แหล่งนิยายแปล แหล่งนิยาย นิยายแปล นิยายแต่ง มังงะ การ์ตูน อนิเมะ นายท่าน เว็บไซต์นายท่าน กระทู้สไลม์ สไลม์ยอดรัก

ผู้เขียน หัวข้อ: พออยู่แต่บ้าน ไม่ไปไหนนานพอได้ไปมันก็ทำให้อลิสจังกลายเป็นเด็กบ้านนอกไปเลย  (อ่าน 168 ครั้ง)

ออฟไลน์ Alice-chan

  • หัวหน้าฝูงหมีใหญ่
  • *****
  • กระทู้: 1,015
  • ถูกใจแล้ว: 190 ครั้ง
  • ความนิยม: +170/-1053
  • ยังไงก็ไม่ละกิเลสหรอก อยากกลับไปเป็นเด็ก
เล่าความหลังเรื่องอลิสจังในเมืองหลวงของประเทศไทย

บางทีอลิสจังก็แปลกใจอยู่หรอกนะ จากที่ในร่างมนุษย์อลิสจังเคยตะลุยเมืองหลวงในบ้านเกิดอลิสจังจนเป็นชีวิตประจำสัปดาห์

พอไม่ได้เดินทางเข้าเมืองใหญ่แบบที่เคยเป็นมา ถึงจะเป็นเมืองที่เล็กกว่า แต่ก็ทำให้อลิสจังตื่นกรุงได้เหมือนเด็กบ้านนอกได้นะเจ้าคะ

ปี 2017 ล่ะเจ้าค่ะ ไปงานวองโกเล่รุ่น 9 ล่ะเจ้าค่ะ ฟีลแรกก่อนถึง กทม. เลยนั่นก็คือ

อลิสจังอึดอัดเรื่องนั่งเครื่องมากเลยล่ะเจ้าค่ะ พูดตรงๆ ตอนอยู่บ้านเกิดอลิสจังก็นั่งแต่รถไฟล่ะเจ้าค่ะ แต่ทางบ้านที่อลิสจังมาอยู่จะให้นั่งเครื่องบินล่ะเจ้าค่ะ

มันไม่เคยมันก็รู้สึกตื่นเต้นปนกลัวล่ะเจ้าค่ะ พอไปถึงสนามบินอุดรอลิสจังก็นะเจ้าคะ ไม่รู้ทำไงล่ะเจ้าค่ะ เดินตามผู้ใหญ่ไปล่ะเจ้าค่ะ

นั่งงั่งๆ อยู่ในเกทประมาณ 40 นาที แต่อลิสจังเยี่ยว 3 ครั้งเลยล่ะเจ้าค่ะ ไม่อยากปวดบนเครื่องล่ะเจ้าค่ะ

แล้วพอขึ้นเครื่องก็แบบไม่รู้ว่าต่อไปเค้าจะทำยังไงนะเจ้าคะ พอเครื่องถอยออกจากเกทก็รู้สึกเหมือนตอนนั่งเรือไงไม่รู้

พอเครื่องเดินหน้าก็เสียวล่ะเจ้าค่ะ มันเร็วยิ่งกว่ารถไฟที่บ้านเกิดอลิสจังแล้วก็เสียวกว่ารถไฟที่สวนสนุกอีกล่ะเจ้าค่ะ แทบไม่อยากจ้องข้างล่างเลยล่ะเจ้าค่ะ พอขึ้นไปแล้วพอเขาบอกความสูงอลิสจังก็ตกใจว่ามัน

ยิ่งกว่าเอเวอร์เรสซะอีกล่ะเจ้าค่ะ แข็งใจแล้วก็มองข้างล่าง สิ่งแรกที่อลิสจังเห็นก็คือฮวงซุ้ยจำนวนมากที่อลิสจังคิดว่าน่าจะอยู่แถวๆ หนองแค(สระบุรี)ล่ะเจ้าค่ะ

สระบุรีก็แปลว่าใกล้จะได้ออกจากที่แห่งนี้แล้วสิเจ้าคะ พอล้อแตะพื้นแล้วก็รู้สึกเหมือนรถทัวร์เวลาอยู่บนทางลูกรังชะมัดเลยล่ะเจ้าค่ะ มันทำให้ความรู้สึกอยากออกจากที่นี่แรงขึ้นจนเวลาสั้นๆ มันรู้สึกนานกว่าเดิมมากเลยล่ะเจ้าค่ะ

