กาลครั้งหนึ่ง...ณ ป่าใหญ่ที่เต็มไปด้วย ภูติ ผี ปีศาจ ได้เกิดการชิงความเป็นใหญ่ในป่าแห่งนี้กันขึ้นระหว่างแม่มดสองคน
ซึ่งคนแรกก็คือเจ้าถิ่น แม่มดแห่งป่า นามว่า มาริกะ ซึ่งเป็นแม่มดผู้แสนดีเป็นที่นับถือในทุกหมู่เหล่าไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ อมนุษย์หรือแม่มดด้วยกันเอง
ส่วนอีกคนคือแม่มดแห่งบึงมรณะซึ่งต้องการเปลี่ยนโลกทั้งโลกเป็นบึงมลพิษโดยไม่สนว่าใครจะเป็นจะตายยังไง นามว่า เมทัลริก้า(ริกะ)
ซึ่งศึกในครั้งนี้จบลงด้วยชัยชนะของฝ่ายอธรรมอย่าง แม่มดเมทัลริก้า และก่อนที่เธอจะลงมือฆ่าแม่มด มาริกะ
แม่มดมาริกะ ก็ได้สารภาพกับ แม่มดเมทัลริก้า ว่า จริงๆแล้วเธอคือลูกสาวของตน
แต่แทนที่แม่มดเมทัลริก้าจะตกตลึงกับเรื่องที่เธอเป็นลูกของแม่มดมาริกะแต่กลายเป็นว่าเธอไม่สน พูดเพียงสั้นๆว่า ถึงเป็นแม่แท้ๆแล้วไง?
ก่อนที่เธอจะเปลี่ยนใจจากฆ่าแล้วทำให้แม่มดมาริกะตกนรกทั้งเป็นด้วยการสาปเป็นหนูแทน เท่านั่นไม่พอ
แม่มดเมทัลริก้ายังบอกว่าเธออยากจะมีน้องชายหรือไม่ก็น้องสาวเยอะๆเลยเสกหนูตัวผู้มาฝูงนึงให้มาผสมพันธุ์กับแม่มดมาริกะในร่างหนู
ก่อนที่แม่มดมาริกะในร่างหนูจะวิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิตท่ามกลางเสียงหัวเราะสะใจของแม่มดเมทัลริก้าที่กุมชัยชนะในครั้งนี้และยึดป่าทั้งหมดเป็นของตนเอง
***************************************************************************************
ตัดเข้าสู่ปัจจุบัน....
วันหนึ่งจู่ๆ รุกินี่ ลูกศิษย์ของแม่มดริกะก็โวยวายบอกเจอผีจนแม่มดริกะรีบลงมาดูก็พบกับร่างโปร่งใส่ของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
ที่คนในบ้านเห็นก็ทักว่าหน้าตาพิมพ์เดียวกับแม่มดริกะอย่างกับแกะจนโดยแซวว่าแอบไปไข่ทิ้งไว้รึเปล่าจนแม่มดริกะเถียงว่าตัวเองยังบริสุทธิ์อยู่จะไม่มีลูกได้ไง
แต่ยังไม่ทันไรก็มีร่างโปร่งใสของสาววัยรุ่นคนหนึ่งถือมีดวิ่งเข้ามาไล่ฟันจนทุกคนตกใจแต่กลายเป็นว่าร่างโปร่งใสทั้งสองวิ่งทะลุทุกคนไป
แม่มดริกะโมโหมากที่จู่ๆมีอะไรก็ไม่รู้ว่าสร้างความวุ่นวายในบ้านตัวเองเลยสั่งให้อสูรรับใช้จับทั้งสองคนมาให้ได้โดยไม่สนว่าจะเป็นผีหรืออะไรก็ตาม
