วันนี้ตอนบ่าย2 เจอเข้ากับตัวเกี่ยวกับประสบการณ์หลังความตาย..... แบบหลอกๆ
เรื่องของเรืองก็คือ เมื่อตอนบ่าย2 ผมยังหลับอยู่ น่าจะเป็นช่วงหลับลึก(บ่าย2ของผมคือเวลานอนเทียบได้กับคนทั่วๆไปนอนตอนตี3ตี4แหละนะ)
ฉล้วผม ก็ได้ยินเสียงแผ่ว ตอนนั้นสลึมสลือ กึ่งหลับกึ่งตื่น
เป็นเสียงสวดมนต์
ผมรู้สึกว่าตัวเองลืมตาขึ้น แต่มองอะไรไม่เห็นเลย ขยับก้ไม่ค่อยได้ไม่รู้สึกถึงการมีตัวตน
แว่บแรกที่คิดคือ..... อืม เราตายแล้วสินะ
ในเวลานั้น มันไม่ได้รู้สึกร้อนรน เสียดายหรืออะไรเลย()ตูยังไม่มีลูกมีเมียยังไม่รวยย นาเฟ้ย มันน่าจะมีห่วงมากกว่านั้นแท้ๆ) กลับรู้สึกยอมรับได้(ไม่สงสัยด้วยว่า เมื่อเช้ายังทำงานอยู่ดีๆนี่หว่าตายยังไง)
ในตอนนั้น ความรู้สึกมันเหมือนอยู่แค่กับปัจจุบันไม่มีการนึกถึงอดีต
แว่บตา่อมา คือนึกได้ว่า.... เรากำลังจะได้ไปต่างโลกสินะ โลกแบบไหนที่เราจะได้ไปหว่า แล้วจะได้อะไรติดตัวไปไหม
พอเริ่มคิดแบบนี้ ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้น และเริ่มรู้สึกถึงหัวใจที่เต้น ตอนนี้ คงตื่นแบบสมบูรณ์แล้ว สติสตังเลยกลับมาสมบูรณ์ เงี่ยหูฟัง ก็พบว่าเสียงสวดมันเปนเสียงบ้านข้างๆนิมนต์พระมาสวดอะไรก็ไม่รู้นี่หว่า
จากประสบการณ์ี้ พอจะอนุมานได้ว่า 1..หากเราตาย เราอาจจะไม่คิดถึงเรื่องอดีต หรืออาลัยอาวรณ์มากนัก
2..กรณีคนไม่มีศาสนา เค้าน่าจะัไม่คิดถึงนรกสวรรค์เลย(แบบผม)
ปล..หากสงสัยว่าทำไมตอนบ่าย2 แล้วมองอะไรไม่เห็นเลย นั่นเพราะห้องของผม ปิดกั้นแสงโดยสมบูรณ์ หากปิดไฟ แล้วแสงจากภาพนอกจะลอดเข้ามาไมไ่ด้เลยน่ะนะ
