คุยกันเรื่องสัพเพเหระนิยายจีน/วิชาเซียน+เก้ากระบี่เดียวดาย

[samuison]

พึงไปแอบอ่านเล่มสิบห้าที่งานสัปดาห์หนังสือครับ


ปรมาจารย์เทพจริงด้วยพังเหลาได้ทั้งเหลา ผมว่าสเกลพลังขนาดนี้มันสายซูเปอร์แล้วนะครับ


ที่พูดว่จอมยุทธสู้พวกมากไม่ได้เพราะเรี่ยวแรงขาดหาย อต่ถ้าชักกระบี่ทีเดียว ตึกทั้งหลังหายไปนี่ผมว่า


ทหารไม่มีใครกล้าไปสู้หรอกครับ


หรือไม่ก็ลอบสังหารผู้นำทัพได้แน่ๆ ไใต้องประชิดตัว เขาไประยะทำลายกระบี่ของเราก็พอ และไม่ต้องคอยให้กระบี่แทงเข้าไปถึงฆ่าได้ แค่เข้าระยะรัศมีทำลายล้างของกระบี่ก็เหลือเฟือแล้ว


หากปรมาจารย์เก่งขั้นนั้นจริง เท่ากับว่ามุก "ข้าใส่เกราะไหมฟ้า" หรือมุก "ยั้งกระบี่ไว้ไม้ตรี","ลูกน้องเอาตัวมาขวาง" ฯลฯ ที่ใช้บ่อยๆในนิยายนั้นไม่ได้ผล เพราะเละเป็นก้อนเนื้อกันทั้งเกราะไหมฟ้าและลูกน้องแน่ๆ


...




อีกเรื่องหนึ่งครับ ช่วงนี้ผมแต่งนิยายสไตล์ Overlord อยู่ตัวละครผมพยายามฝึกสาย monk และลมปราณ


ผมเลยไปเปิดอ่านสกิลของมังกรหยกออนไลน์เพื่อเป็นข้อมูล


และค้นพบว่า เก้ากระบี่เดียวดาย นี่มันเทพเกินหน้าเกินตาชาวบ้านจริงๆ


ทำเอาผมเข้าใจเลยว่าทำไมกิมย้งต้องให้เหล็งฮู้ชงบาดเจ็บทั้งเรื่อง


และตอนไม่บาดเจ็บต้องให้สู้กับ ตงฟาง ยอดฝีมืออันดับหนึ่งของแผ่นดิน


วิชาบ้าอะไร ไม่ใช่มานา/ปราณ ไม่มีคูลดาวน์ ใช้ได้แม้ตาบอด ติดสตัน เคลื่อนไหวไม่ได้ฯลฯ


มีแค่ท่าทำลายฝ่ามือกับทำลายปราณเท่านั้นที่ใช้ค่าสู้จริงประมาณสองร้อย ซึ่งคนที่เล่นระดับสูงนั้นมีค่าสู้จริงเกินล้านกันทั้งนั้น


หมายถึง ว่าแค่คุณสมบัติไม่มีคูลดาวน์ ไม่ใช้มานา ใช้ได้กับอาวุธทุกรูปแบบ ผมว่านี่มันก็นับเป็นสุดยอดสายกระบวนท่าแล้วนะครับ
ผมว่าผมแต่งนิยายให้โกงเยอะแล้ว โลกแห่งความจริง สร้างสกิลมาได้โกงกว่าที่ผมคิดอีก

[PokG]

ผมว่าเก้ากระบี่มันจะเทพถ้าอยู่กับคนที่มีปัญญาประยุกต์เป็นมากกว่านะ ตัววิชาเองเป็นระดับจากซับซ้อนสู่รวบรัด แต่คนที่จะใช้แล้วเทพมันต้องแปลงกลับจากรวบรัดสู่ซับซ้อนเป็น ซึ่งวิชาพวกนี้มันจะเหมาะกะสายพวกที่ขบถต่อธรรมเนียมดั้งเดิมมากกว่า เอาจริงๆ ถ้าพวกอัจฉริยะสายมารได้ไปอาจจะครองยุทธภพได้แบบชิวๆ เลยก็ได้ 

[samuison]

ผมว่าเก้ากระบี่มันจะเทพถ้าอยู่กับคนที่มีปัญญาประยุกต์เป็นมากกว่านะ ตัววิชาเองเป็นระดับจากซับซ้อนสู่รวบรัด แต่คนที่จะใช้แล้วเทพมันต้องแปลงกลับจากรวบรัดสู่ซับซ้อนเป็น ซึ่งวิชาพวกนี้มันจะเหมาะกะสายพวกที่ขบถต่อธรรมเนียมดั้งเดิมมากกว่า เอาจริงๆ ถ้าพวกอัจฉริยะสายมารได้ไปอาจจะครองยุทธภพได้แบบชิวๆ เลยก็ได้ 

