"ที่คนทั่วไปชื่นชม
อย่างน้อยต้องมีเคล็ดโกงหรือเทคนิคพิเศษที่ทำให้สามารถบ่มเพาะได้เร็วกว่าบุคคลทั่วไป
ไม่อย่างนั้นคำนวณตามค่าเฉลี่ย ก็จะกินเวลายาวนานหลายร้อยปีตามที่คนทั่วไปคำนวณไว้นั่นล่ะครับ
ให้คิดเหมือนเการผลิตของโรงงาน
เรารู้อยู่ว่าผลิตได้ต่อวันเท่าไรในโรงงานธรรมดาหากไอ้หนุ่มนั่นมันผลิตได้มากกว่าที่คาดการณ์ไว้อย่างมาก แปลว่าต้องมีอะไรแปลกๆแน่นอน