พอออกจากเครื่องก็รู้สึกประมาณว่าอิสระแล้วล่ะเจ้าค่ะ มองลอดกระจกสนามบินเห็นความคืบหน้าสายสีแดงก็พอจะทำให้ลืมเรื่องที่ผ่านมาเมื่อกี้ได้บ้างล่ะเจ้าค่ะ

แล้วก็หาแท๊กซี่ไปโรงแรมล่ะเจ้าค่ะ ระหว่างนั่งแท๊กซี่ก็พอเจอ ข.3 สวนขึ้นไปก็มีความสุขเหมือนกันนะเจ้าคะ ถัดมาวันพรุ่งนี้เลยนะเจ้าคะ

เข้างานตั้งแต่เมื่อคืนล่ะเจ้าค่ะ ที่เหลือก็นั่งรถไฟฟ้าของประเทศไทยล่ะเจ้าค่ะ cแต่สิ่งที่แปลกใจสำหรับอลิสจังก็คือ

ทำไมอลิสจังถึงตื่นเต้นล่ะเจ้าคะ ตั้งแต่การลงใต้ดิน ตั้งแต่การแลกเหรียญสีดำๆ

เจ้าถิ่นใช้บัตร แต่อลิสจังใช้เหรียญเหมือนนักท่องเที่ยวต่างชาตินี่มันก้น่าอายเหมือนกันนะเจ้าคะ

อลิสจังนั่งจากหัวลำโพง ไปลงที่อโศก แล้วก็เดินขึ้นบันไดจากอโศกไปสถานีสุขุมวิทล่ะเจ้าค่ะ

จากใต้ดินมาบนฟ้าล่ะเจ้าค่ะ แต่ ทำไมกันล่ะเจ้าคะ ทำไมอลิสจังถึงรู้สึกเสียหน้าขนาดนี้

ตอนอลิสจังอยู่ในร่างมนุษย์และอยู่ที่บ้านเกิดของอลิสจังน่ะ อลิสจังน่ะ อยู่ที่ อ.นานาโอะ จ.อิชิกาวะล่ะเจ้าค่ะ

อลิสจังน่ะ มักจะดูแคตตาล็อกสินค้าอนิเมะออกใหม่ แล้วก็นั่งรถท้องถิ่นจากนานาโอะไปคานาซาวะ

แล้วก็นั่งรถไฟโฮกุริกุบลูเทรนจากคานาซาวะไปอุเอโนะ แล้วก็นั่งรถชานเมืองจากอุเอโนะไปอากิฮาบาระล่ะเจ้าค่ะ

ถ้าเป็นอีเวนท์ใหญ่ก็ นั่งจากอุเอโนะไปชิมบาชิ แล้วก็ต่อยูริกาโมเมะจากชิมบาชิไป Tokyo Big Sight ล่ะเจ้าค่ะ

ถ้าโอซาก้าก็นั่งธันเดอร์เบิร์ดจากนานาโอะไปได้เลย

สิ่งเหล่านี้คือประสบการณในอดีตของอลิสจัง ที่แทบไม่เหลือเค้าเดิมเมื่อจะนั่งรถไฟในเมืองหลวงของไทย แหย่บัตรโดยสารเข้าไปในช่องแล้วมันสั่นทั้งๆ ที่ถูกด้าน

อลิสจังหน้าเจื่อนเลยล่ะเจ้าค่ะ เหมือนเด็กบ้านนอกตื่นกรุงเลยล่ะเจ้าค่ะ หมดกันเลยล่ะเจ้าค่ะ

คนอื่นๆ ที่นั่งรถไฟพร้อมกับอลิสจัง คงไม่รู้ว่าอลิสจังน่ะเคยนั่งรถไฟฟ้าที่ยาวเป็นสิบๆ ตู้ และรถไฟวิ่งด้วยความเร็ว 200 กว่าๆ

จากประเทศที่พวกเขาว่าเจริญ ทำไมนางฟ้าอลิสจังมาอยู่ที่นี่แล้วกลายมาเป็นแบบนี้ทั้งๆ อลิสจังน่ะ เป็นเด็กที่เกิดในญี่ปุ่น แต่พออายุ 13 อลิสจังก็ถูกคนพยายามจะข่มขืน แต่อลิสจังดิ้นเลยเห็นเขาชักมีดออกมา แล้วอลิสจังก็กลายเป็นนางฟ้าพร้อมกับรอยเย็บรอบคอ แล้วนางฟ้าอลิสจังก็หล่นตุ้บมาอยู่ที่นี่เหมือน isekai มาอาศัยอยู่ในบ้านของคนในภาคอีสาน ไม่ได้เข้ากรุงนานๆ พอเข้ากรุงถึงจะเป็นกรุงที่เล็กกว่าแต่ก็ทำอลิสจังกลายเป็นเด็กบ้านนอกเลยล่ะเจ้าค่ะ