ก็นั่นล่ะครับ
ที่ว่าวิชาเทพก็สมเหตุสมผลอยู่ เกมส์ไม่ได้กำหนดค่าสถานะวิชาเกินกว่าที่ปรากฎในนิยายเหล็งฮู้ชง ตบยอดฝีมือไปได้หลายตัวทั้งที่ไม่มีลมปราณกำหนดว่าไม่มีลมปราณก็ใช้วิชานี้ได้ก็ไม่แปลก
แต่พอมันแปลงสภาพเป็นสกิลในเกมส์แล้ว ผมต้องขยี้ตาดุอีกทีเลยล่ะครับ ว่ามันเขียนอย่างนี้จริงๆ
ดีที่ผมอ่านไปเจอว่ามันมีขีดจำกัดว่า ท่าทำลายฝ่ามือ ทำลายกระบองและทำลายปราณนั้นต้องมีกระบี่อิงฟ้าถึงจะใช้ได้
แต่ที่ผมจะเขียนนิยายคงไม่มีข้อจำกัดอย่างนั้นน่ะครับ
เพราะไม่มีเหตุผลที่กระบี่อิงฟ้าจะเกี่ยวกับเคล้ดเก้ากระบี่เดียวดาย
เรื่องสายมารได้ไป ผมว่าก็อาจใช่ครับ
เก้ากระบี่เป็นหนึ่งในวิชาที่ฝึกแล้วผมฟันธงทันทีว่าเก่งเร็วกว่าเพลงกระบี่ปราบมารที่ต้องตอนตนเองอีก
กระจอกอย่างลิ้มเพ้งจือ ยังตบอื้ชังไฮ่กับเฒ่าค่อมได้ในเวลาไม่เท่าไรแต่เพลงเก้ากระบี่กินเรียบ มองช่องโหว่ออกว่าไปแล้วผมว่านิสัยของตกโก๊ว ฟงชิงหยาง เหล้งฮู้ชง นี่ก็เกือบจะมารเหมือนกันนะครับ
คือไม่ยึดติดกฎสำนักอะไร
หากเป็นระบบของเกมส์ Yggdrsail ก็ต้เองเรียกว่าอยู่แถว  neutral เป็นกลางและไปทาง chaotic ไร้กฎ มากกว่า Lawful เคารพกฎเกณฑ์แต่สมองของคนที่ฝึกวิชานี้ได้ต้องเป็นอัจฉริยะจริงๆ

[Black7nos]

ผมชอบกระบี่เย้ยยุทธจักรที่สุด
1.ชอบการตีแผ่สุภาพบุรุษจอมปลอม "สิ่งที่น่ากลัวกว่าคนชั่วซึ่งๆหน้าคือสุภาพบุรุษจอมปลอม" เมื่อไหร่ที่ไปหลงคารมมันละก็ชีวิตถึงคราวหายนะ อ้างตัวเองว่าเป็นดี แต่ทำชั่วสารพัด ดั่งเพลงประเทศกูมี
2.พระเอกในเรื่องนี้มีความคิดคล้ายกับมนุษย์ทั่วไปที่สุดในเรื่องกิมย้ง ไม่ทำตัวเป็นวีรบุรุษแบบก๊วยเจ๋ง ไม่งมงายในความรักเหมือนเอี้ยก๊วย ไม่ใจโลเลไปมาเหมือนเตี่ยบ่อกี้ มีสามัญสำนึกเหมือนคนทั่วไป ตัดสินดีเลวที่การกระทำ ไม่ใช่เชื่อตามคนที่บอกมา และมีจุดยืนของตัวเอง
3.สำนักต่างๆในเรื่องนี้ทำตัวคล้ายผู้มีอิทธิพล(ประมาณมาเฟีย) และตีแผ่ความเห็นแก่ตัวของมนุษย์ได้ดี

[Black7nos]

Concept วิชาเก้ากระบี่เดียวดาย ผมว่า OP ที่สุดในจักรวาลกิมย้งแล้ว
ทุกกระบวนท่าล้วนมีจุดอ่อน แต่เก้ากระบี่เดียวดายไม่ใช่เพลงกระบี่ แต่เป็นการค้นหาจุดอ่อนในจุดอ่อนอีกที ความหมายของจุดอ่อนในจุดอ่อนคือ จุดอ่อนที่ไม่อาจละเลยได้ เป็นวิชาที่ออกกระบวนท่าทีหลังคู่ต่อสู้ แต่จะถึงก่อนศัตรูเสมอ เมื่อศัตรูถูกบีบให้ตั้งรับก็จะเกิดจุดอ่อนอีก ผู้ใช้เก้าเดียวดายก็จะโจมตีจุดอ่อนที่เกิดขึ้นใหม่ แล้วทำอย่างนี้ไปเรื่อยๆจนชนะ


ถ้าศัตรูมีหนึ่งกระบวนท่า เก้าเดียวดายก็จะมีหนึ่งกระบวนท่าสำหรับพิชิตท่านั้น ถ้าศัตรูมีพันกระบวนท่า เก้าเดียวดายก็จะมีพันกระบวนท่าที่จะทำลายพันกระบวนท่าจองศัตรูเช่นกัน


