ผมมาคิดดูนะ คือถ้าไม่สู้เลย ตัวเองจะมีแต่ถูกรังแก
แต่ถ้าสู้กลับแรงไป เราจะกลายเป็นฝ่ายที่บูลลี่อีกฝ่ายแทนอันเนื่องจากการกระทำเกินกว่าเหตุ แล้วเป็นฝ่ายผิดแทน (มันก็ถูกส่วนหนึ่งอะนะ)
ทีนี้เกิดอีกฝ่ายไม่ตายแล้วสู้กลับ คราวนี้ก็จะทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ วนเวียนเป็นวงจรอุบาท
บางทีการทำความเข้าใจว่าต่างฝ่ายต่างมีเกียรติความเป็นมนุษย์เท่ากัน ผมว่าคือหนทางแก้ปัญหาบูลี่ที่ลงตัวที่สุดแล้ว
คือการที่มันรุนแรงเลยเถิดถึงขั้นฆ่ากัน มันเกิดจากต่างฝ่ายต่างไม่ให้เกียรติ์ซึ่งกันและกันเนี่ยแหละ
มึ่งไม่เคารพกู งั้นกูก็ฆ่ามึงทิ้งแม่ง
แนวคิดนี้แอบน่ากลัวนะครับ เพราะทำให้สังคมมันไม่น่าอยู่ มันรู้สึกไม่ปลอดภัย
แต่ถ้าเปลี่ยนเป็นเข้าหากัน ไม่ว่าด้วยทาง [หมัด] หรือ [วาจา] ลองได้ลุกขึ้นสู้ (ในขอบเขตแห่งลูกผู้ชายหรือลูกผู้หญิงก็ตาม) ให้เขารู้ว่าพวกเรามี เกียรติ กับ ศักดิ์ศรี เท่าเทียม เรื่องมันน่าจะจบได้โดยไม่มีใครเสียชีวิต
เอาจริง ๆ ก็แอบยากนะ (ฮา) เพราะแต่ละคนโดนบูลลี่ต่างกัน ระดับความโหดก็ต่างกัน อย่างของผมชกกลับจบเรื่องได้ แต่บางคนขนาดต่อให้ชกกลับ มันก็ยังจบเรื่องไม่ได้ เพราะชกไม่ชนะ แถมโดนอีกฝ่ายรุมด้วย
เวลาแบบนี้นี่ละ ที่ผู้ใหญ่ควรเข้ามามีบทบาทช่วยเด็ก อย่าปล่อยให้เด็กแค้นกันจนถึงขั้นฆ่ากันเลย
คือผมก็ไม่อยากให้ต้องสู้กันจนถึงขั้นฆ่าตายกันไปข้างหนึ่งอะนะ เพราะมันทำให้เกิดวงจรอุบาทที่ต้องไม่มึงก็กูตายกันไปข้างหนึ่งแทน ผมว่าสังคมแบบนี้มันเริ่มไม่น่าอยู่แล้วละ
มนุษย์นะ ไม่ใช่สัตว์
สำคัญคือเด็กคงไม่ได้คิดไปไกลถึงขนาดนั้นหรอก เลยต้องเป็นหน้าที่ผู้ใหญ่ที่ต้องเข้าไปสอนนั่นละ
สรุป วนไปวนมา กลับมาเรื่องเดิม โรงเรียนกับครอบครัวนี่ละ คือตัวที่จะแก้ปัญหานี้ได้อย่างจริงจัง (ฮา)