แต่พออสูรรับใช้ไล่ตามเด็กสาว2คนไปก็จู่ๆก็พบกับหลุมมิติบางอย่างซึ่งนอกจากอสูรรับใช้แล้วไม่มีใครมองเห็นสักคนแม้แต่แม่มดริกะก็ไม่สามารถมองเห็นได้
และเมื่ออสูรรับใช้ลองเข้าไปสำรวจก็ถูกดูดเข้าไปพอรู้สึกตัวอีกทีตัวเองก็มาอยู่ต่อหน้าเด็กสาวผมทองที่คล้ายกับเจ้านายตัวเองเสียแล้ว
แถมเด็กคนนี้ยังมีท่าทางอวดดีไม่ต่างกับเจ้านายตัวเองสักนิดแค่เห็นอสูรรับใช้ครั้งแรกแทนที่จะกลัว
กับเข้ามาทำตัวเป็นเจ้าของตู่ว่าจากนี้ไปให้มารับใช้ตัวเองซะแถมยังตั้งชื่อให้เสร็จว่า"คุโระ"เพราะเห็นว่าตัวดำ
อีกด้านหนึ่งเด็กสาววัยรุ่นท่าทางห้าวๆที่มีชื่อว่า มาริกะ!? กำลังหัวร้อนที่ไล่ตามเด็กเปรตไม่ทันก็ถูกแม่มดแก่ตนหนึ่งกำชับว่าให้สนิทกับเด็กคนนั้นซึ่งทราบชื่อที่หลังว่าเธอชื่อ"ริกะ"
โดยแม่มดแก่ได้ยืนข้อเสนอว่าถ้าหาก มาริกะ สนิทกับเด็กที่ชื่อ ริกะ ได้ก็จะยอมรับ มาริกะมาเป็นลูกศิษย์ซึ่งแม่มดแก่คนนี้คือแม่มดแห่งป่ารุ่นแรกนั่นเอง
ส่วน มาริกะ ก็บ่นว่าไอ้เด็กเปรตนั่นทำตัวกวนส้น$#%ใครจะไปสนิทกับมันได้ แต่สุดท้ายก็ต้องยอมทำตามเพราะตัวเองก็ยังอยากเป็นศิษย์ของแม่มดแห่งป่าผู้ยิ่งใหญ่
ส่วนแม่มดแแห่งป่าก็แกล้งยอดคำชมว่ามาริกะมีพรสวรรค์ถ้าได้เป็นแม่มดต้องเป็นแม่มดที่ยิ่งใหญ่ในอนาคตแน่นอน สุดท้ายมาริกะก็ยอมทำตามโดยอาสาเอาข้าวกลางวันไปส่งให้เด็กน้อยริกะ
เมื่อมาริกะมาถึงบึงมลพิษก็เรียกให้ริกะออกมากินข้าวแต่ริกะก็ทำเป็นเมินแล้ววิ่งหนี จนมาริกะโมโหเลยประชดด้วยการเทข้าวของริกะทิ้งแล้วบอกว่าถ้าไม่อยากแดกก็ไม่ต้องแดก
ริกะเห็นข้าวตัวเองโดนเททิ้งก็โมโหวิ่งเข้าไปทุบตีมาริกะแบบเด็กๆจนมาริกะปรี๊ดแตกเผลอลงมือต่อยริกะจนริกะร้องไห้วิ่งหนีไป
มาริกะรู้สึกผิดนิดๆที่ตัวเองเผลอลงมือไปแต่ก็คิดริกะทำตัวแย่ๆเองช่วยไม่ได้มาริกะเริ่มคิดมากจนหัวเสียก็เลยคิดว่าจะเลิกเป็นลูกศิษย์แม่มดแล้วหนีไปเที่ยวไม่สนอะไรแล้ว
ตัดมาที่ริกะที่วิ่งหนีออกมา ซึ่งด้วยความที่ยังเด็กและไม่รู้ว่าตัวเองไม่สามารถอยู่ห่างจากบึงมลพิษได้ทำให้ตัวเองรู้สึกคลื่นไส้อาเจียนจนหมดแรงสลบไปกลางป่า
ซ้ำร้ายยังมีปีศาจหนอนยักษ์ที่อยู่แถวนั้นกำลังตรงเข้ามากะจับริกะกินแต่อสูรรับใช้ที่ตามมาก็เข้ามาช่วยได้ทันก่อนที่แม่มดแห่งป่าจะผ่านมาเห็นและช่วยริกะไว้พอดี
