[quote/]มองโกลเขาก็มียอดฝีมือครับ อย่างภาค2นี่มันอธิบายแค่พวกยอดฝีมือจากกองกำลังกุบไลข่านเท่านั้นเอง
บอกว่าพวกทหารมองโกลเป็นกี๊กี๊ ทหารฝ่ายซ้องคงเป็นเด็กทารกนั่นล่ะครับ เผลอๆให้กิมลุ้นก๊กซือขว้างจักรทั้ง5 ออกไปอาจตายรอบละ1000-2000คนเลยนะ ถ้าเทียบกันแบบนี้
แล้วระดับก๊วยเจ๋งมันมีกี่คนล่ะครับ ที่เทพขนาดนั้น เอาง่ายๆตอนที่หลวงจีนชื้ออึงในภาค2บาดเจ็บใกล้ตาย
เอี้ยก่วยคาดเดาออกเลยว่าเป็นกิมลุ้นก๊กซือ พอก๊วยเซียงถามเอี้ยก่วยตอบว่าทั้งสองสู้กันไม่ได้โดนลอบทำร้ายงอนิ้วนับดูคนที่มีความสามารถที่จะทำได้แบบ1-1มีแค่3หรือ4คน
ทีนี้คนนึงในยุคนั้นก็เป็นฝ่ายมองโกลไปคนนึงแล้ว แถมฝึกฝีมือระดับนี้ขนาดพวกอัจฉริยะยังใช้เวลานานมาก ไม่นับได้อาจารย์ดีด้วยนะ
แล้วยอดยุทธ์มันก็คนครับ โดนรุมโดนห่าอาวุธใส่ช่วงแรกอาจหลบ อาจต้านได้แต่ถ้าโดนต่อเนื่องมันก็เหนื่อยล้าได้
ผมว่าหลายคนคิดว่าการออกกำลังธรรมดากับการต่อสู้เอาชีวิตในสนามรบ มันใช้แรงเท่ากัน ดูพวกนักศิลปะการต่อสู้สมัยนี้ ชกลม วิ่งออกกำลังได้ติดต่อกันเป็น ชม.ๆ
แต่พอเข้าไปสู้ในสังเวียน แค่2-3นาที นี่ก็ล้ากันไปเยอะแล้ว นี่ขนาดยังไม่ได้เอากันถึงตายนะ แต่ในสนามรบคุณพลาดคือจบ ตายไปเลยไม่มีโอกาศแก้ตัวอีกนะครับ
ผมว่าลามะจักรทองนี่คือต้นแบบของราชครูแห่งมองโกลของทุกเรื่องที่มีมาหลังกิมย้งเลยนะครับ
เรียกว่าต้นแบบของ "ราชครูแห่งมองโกล" และเป็นเหตุผลเพื่ออธิบายว่าทำไมพระเอกถึงฆ่าพวกเจงกิสข่าน/กุบไลข่านไม่ได้
กลับมาที่ลามะจักรทอง ถ้าผมจำไม่ผิด ลามะจักรทองก็ฆ่าพวกกี๊กี๊ไปเยอะนี่ครับ แต่ กิมย้งพยายามเขียนว่าลามะจักรทองยึดถือศักดิ์ศรีไม่เหมือนพวกที่รุมก๊วยเจ๋งเลยไม่ยอมลดตัวลงมือเท่าไร
แนวความคิดเรื่องกำลังภายนอกของกิมย้งคือ ฝึกกำลังภายนอกไปมีแต่จะเหือดหาย ฝึกกำลังภายในมีแต่เพิ่มพูน
ยอดยุทธชนะพวกจอมพลังแบบกินนิ่มทุกคน ทั้งที่ในโลกความจริง จอมพลังชนะนักกังฟูได้สบายมาก รวามต่างของน้ำหนักตัวและระยะแขนไม่ใช่เรื่องที่วิชายุทธในโลกความเป็นจริงจะอุดช่องโหว่ได้ง่ายๆ
แต่เนื่องจากเป็นนิยายกำลังภายใน คนที่เคยเจอพวกจอมพลังก็ปราบได้ง่ายๆ ทั้งก๊วยเจ๋ง เฉียวฟง หรือแม้แต่ม้าวจับโป๊ย
มักมีประโยคตามมาตอนสู้กับจอมพลังว่า พวกนี้มีแค่กำลังภายนอก ไม่มีกำลังภายในแฝงทำให้ปราบได้ง่ายมาก
ตัวอย่างของ หลวงจีนในยุคอุ้ยเสี่ยวป้อ คือ ฝึกยุทธโดยไม่ปรับพื้นฐานกำลังภายใน เผชิญยอดฝีมือรังแต่ทำให้กระดูกเส้นเอ็นหักสะบั้น
ที่ผมพิจารณาให้พวกจอมยุทธเหนือกว่า เพราะ ความเร็วก็อย่างหนึ่ง และอีกอย่างคือ พวกมองโกลไม่ได้มีกระบวนท่าและพื้นฐานกำลังภายในที่จะป้องกันการโจมตีของจอมยัทธได้แม้แต่ครั้งเดียว
ผมถึงได้ยกตัวอย่างว่า หากการสู้ตัวต่อตัว ผมยังให้เครดิตพี่น้องตระกูลบู๊และก๊วยพู๊มากกว่าเจงกิสข่าน
อีกอย่างหนึ่ง นี่คือเราพิจารณาจากการต่อสู้แบบปกติ ไม่เอาพวกวิชาพิสดาร เว่อมาก อย่าง พลังพิษอาวเอี้ยงฮงหรือควบคุมผึ้งมาพิจารณาด้วย
วิชาที่ผมมองว่าโกงในจักรวาลกิมย้งหากเอามาใช้ในสงครามคือ วิขาราชสีห์คำราม ที่ จอมยุทธใข้เสียงขับลมปราณคนที่มีกำลังภายในอ่อนก็หูบาดเจ็บทรมาณ
ราชสีห์ขนทอง กับ ประมุขยิ่มใช้วิชาคลื่นเสียงกระแทกให้หมดสติได้ พูดสั้นๆว่าหากเอาไปใช้ในสนามรบคือโจมตีทั้งแผนที่ระยะร้อยหรือสองร้อยเมตรจากรัศมีของตัวคนใช้
ว่าไปแล้ว ประมุขยิ่มนี่พี่แกทำอีท่าไหนถึงรวมจอมยุทธได้หลายหมื่นคนนะ ยอดยุทธหมื่นคนที่ทำตามคำสั่งนี่ผมว่าเรื่องใหญ่นะ
เพราะปกติพวกจอมยุทธเก่งๆจะเป็นพวกอาร์ต ไม่ยอมฟังคำสั่งใคร