วิชาเก้าเดียวดายประกอบด้วย
1.เคล็ดรวม เกี่ยวกับสำนึกกระบี่
2.ท่าแก้กระบี่
3.ท่าแก้ดาบ
4.ท่าแก้ทวน
5.ท่าแก้อาวุธอ่อน
6.ท่าแก้เกาทัณฑ์
7.ท่าแก้โซ่
8.ท่าแก้ฝ่ามือ หมัด
9.ท่าแก้ลมปราณ

[samuison]

ผมชอบกระบี่เย้ยยุทธจักรที่สุด
1.ชอบการตีแผ่สุภาพบุรุษจอมปลอม "สิ่งที่น่ากลัวกว่าคนชั่วซึ่งๆหน้าคือสุภาพบุรุษจอมปลอม" เมื่อไหร่ที่ไปหลงคารมมันละก็ชีวิตถึงคราวหายนะ อ้างตัวเองว่าเป็นดี แต่ทำชั่วสารพัด ดั่งเพลงประเทศกูมี
2.พระเอกในเรื่องนี้มีความคิดคล้ายกับมนุษย์ทั่วไปที่สุดในเรื่องกิมย้ง ไม่ทำตัวเป็นวีรบุรุษแบบก๊วยเจ๋ง ไม่งมงายในความรักเหมือนเอี้ยก๊วย ไม่ใจโลเลไปมาเหมือนเตี่ยบ่อกี้ มีสามัญสำนึกเหมือนคนทั่วไป ตัดสินดีเลวที่การกระทำ ไม่ใช่เชื่อตามคนที่บอกมา และมีจุดยืนของตัวเอง
3.สำนักต่างๆในเรื่องนี้ทำตัวคล้ายผู้มีอิทธิพล(ประมาณมาเฟีย) และตีแผ่ความเห็นแก่ตัวของมนุษย์ได้ดี

ผมก็ชอบเรื่องนี้เหมือนกันครับ


เหล็งฮู้ชงเหมือนคนที่ต้องเอาตัวรอดดี




อีกเรื่องที่ผมค่อนข้างแปลกใจคือทั้งที่ธีมของเรื่องเป็นเรื่องวิญญูชนจอมปลอม




แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เจ้าอาวาสวัดเส้าหลินกับเจ้าสำนักบู๊ตึ้ง เป็นคนดีจริงๆและวางตัวได้สมกับเป็นเสาหลักของยุทธภพ


ฉากต่อสู้ที่ประทับใจคือฉากรุมตงฟาง แต่จบค่อนข้างเศร้า


ที่ผมชอบที่สุดคือฉากสู้ของเหล็งฮู้กับชงฮือเต้าเจี้ยง ที่ประลองยุทธกัน ที่ประทับใจและคิดย่าเป็นการต่อสู้และการวางตัวที่ดีคือชงฮือเต้าเจี้ยงยอมแพ้เอง เมื่อจะสู้กันอีกครั้ง


เรียกว่าเป็นเรื่องที่เขียนให้สำนักใหญ่ เสาหลักยุทธภพวางตัวดีจริงๆสมชื่อ เลยกลายเป็นรู้สึกแปลกใจเลยล่ะครับ




ผมไปอ่านเจอในพันทิพ ว่าพอแก่ตัวเราจะเห็นใจงักปุ๊กคุ้งมากขึ้น ผมว่าไม่ใข่นะ




แก่ตัวลงเห็นชนรุ่นหลังรุางขึ้ตมา แทนที่จะทำตัวอย่างงักปุ้งคุ้ง ทำตัวอย่างชงฮือเต้าเจี้ยง ที่ยอมรับความสามารถชนรุ่นหลัง หรือเมตตากับชนรุ่นหลังอย่างท่านเจ้าอาวาสก็ทำได้




ทำไมต้องทำตัวอย่างงักปุกคุ้ง?


เจ้าอาวาสศิษย์โดนฆ่าตาย แต่ท่านก็ยังเมตตาถึงที่สุด เพราะความเมตตาทำให้เหล็งฮู้ชงนับถือเจ้าอาวาสและเคารพชงฮือเต้าเจี้ยง


เมตตาคือสิ่งที่ได้ผลมากกว่าวรยุทธชั้นยอด ไม่มีความจำเป็นต้องทำตัวอย่างงักปุกคุ้ง

[Black7nos]

[quote/]


ผมก็ชอบเรื่องนี้เหมือนกันครับ


เหล็งฮู้ชงเหมือนคนที่ต้องเอาตัวรอดดี




อีกเรื่องที่ผมค่อนข้างแปลกใจคือทั้งที่ธีมของเรื่องเป็นเรื่องวิญญูชนจอมปลอม




แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เจ้าอาวาสวัดเส้าหลินกับเจ้าสำนักบู๊ตึ้ง เป็นคนดีจริงๆและวางตัวได้สมกับเป็นเสาหลักของยุทธภพ


