วิชาเทพ ไม่ใช่เพราะ วิชาสร้าง แต่เป็นคนที่สร้างวิชา เพราะ ไงอย่าไปสนความแข็งแกร่งที่ไม่ใช่แนวทางของตนเอง จะดีกว่า
ไปหา วิชาที่ตัวเอง จะไปถึงจุดสูงสุดได้ ก็ พอแล้ว
ในหลายครั้งที่เห็น ตัวละครที่สติไม่สมประกอบ แต่สามารถทำอะไรซ้ำๆแบบเดิมได้เรื่อยๆ ฝึกวิชาเดียวก็ร้ายกาจได้(ยกตัวอย่าง เจอครั้งแรกนี้อย่างไงก็ งง ว่าทำไมมันเก่งจังว่า ท่าแทงรุนแรงโครตบวกโครตเร็ว ไม่เก็บท่า พร้อมตายตกตามกัน แต่ก็นะ ท่าเดียวนั้นแหละ ฮ่า)
ในจักรวาลของกิมย้งกับโกวเล้งมีสิ่งที่เหมือนกันคือ ลำดับของยอดฝีมือ
ฝึกหัด แปรผัน หลอมรวม ไร้กระบวนท่า
1.ฝึกหัด ก็คือ ชาวยุทธทั่วไปที่จดจำท่าเท้า ท่าร่าง ท่าเคลื่อนไหวและลอกเลียนตาม เหมือนเด็กท่องสูตรคูณ 2 x1=2 2x2=4
2.แปรผัน เกิดจาก คนที่เริ่มเอะใจว่า ที่ตูท่องมาเนี่ย มันเอาไปใช้อย่างอื่นอะไรได้บ้างนอกจากคูณเลขโง่ๆ ตูจะทำอะไรกับมันได้มากกว่านี้มั้ยนะ เช่น พลังงานศักดิ์กับจลน์ มันเปลี่ยนรูปไปมาได้
3.หลอมรวม เกิดจากคนเราเรียนรู้ประสบการณ์มาหลากหลาย เหมือนกับเราจำได้หลายสูตร และรู้วิธีสลับปรับเปลี่ยนไปมาแล้ว เช่น เอาสูตรพลังงานศักย์มารวมกับการคำนวนการไหลของน้ำ การประยุกต์พลังงานศักย์ไฟฟ้ากับพลังงานความร้อน ส่วนใหญ่ระดับนี้คือ อาจารย์ หรือ เจ้าสำนักต่างๆ ที่บัญญัติวิชาใหม่ๆ
4.ไร้กระบวนท่า คือ ความเข้าใจถึงแก่นแท้ของสรรพสิ่ง รู้กลไกของจักรวาล กลไกของกลศาสตร์ รู้กลไกการเคลื่อนไหว เห็นปัญหาสามารถบัญญัติวิธีคิดแก้โจทย์ปัญหาได้ทันที โจทย์เดียวอาจจะมีสิบหรือร้อยวิธีในการแก้โจทย์ พวกเขามองปราดเดียวก็รู้วิธีต่างๆ