พูดถึงรัฐสนับสนุน
ญาคิๆหลายคนจบมหาลัยได้ก็เพราะเงินกู้ยืมเพื่อการศึกษานะ
รึบางคนไปต่างประเทศแล้วส่งของมาขายไทยจนรวย
ถามว่าเค้าเก่งไหมก็เก่ง แตที่รวยเพราะเลี่ยงภาษีครับ
ถ้ารัฐไม่ตั้งกำแพงภาษีสูงลิ่วเค้าก็ไม่รวยครับ
รึอย่างตอนผมจะสอบแข่งขันวิชาการ อ.ม.ปลาย ไม่เคยบอกเลยครับ
ทั้งที่ผมอยู่ห้องเรียนดีสุด ต้องไปรู้เองแล้วไปถาม อ.เอา
ถ้าเป็นแค่บางคนรึบางวิชา บางงานแข่งไม่ว่าครับ
คือพอไม่ได้เป็น รร. ที่ลุ้นเข้ารอบมั้ง คือทุกการสอบแข่งขัน
นร.ต้องรู้เองว่ามีจัดสอบ พอไปถาม อ. มันก็วางบนโต๊ะ อ.นั่นแหล่ะ
แค่ อ.ไม่ประชาสัมพันธ์ แล้วมีสอบแข่งขัน และโควต้าหลายรายการมาก
ที่ไม่รู้เลยว่ามี จนสอบเสร็จประกาศผลแล้วรู้จากเพื่อนที่สอบ
จนเรียนจบมาถึงทุกวันนี้ยังไท่รู้เลยว่าวิชาแน่ะแนวมีไว้ทำเห้อะไร
เวลาเรียนมีแต่ให้กรอกข้อมูลอะไรก็ไม่รู้ มาตอนนี้พอเดาได้ละว่า
เป็นงานทางวิชาการของ อ.
ถ้าเป็นแค่ อ.บางคนอาจจะไม่ถือ
แต่ ตอนมัธยม ผมเรียนมา 3 รร. 6 ปี อ.40+ คน ไม่เคยมี อ. คนไหน เคยแน่ะนำอะไรนอกเหนือจากหนังสือที่ต้องสอนเลยซักคน
คือถ้ามันเป็นเรื่องไกลตัวไม่พูดไม่ว่า อันนี้ เค้าส่งเรื่องมากองอยู่บนโต๊ะ
ให้ นร.สมัครกัน
ถ้าไม่ใช่การแข่งที่บังคับทั้งสายชั้นต้องสมัคร อ.แม่มไม่เคยบอก
คือคนที่พูดมันก็มีบ้าง แต่คือคนที่มีค่าความสนิทระดับนึง ไม่ใช่พูดให้ทุกคนฟัง
คือพูดง่ายๆ เด็กน่ะ แค่เรียน กับเล่นก็หมดเวลาละ
ไม่มีทางมารู้หรอกว่าทางไหนดีในชีวิต
นอกจากเรียน จะทำอะไรดี กับเวลาที่เหลือ
คือพ่อแม่หลายคนก็แน่ะ ก็สอน ถ้าเด็กทำตามก็อาจประาพผลสำเร็จ
แต่ไม่ใช่พ่อแม่ทุกคนจะรู้ว่าสิ่งไหนดี
จริงๆมันควรเป็นหน้าที่รัฐที่แน่ะนำทางเดินให้แก่เด็ก
แต่จนผมเรียนจบมาไม่เคยได้รับสิ่งนั้นเลย
เพราะงั้นส่วนใหญ่คนที่ประสพผลสำเร็จเลยเกิดมาจากครอบครัวล้วนๆ
อย่างนักกีฬาที่ทำเงินดีๆส่วนใหญ่ ตอนเด็กๆก็มีพ่อแม่สนับสนุนทั้งนั้น
ไม่ก็สภาพแวดล้อมอำนวยพอดี ทำให้ได้ฝึกฝนแต่เด็ก
กลายเป็นว่าเด็กหลายคนที่เล่นกีฬาเพราะสนุกแล้วก็จบ
ทั้งๆที่มีพรสวรรค์ แต่เด็กไม่รู้พ่อแม่ไม่รู้ ไม่สนใจ
ทั้งที่ถ้าสนับสนุนชี้แน่ะให้ เด็กอาจจะได้ไปต่ออีกไกล
แต่พอไม่รู้ แล้วก็จบ ต่อให้มีพรสวรรค์รึรักแค่ไหนก็ตาม
พอเวลาผ่านไป ก็กลายเป็นคนธรรมดาคนนึงเผลอๆโดนมองว่าไร้ค่าด้วย
เพราะพวกบ้ากีฬา มักจะเรียนไม่เก่ง มาสายวิชาการก็ไม่รุ่ง
แต่พอไปเทียบกับบลาซิล นักบอลถือเป็นความฝันของเด็กหลายๆคน
ทำให้ทั้งเด็กทั้งผู้ปกครองสนับสนุน จนมีนักเตะเก่งๆมากมาย
เรียกได้ว่าแค่เด็กรู้ว่าจะเดินไปทางไหนดี แค่ รัฐแน่ะนำข้อมูลเส้นทางให้เลือกดีๆ
แค่นี้ประเทศชาติก็พัฒนาไปไกลแล้ว
ไม่ใช่ไม่รู้จะแน่ะนำอะไร นอกจากเรียนมันทุกอย่างนั่นแหล่ะ
พอเวลาต้องใช้จะได้ไม่ขาด เลยกลายเป็นเด็กหลายคนต้องเสียเวลาฝึกฝนสิ่งที่ไม่จำเป็น
จนกลายเป็นเป็ด ทั้งที่เวลาไปทำงาน หลายงานต้องการความสามารถเฉพาะทาง
เช่นการบิน แทนที่จะพัฒนาเด็กให้เป็นนกแต่แรก แต่กลับไปทำให้เด็กเป็นเป็ดก่อน แล้วค่อยไปฝึกบินเอาทีหลัง