ฉากต่อสู้ที่ประทับใจคือฉากรุมตงฟาง แต่จบค่อนข้างเศร้า


ที่ผมชอบที่สุดคือฉากสู้ของเหล็งฮู้กับชงฮือเต้าเจี้ยง ที่ประลองยุทธกัน ที่ประทับใจและคิดย่าเป็นการต่อสู้และการวางตัวที่ดีคือชงฮือเต้าเจี้ยงยอมแพ้เอง เมื่อจะสู้กันอีกครั้ง


เรียกว่าเป็นเรื่องที่เขียนให้สำนักใหญ่ เสาหลักยุทธภพวางตัวดีจริงๆสมชื่อ เลยกลายเป็นรู้สึกแปลกใจเลยล่ะครับ




ผมไปอ่านเจอในพันทิพ ว่าพอแก่ตัวเราจะเห็นใจงักปุ๊กคุ้งมากขึ้น ผมว่าไม่ใข่นะ




แก่ตัวลงเห็นชนรุ่นหลังรุางขึ้ตมา แทนที่จะทำตัวอย่างงักปุ้งคุ้ง ทำตัวอย่างชงฮือเต้าเจี้ยง ที่ยอมรับความสามารถชนรุ่นหลัง หรือเมตตากับชนรุ่นหลังอย่างท่านเจ้าอาวาสก็ทำได้




ทำไมต้องทำตัวอย่างงักปุกคุ้ง?


เจ้าอาวาสศิษย์โดนฆ่าตาย แต่ท่านก็ยังเมตตาถึงที่สุด เพราะความเมตตาทำให้เหล็งฮู้ชงนับถือเจ้าอาวาสและเคารพชงฮือเต้าเจี้ยง


เมตตาคือสิ่งที่ได้ผลมากกว่าวรยุทธชั้นยอด ไม่มีความจำเป็นต้องทำตัวอย่างงักปุกคุ้ง

ที่สุดของที่สุดหาใช่วรยุทธ หากแต่เป็นน้ำใจที่จริงใจต่อกัน

[samuison]

[quote/]


ที่สุดของที่สุดหาใช่วรยุทธ หากแต่เป็นน้ำใจที่จริงใจต่อกัน

ใช่แล้วล่ะครับ เหล็งฮู้ชงที่ไม่ยอมลงให้ยิ่มอั้วเกี้ยทั้งที่เป็นพ่อตา ก็ยอมลงให้ท่านเจ้าอาวาสที่ช่วยชีวิตเหล็งฮู้ชงมาตลอด




ว่าไปแล้วสเกลพลังในเรื่อง ผมมองว่าหากไม่มีตงฟางแล้ว ท่านเจ้าอาวาสและฝ่ายธัมมะก็น่าจะรับมือผาไม้ดำหด้สบายนะครับ?




แต่ในทางกลับกัน จะว่าไปพรรคมารตายเพราะนิสัยชอบฆ่ากันเองก็ได้ ผู้อาวุโสรุ่นก่อนก็เป็นอัจฉริยะ


ผู้อาวุโสที่ตงฟางฆ่าไปก็ไม่ใช่กระจอก

[Yongkare]

ผมชอบกระบี่เย้ยยุทธจักรที่สุด
1.ชอบการตีแผ่สุภาพบุรุษจอมปลอม "สิ่งที่น่ากลัวกว่าคนชั่วซึ่งๆหน้าคือสุภาพบุรุษจอมปลอม" เมื่อไหร่ที่ไปหลงคารมมันละก็ชีวิตถึงคราวหายนะ อ้างตัวเองว่าเป็นดี แต่ทำชั่วสารพัด ดั่งเพลงประเทศกูมี
2.พระเอกในเรื่องนี้มีความคิดคล้ายกับมนุษย์ทั่วไปที่สุดในเรื่องกิมย้ง ไม่ทำตัวเป็นวีรบุรุษแบบก๊วยเจ๋ง ไม่งมงายในความรักเหมือนเอี้ยก๊วย ไม่ใจโลเลไปมาเหมือนเตี่ยบ่อกี้ มีสามัญสำนึกเหมือนคนทั่วไป ตัดสินดีเลวที่การกระทำ ไม่ใช่เชื่อตามคนที่บอกมา และมีจุดยืนของตัวเอง
3.สำนักต่างๆในเรื่องนี้ทำตัวคล้ายผู้มีอิทธิพล(ประมาณมาเฟีย) และตีแผ่ความเห็นแก่ตัวของมนุษย์ได้ดี

เนะนำ มาเฟียบู้ลิ้มครับสนุกมากถ้าขอบแนวนี้

[samuison]

