หมายเหตุ : กระทู้นี้จัดตั้งขึ้นเพื่อนำเสนอถึงแง่มุมที่ข้าพเจ้าเจอมา ไม่ได้มีเจตนายุยง ปลุกปั่น สร้างกระแสให้เกิดความขัดแย้ง หากไม่พอใจก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยเรื่องการให้คุณค่าที่ตัวบุคคลมากกว่าผลงาน อาจจะด้วยนามสกุลดัง ชื่อดัง มีเส้นสายพ่อทำตำแห่น่งนั้น แม่ทำตำแหน่งนี้ เรียกง่ายๆว่า "ลูกท่านหลานเธอ" กลายเป็นการที่คนกลุ่มนี้ได้โอกาสในหน้าที่การงานมากกว่าคนกลุ่มอื่นทั้งที่ความสามารถก็ไม่ได้โดดด่นอะไร หรืออาจไม่ได้ใจรักในงานโดยแท้จริงแต่แค่มาหาความมั่นคง กลายเป็นการปิดกั้นผู้ที่ใจรักงานนี้และมีความสามารถด้านนี้จริงๆมีโอกาสในงานนี้
เราอาจคุ้นเคยกับสิ่งดังกล่าวในแวดวงข้าราชการ หรือบริษัทใหญ่ๆที่นิยมใช้ระบบที่ว่า แต่เรื่องแบบนี้มันมีในประชาชนคนธรรมดา หรือกลุ่มคนในสังคมชั้นกลาง-รากหญ้าด้วยนะครับ ดังเช่นการที่มีผู้กำกับละครบงเรื่องได้สร้างละครจากนิยาย ก็ได้เปลี่ยนบทตัวร้ายที่เดิมทีไม่ได้ร้ายเปิดเผย ให้เกียรติคนรอบข้างร้ายเฉพาะนางเอกเป็นร้ายเปิดเผยประหนึ่งนางร้ายปากแดงหนังเกรดB แต่ก็ได้รับคำชื่นชมจากผู้คนเป็นจำนวนมากประหนึ่งเป็นบุคคลสำคัญระดับโลก ด้วยเพราะเขามีผลงานเก่าๆดี(แต่ก็ไม่ใช่ทุกเรื่อง และเป็นมาตรวัดที่งานใหม่ๆไม่ได้อยู่ดี)หรือมีชื่อเสียงดี เคยพูดประโยคเท่ห์ๆให้คนกรี๊ด หรือด้วยเหตุผลใดก็ตาม
ถ้าหากเป็นผู้จัดระดับโนเนมทำแบบเดียวกัน หรืออาจจะทำดีกว่าด้วยการทำตรงข้ามกัน เช่น บทประพันธ์ตัวร้ายคือร้ายเปิดเผย แต่ผู้จัดโนเนมได้เพิ่มเหตุผลให้ร้าย หรือการที่ตัวละครตัดสินใจโง่ๆหลายครั้ง ก็เปลี่ยนให้มีเหตุผลมากขึ้น(แต่คงแก่นเรื่องเดิม) เสียงก่นด่าจะรุนแรงมากด้วยเหตุผลไปแตะต้องของสูง ด่าประหนึ่งเขาก่ออาชญากรรมข่มขืนเด็กทารกเพราะไปเปลี่ยนให้ของสูงของคนในสังคมกลายเป็นของต่ำตลาดล่างเพราะไม่ได้มีผลงานเก่าๆที่ดีพอหรือเส้นสายมาช่วย ไม่มีชื่อเสียงมาช่วย คุ้นๆมั้ย?