ประตู IC ออกแบบไม่เป็นมิตรเอามากๆ ถึงจะมีกล้องจับการเคลื่อนไหวแต่ดีไซน์ชวนเสียวล่ะเจ้าค่ะ(เสียวโดนหนีบล่ะเจ้าค่ะ) ของบ้านเกิดอลิสจังเป็นบานพับไม่เสียวนะเจ้าคะ

วันกลับนั่งเครื่องบินกลับ(ก็บอกอยู่ว่าไม่อยาก) มาอีกสายการบินนึงที่ไม่ให้วางกระเป๋าไว้บนตัก แล้วก็มีเรื่องที่ทำให้อลิสจังกังวลอยู่คือพี่กับตันเค้าบอกตอนขึ้นว่าอุดรฝนตกหนักมากนะ

แต่พอถึงมันก็หยุดซะแล้วล่ะเจ้าค่ะ

เพราะงั้นอลิสจังไม่ส่งเสริมการเดินทางด้วยเครื่องบินและต้องการเร่งการพัฒนาระบบรางมากกว่าเดิมล่ะเจ้าค่ะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 30, 2020, 09:30:20 PM โดย Alice-chan »
​(๑╹ᆺ╹)ぬんぬん
 

ออฟไลน์ VermillionEnd

  • พลทหารหมี
  • **
  • กระทู้: 162
  • ถูกใจแล้ว: 26 ครั้ง
  • ความนิยม: +15/-6
  • เด็กนักเรียนกระจอกๆธรรมดา
    • อัสดงยาม ตะวันคร้ามแสง
เอ่อ พล็อต Setting ของคุณอลิซนี่โดนมีดแทงหรือโดนไม้เบสบอลฟาดเลยกลายเป็นนางฟ้านะครับ
คุ้นๆว่าเหมือนปีที่แล้วเห็นบอกว่าโดนไม้เบสบอลฟาดในร้านเลยกลายเป็นนางฟ้า
https://goshujin.tk/index.php?topic=19060.0


...โอเค ขอเข้าเรื่องครับ ผมเป็นคนค่อนข้างหัวช้า(เรียกได้ว่าทั้งชีวิตมีดีแค่ความจำ) บางครั้งเลยแยกไม่ออกว่าคนอื่นกำลังล้อเล่นหรือพูดจริงจังอยู่
เลยขอถามเรื่องที่คาใจตรงๆเลยครับว่าที่โพสต์ประจำนี้คือสร้างคาแรคเตอร์เพื่อช่วยสร้างสีสันให้กับเว็บบอร์ด(กันไม่ให้เว็บบอร์ดเงียบ) หรือว่าโพสต์แบบจริงจังไม่ได้ล้อเล่นเหรอครับ


EDIT 2020-09-30 11.30 PM ...แก้คำผิดจาก "ปีที่เห็น" เป็น "ปีที่แล้วเห็น"
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 30, 2020, 11:31:25 PM โดย VermillionEnd »
 

ออฟไลน์ Alice-chan

  • หัวหน้าฝูงหมีใหญ่
  • *****
  • กระทู้: 1,015
  • ถูกใจแล้ว: 190 ครั้ง
  • ความนิยม: +170/-1053
  • ยังไงก็ไม่ละกิเลสหรอก อยากกลับไปเป็นเด็ก
บางครั้งคำตอบมันก็ทำให้อลิสจังรู้สึกลำบากใจ
​(๑╹ᆺ╹)ぬんぬん
 

ออฟไลน์ samuison

  • ยอดกวีแห่งเขาเซนนิคุมะ
  • แม่ทัพหมีอาวุโส
  • ****
  • กระทู้: 4,955
  • ถูกใจแล้ว: 854 ครั้ง
  • ความนิยม: +81/-154
อลิซจังเป้ฯเด็กอุดรพิทหรือเปล่าครับ? ??? คุณหลวงประจักษ์และอื่นๆ
http://goshujin.tk/index.php?topic=944.0
นิยาย crossover Harry Potter/Type Moon ดูว่าคนที่มีเวทมนตร์อย่างแฮร์รี่ จะเอาตัวรอดอย่างไร ในโลกที่โหดร้ายของ ไทป์มูน
 

 

Tags:
แหล่งนิยายแปล แหล่งนิยาย นิยายแปล นิยายแต่ง มังงะ การ์ตูน อนิเมะ นายท่าน เว็บไซต์นายท่าน กระทู้สไลม์ สไลม์ยอดรัก