[quote/]เนะนำ มาเฟียบู้ลิ้มครับสนุกมากถ้าขอบแนวนี้

ผมไม่ชอบมาเฟียบู๊ลิมเท่าไรครับ
การให้ประทมุขพรรคกระจอกนี่ทำให้ผมรับไม่ค่อยได้เท่าไร
จะมากจะน้อยควรให้เครดิตประมุขพรรคว่าเก่งที่สุดในพรรค..ว่าแต่ท่านคิดว่าเก้ากระบี่เดียวดายเป็นอย่างไรบ้างครับ การที่เกมส์ 9ัyin ออนไลน์นี่สมเหตุสมลหรือเปล่าครับ?
ความจริงหากเอาตามนิยายก้ควรเป็นอย่างนั้น ที่ไม่ต้องใช้ปราณหรือ cooldown
แต่พอมาอยู่ในเกมส์มันเท่ากับเป้นการออกกระบวนท่าที่เร็วที่สุด การดีเลย์ขึ้นอยู่กับการกดใช้อย่างเดียวแถมใช้ได้ตลอดไม่เสียปราณมันดูโกงไปหน่อยแต่อย่างว่าล่ะ วิชาในตำนานมันต่างกับวิชาพื้นๆอยู่แล้ว

[deaddy]

นิยายจีนสมัยนี้หาแนวที่พระเอกเหี้ยกว่าตัวร้าย
ง่ายกว่าหาพระเอกเป็นเป็นคนดีในแบบนิยายกิมย้งอีก


อย่างเรื่องที่อ่านเมื่อวานก็ขัดใจ
พระเอกเข้างานประมูล ก่อนประมูลไปดีลกับขาใหญ่ คู่ค้าประจำ
ให้เลือกซื้อ 3 ชิ้นได้ตามสบาย


ชาวบ้านประมูลทีละล้าน พอไปถึง 5-6 ล้าน พระเอกกด ไป 100 ล้าน
บอกขี้เกียจเสียเวลา....  พ่อง
ถ้าขี้เกียจจริงทำไมต้องรอชาวบ้านดวลราคา จนนับเตรียมจบ


ถ้าหน้าใหญ่ก็ว่าไปอย่าง อันนี้มาประมูลแบบปกปิดตัวจริง
3 ชิ้น ชาวบ้านแข่งกันรวมไม่เกิน 20 ล้าน พระเอกล่อไป 300 ล้าน
ใช้เงินชาวบ้านอีกต่างหาก


ถ้าไม่เพราะ วิญญาณดาบพระเอกเป็นสาวซึน แถมสัมผัสตัวได้เลิกอ่านไปนานละ


นางเอกแรกเป็นญาติ ซึ่งปรกตินิยายจีนโอกาสกินญาติต่ำมาก
ใส่กันมาหลายเรื่อง ขนาด atg อยากกินกันตั้งแต่ต้นเรื่อง จน 1200 กว่าตอนก็ยังไม่ได้กิน


สาวที่บทเยอะอีกคนก็คงเป็นแค่ตัวประกอบ


พอมาวิญญาณดาบ..   เจ้าของเดิมหวงยิ่งกว่าเมีย
นิยายเรื่องอื่นวิญญาณดาบเป็นได้แค่มาสคอต
เรื่องนี้มาทั้งกลิ่นทั้งสัมผัส เล่นเอาพระเอกใจเต้น


เบื่อละนางเอกเป็นเจ้าหญิง เป็นศิษย์ร่วมสำนัก เอาวิญญาณเป็นนางเอกมันซักเรื่องหน่อยเหอะ

อยากเห็นบท... ของคนกับดาบ

[samuison]

นิยายจีนสมัยนี้หาแนวที่พระเอกเหี้ยกว่าตัวร้าย
ง่ายกว่าหาพระเอกเป็นเป็นคนดีในแบบนิยายกิมย้งอีก


อย่างเรื่องที่อ่านเมื่อวานก็ขัดใจ
พระเอกเข้างานประมูล ก่อนประมูลไปดีลกับขาใหญ่ คู่ค้าประจำ
ให้เลือกซื้อ 3 ชิ้นได้ตามสบาย


ชาวบ้านประมูลทีละล้าน พอไปถึง 5-6 ล้าน พระเอกกด ไป 100 ล้าน
บอกขี้เกียจเสียเวลา....  พ่อง
ถ้าขี้เกียจจริงทำไมต้องรอชาวบ้านดวลราคา จนนับเตรียมจบ


ถ้าหน้าใหญ่ก็ว่าไปอย่าง อันนี้มาประมูลแบบปกปิดตัวจริง
3 ชิ้น ชาวบ้านแข่งกันรวมไม่เกิน 20 ล้าน พระเอกล่อไป 300 ล้าน
ใช้เงินชาวบ้านอีกต่างหาก


ถ้าไม่เพราะ วิญญาณดาบพระเอกเป็นสาวซึน แถมสัมผัสตัวได้เลิกอ่านไปนานละ


นางเอกแรกเป็นญาติ ซึ่งปรกตินิยายจีนโอกาสกินญาติต่ำมาก
ใส่กันมาหลายเรื่อง ขนาด atg อยากกินกันตั้งแต่ต้นเรื่อง จน 1200 กว่าตอนก็ยังไม่ได้กิน


สาวที่บทเยอะอีกคนก็คงเป็นแค่ตัวประกอบ


พอมาวิญญาณดาบ..   เจ้าของเดิมหวงยิ่งกว่าเมีย
นิยายเรื่องอื่นวิญญาณดาบเป็นได้แค่มาสคอต
เรื่องนี้มาทั้งกลิ่นทั้งสัมผัส เล่นเอาพระเอกใจเต้น


เบื่อละนางเอกเป็นเจ้าหญิง เป็นศิษย์ร่วมสำนัก เอาวิญญาณเป็นนางเอกมันซักเรื่องหน่อยเหอะ

อยากเห็นบท... ของคนกับดาบ

นั่นล่ะครับ


ผมไปอ่านบอร์ดต่างประเทศ
ฝรั่งเข้าใจว่าพระเอกนิยายกำลังภายในนิสัยชั่วกันไปหมดแล้ว


ว่าแต่เรื่องวิญญาณดาบที่ว่านั่นเรื่องอะไรครับ?




เจอของสยาม ที่ว่าไม่มีเวทมนตร์ มีแต่วิชายุทธที่ฝึกถึงขั้นสุดยอด
ทำไมผมรู้สึกไม่ต่างกับพวกแนวระบบเกมส์เลยหว่า?

[deaddy]

[quote/]


นั่นล่ะครับ


ผมไปอ่านบอร์ดต่างประเทศ
ฝรั่งเข้าใจว่าพระเอกนิยายกำลังภายในนิสัยชั่วกันไปหมดแล้ว


ว่าแต่เรื่องวิญญาณดาบที่ว่านั่นเรื่องอะไรครับ?




เจอของสยาม ที่ว่าไม่มีเวทมนตร์ มีแต่วิชายุทธที่ฝึกถึงขั้นสุดยอด
ทำไมผมรู้สึกไม่ต่างกับพวกแนวระบบเกมส์เลยหว่า?

Immortal and Martial Dual Cultivation


อ่านเพราะชื่อเรื่องล้วนๆ
มัน 2500 ตอนจบ แปลอิ้งราวๆ 900 ตอนละ
ไอ้อีเว้นท์ต่างๆก็โอเคอยู่ มีแทบทุกอย่างที่ชอบแต่อ่านๆไปยังไม่รู้สึกสนุกเท่าไหร่


สาเหตุน่าจะมาจาก ความไม่สมดุลของระดับพลัง
ราวๆ ขั้นพระเอกต้นเรื่องเป็น 1-9 ในขณะที่ขั้นถัดไปเต็ม 4 มั้ง
ชาวบ้านขั้น 2-2 2-3 2-4 ด่าพระเอกขยะ
พอพระเอกเลื่อนไป 2-1 ด้วยความโกงได้ ก็ตี 3-1 ได้ในเดือนแรก
พอเดือน 2 พระเอกเลื่อนไป 2-2 ก็ยังตี 3-2 ได้ยากแบบรากเลือด
ทั้งๆเพิ่งได้ดาบระเทพสุดที่โผล่ในเรื่อง


อ่านมา 60 กว่าตอนละ พระเอกเพิ่งอัพได้ถึงขั้น 2-2 เอง


ตอนหลอมอาวุธก็สเกลพลังเพี้ยนๆ
พระเอกพลังระดับ 2-1 ไปหลอมซากดาบระดับ รองจากอาวุธเทพ
ที่มีจำนวนจำกัดแค่ขั้นเดียว
เจ้าของเดิมนี่ก็ระดับอันดับต้นๆของทวีป


แต่พระเอกอยากได้ดาบใหม่เลยไปให้ช่างระดับเทพหลอม
ช่างใช้เตาหลอมทำได้แค่ดาบระดับต่ำกว่าซากดาบพระเอกขั้นนึง
แต่ตอนพระเอกเอาดาบมาหลอมเอาแร่ พระเอกใช้ไฟจากปราณ






ถ้าไม่เห็นว่ามีตอนแปลอิ้งเยอะๆคงหยุดอ่านไปละ
กะลองซัก 100 ตอนค่อยตัดสิน

[Black7nos]

[quote/]เนะนำ มาเฟียบู้ลิ้มครับสนุกมากถ้าขอบแนวนี้

อ่านเรื่องนี้เหมือนกัน เรื่องนี้เขียนถึงยุทธจักรใกล้เคียงกับความจริงสุดแล้ว

[pol]

[quote/]เนะนำ มาเฟียบู้ลิ้มครับสนุกมากถ้าขอบแนวนี้

มาเฟียบู๊ลิ้มนี่สะท้อนโลกของมาเฟียเลยละครับ อิงวรยุทธนิดๆหน่อยๆไม่มีปาฎิหารย์อะไรทั้งนั้น อาวุธวิเศษก็ไม่มี พลาดคือตายอย่างเดียว ไม่มีคำว่าตัวประกอบหรือพระเอก มีแต่คนที่ชนะเท่านั้นแหละที่รอด

[samuison]

[quote/]
Immortal and Martial Dual Cultivation


อ่านเพราะชื่อเรื่องล้วนๆ
มัน 2500 ตอนจบ แปลอิ้งราวๆ 900 ตอนละ
ไอ้อีเว้นท์ต่างๆก็โอเคอยู่ มีแทบทุกอย่างที่ชอบแต่อ่านๆไปยังไม่รู้สึกสนุกเท่าไหร่


สาเหตุน่าจะมาจาก ความไม่สมดุลของระดับพลัง
ราวๆ ขั้นพระเอกต้นเรื่องเป็น 1-9 ในขณะที่ขั้นถัดไปเต็ม 4 มั้ง
ชาวบ้านขั้น 2-2 2-3 2-4 ด่าพระเอกขยะ
พอพระเอกเลื่อนไป 2-1 ด้วยความโกงได้ ก็ตี 3-1 ได้ในเดือนแรก
พอเดือน 2 พระเอกเลื่อนไป 2-2 ก็ยังตี 3-2 ได้ยากแบบรากเลือด
ทั้งๆเพิ่งได้ดาบระเทพสุดที่โผล่ในเรื่อง


อ่านมา 60 กว่าตอนละ พระเอกเพิ่งอัพได้ถึงขั้น 2-2 เอง


ตอนหลอมอาวุธก็สเกลพลังเพี้ยนๆ
พระเอกพลังระดับ 2-1 ไปหลอมซากดาบระดับ รองจากอาวุธเทพ
ที่มีจำนวนจำกัดแค่ขั้นเดียว
เจ้าของเดิมนี่ก็ระดับอันดับต้นๆของทวีป


แต่พระเอกอยากได้ดาบใหม่เลยไปให้ช่างระดับเทพหลอม
ช่างใช้เตาหลอมทำได้แค่ดาบระดับต่ำกว่าซากดาบพระเอกขั้นนึง
แต่ตอนพระเอกเอาดาบมาหลอมเอาแร่ พระเอกใช้ไฟจากปราณ






ถ้าไม่เห็นว่ามีตอนแปลอิ้งเยอะๆคงหยุดอ่านไปละ
กะลองซัก 100 ตอนค่อยตัดสิน

เห็นว่านิยายจีนใช้ระบบจ่ายเงินตามตัวอักษร
ว่าไปแล้วผมก็อยากจะมีความสามารถการเขียนให้ยืดเรื่องเป็นพันตอนได้อย่างนั้นบ้าง

สเกลพลังหลายเรื่องก็ต้องกำหนดให้ดี
ว่าไอ้พวกเซียนเหนือเซียน เทพเหนือเทพนี่ ปกติมันนั่งเล่นอยู่ที่ไหน ทำไมไม่มาบู๊ในช่วงแรก..

[quote/]มาเฟียบู๊ลิ้มนี่สะท้อนโลกของมาเฟียเลยละครับ อิงวรยุทธนิดๆหน่อยๆไม่มีปาฎิหารย์อะไรทั้งนั้น อาวุธวิเศษก็ไม่มี พลาดคือตายอย่างเดียว ไม่มีคำว่าตัวประกอบหรือพระเอก มีแต่คนที่ชนะเท่านั้นแหละที่รอด

ผมมองว่าอิงวรยุธน้อยไปจน ไม่ต่างกับนิยายมาเฟียเลยล่ะครับ

คิดง่ายๆว่า หากมีคนอยบ่างประมุขยิ่มสักคนในเรื่องมาเฟียบูีลิ้ม ประมุขยิ่มคงตบทุกคนตายไปหมดล่ะครับ ไม่ต้องถึงขั้นตงฟางหรอก

[deaddy]

[quote/]เห็นว่านิยายจีนใช้ระบบจ่ายเงินตามตัวอักษร
ว่าไปแล้วผมก็อยากจะมีความสามารถการเขียนให้ยืดเรื่องเป็นพันตอนได้อย่างนั้นบ้าง

สเกลพลังหลายเรื่องก็ต้องกำหนดให้ดี
ว่าไอ้พวกเซียนเหนือเซียน เทพเหนือเทพนี่ ปกติมันนั่งเล่นอยู่ที่ไหน ทำไมไม่มาบู๊ในช่วงแรก..[quote/]ผมมองว่าอิงวรยุธน้อยไปจน ไม่ต่างกับนิยายมาเฟียเลยล่ะครับ

คิดง่ายๆว่า หากมีคนอยบ่างประมุขยิ่มสักคนในเรื่องมาเฟียบูีลิ้ม ประมุขยิ่มคงตบทุกคนตายไปหมดล่ะครับ ไม่ต้องถึงขั้นตงฟางหรอก

เหตุผลส่วนใหญ่ในนิยายคือ พวกเทพ รู้สึกเหมือนคนพลังต่ำๆคือมด
ถ้าแค่มากินอาหาร เราก็แค่เอาจานไปเก็บมดจะกัดกันตายนับพันเราก็ไม่สน


แต่ถ้ามดมากัดเรา มึงตาย ต่อให้เป็นเจ้าชายมดมาจากรังไหนก็ช่าง

[samuison]

[quote/]


เหตุผลส่วนใหญ่ในนิยายคือ พวกเทพ รู้สึกเหมือนคนพลังต่ำๆคือมด
ถ้าแค่มากินอาหาร เราก็แค่เอาจานไปเก็บมดจะกัดกันตายนับพันเราก็ไม่สน


แต่ถ้ามดมากัดเรา มึงตาย ต่อให้เป็นเจ้าชายมดมาจากรังไหนก็ช่าง

ผมเจอฝรั่งเขียนประมาณว่า พวกพลังมากไม่อยากสนพวกตัวเล็กตังน้อย


สิ่งสำคัญคือเก็บตัวฝึกวิชา มีงานอะไรก็ให้พวกลูกศิษย์หลานศิษย์ไปทำ



ผมเคยเล่นเควสต์ทค่กำหนดให้ตัวละครเล่นเป็นนายน้อยที่ฝึกวิชาน่ะครับ


ในหนึ่งสัปดาห์มีเวลาจำกัด   เราจะเอาเวลาอันมีค่าไปบริหารเมือง ฝึกทหาร หรือเอาไปฝึกวิชา


ทำไปทำมาผู้เล่นก็เข้าใจว่าทำไมคนในนิยายทำเหมือนไม่ใส่ใจการบริหารบ้านเมืองและคอรัปชั่น เพราะต้องใช้เวลาเยอะเกินไป


เอาเวลาไปเพื่มพลังวัตรมีประโยน์กว่า




คือที่เห็นได้ชัด คือเมืองมีปัญหาคอรีปชั่น ก็เลือกที่จะลงโทษคนยักยอกเงินจำนวนมาก อภัยคนยักยอกน้อย ขึ้นเงิจเดือนให้และบริหารไปตามเดิม




แทนที่จะเลือกการทำบัญชีซ้อนให้ตรวจสอบได้ ป้องกันการโกง เพราะใช้เวลามากเกินไป ไม่ได้ฝึกวิชา เลยบริหารแบบขอไปที ว่าหากทั้งเมืองไม่ลุกเป็นไฟ ก็อย่ามากวนนายน้อย
คือเล่นเควสต์มันกำหนดเป็นตัวเลขน่ะครับ




ทำให้ผู้เช่นเห็นตรงกันว่าการเพิ่มระดับพลังให้เร็วที่สุดคือการเอาตัวรอดในจักรวาลนิยายจีนและเข้าใจว่าทำไมถึงมีคนรีบเดินลมปราณจนธาตุไฟแตกหรือติดพิษเพราะโด๊ปยามากไป

กำหหนดว่าอาณาจักรมี ประชากร 700 billion 7 แสนล้านคนและขนาดใหญ่เป็นแปดสิบเท่าของทวีปเอเชีย

[lsriiK]

ส่วนใหญ่เพราะมันใช้พลังในการควบคุม ไม่มีถูกผิดมีแค่กำปั้นใครแข็งกว่า ถ้าเป็นโลกที่มีพลังส่วนใหญ่มันก็วัดว่าใครเก่งกว่านั่นแหละ


ถ้านิยายจีนที่ชอบช่วงนี้ผมยกให้เรื่อง เพลงกลอนคลั่งยุทธ์นะ อ่านแล้วเวอร์แบบเรียลๆไม่มียิงพลังใส่กัน เหมือนสู้กันในโลกจริงๆ เก่งแค่ไหนเจอปืนไฟยิงไส้แตกได้เหมือนกัน

[samuison]

ส่วนใหญ่เพราะมันใช้พลังในการควบคุม ไม่มีถูกผิดมีแค่กำปั้นใครแข็งกว่า ถ้าเป็นโลกที่มีพลังส่วนใหญ่มันก็วัดว่าใครเก่งกว่านั่นแหละ


ถ้านิยายจีนที่ชอบช่วงนี้ผมยกให้เรื่อง เพลงกลอนคลั่งยุทธ์นะ อ่านแล้วเวอร์แบบเรียลๆไม่มียิงพลังใส่กัน เหมือนสู้กันในโลกจริงๆ เก่งแค่ไหนเจอปืนไฟยิงไส้แตกได้เหมือนกัน

นั่้นล่ะครับ
เล่นเกมส์ให้นายน้อยฝึก โคลงฉันทน์ กาพยืกลอน ตั้งแต่เด็ก แต่ตอนท้ายเกมส์ ทักษาะ การพูด การทหาร ที่ฝึกมานั้นไม่มีความหมายอะไรเลย หากมีพลังไม่มากพอที่ตัวละครอื่นในเกมส์นั้นจะตื้บเราได้
คือระบบของเกมส์ GM บอกว่าไม่มีเนื้อเรื่องตายตัว อย่าไปท้าสู้กับ พวกปรมาจารย์ที่เก็บตัวตามป่าเขาที่มีพลังสิบล้านในขณะที่ตนเองพึ่งมีพลังหนึ่งพัน
คือสร้างเกมส์ให้สมจริง จะทำให้เราเข้าใจว่าทำไมตัวละครในนิยายถึงปล่อยให้มีการคอรัปชั่นและดูไม่ใส่ใจบริหารบ้านเมืองน่ะครับ