พอริกะฟื้นมาเห็นแม่มดแห่งป่าก็ดีใจเพราะไม่ได้เจอหน้ากันมานานๆซึ่งริกะก็ดูเหมือนจะสนิทกับแม่มดแห่งป่าดีราวกับเป็นยายของตนและเรียกเธอด้วยความเคารพว่า...ยัยแก่
จากนั้นริกะก็แปลกใจที่จู่ๆอาการคลื่นไส้เวียนหัวก็หายไปซึ่งแม่มดแห่งป่าก็อธิบายว่าเธอได้ทำไอเทมที่ทำให้ริกะสามารถออกห่างจากบึงมลพิษได้โดยไม่รู้สึกคลื่นไส้ไว้ให้กับริกะ
ริกะได้ยินก็ดีใจแล้วบอกว่าแบบนี้ก็มาเล่นที่บ้านยายแก่ได้ทุกวันแล้ว ส่วนแม่มดแห่งป่าได้ยินก็หัวเราะด้วยความเอ็นดูก่อนจะกำชับให้ริกะอย่าทำหายเพราะมีแค่ชิ้นเดียว
ริกะได้ยินก็บอกว่างั้นก็สร้างหลายๆอันก็หมดเรื่อง แม่มดแห่งป่าได้ยินก็หัวเราะและบอกว่ามันไม่ใช่จะสร้างกันง่ายๆ ส่วนริกะก็บอกงั้นตัวเองจะพยายามศึกษาและสร้างเอง
ซึ่งแม่มดแห่งป่าก็บอกริกะต้องทำได้แน่นอนแต่คงไม่ใช่ตอนนี้หรอกะ
จากนั้นแม่มดแห่งป่าก็ถามริกะว่าใครเป็นคนจัดการปีศาจตอนที่แม่มดไปเจอริกะสลบอยู่ ริกะซึ่งไม่รู้เรื่องก็งงๆแล้วตอบไปว่าน่าจะเป็น คุโระ อสูรรับใช้ของเธอ
แม่มดแห่งป่าได้ยินก็หัวเราะ ริกะเห็นว่าแม่มดแห่งป่าไม่เชื่อก็โมโหจนงอน แม่มดแห่งป่าจึงถามว่าอสูรรับใช้ของริกะรูปร่างเป็นยังไง ริกะได้ยินก็งงๆ
แล้วบอกว่าอสูรรับใช้ของเธอก็ยืนอยู่ข้างๆยัยแก่ไม่เห็นรึ ซึ่งแม่มดแห่งป่าดูเหมือนจะมองไม่เห็นมีเพียงริกะคนเดียวที่มองเห็นได้
จากนั้นริกะก็อธิบายว่าอสูรรับใช้เหมือนกับอสูรในตำนานที่ว่าเก่งที่สุดในหนังสือที่ แม่มดผู้ยิ่งใหญ่นามว่า อุรุกะ เขียนเอาไว้ที่ริกะเคยอ่าน
ซึ่งริกะไม่รู้ว่า แม่มดแก่ที่ริกะเรียกว่ายัยแก่นี่แหละ คือแม่มดผู้ยิ่งใหญ่ อุรุกะ ที่ว่า...
ตัดมาทางด้านมาริกะที่กำลังเล่นอยู่กับเพื่อนอย่างสนุกสนานตามประสาเด็กสาววัยรุ่นทั่วไปแต่จู่ๆพ่อของเพื่อนเธอก็ออกมาต่อว่า
บอกว่าไม่อยากให้ลูกตัวเองไปเล่นกับไอ้เด็กที่มีข่าวลือไปเกี่ยวข้องกับแม่มดที่เป็นคนที่ทำให้เกิดบึงมลพิษขึ้นจนชาวบ้านเดือดร้อน
แต่เพื่อนสาวของมาริกะก็แก้ต่างให้พ่อฟังว่ามาริกะเป็นเด็กดีไม่ทำเรื่องแบบนั้นเด็ดขาดแถมพ่อแม่ของมาริกะก็เสียไปเพราะพิษจากบึงมลพิษด้วย
คนพ่อเห็นลูกสาวเถียงหักหน้าตัวเองเลยตบสั่งสอนแล้วลากเธอกลับบ้านมาริกะพยายามจะเข้าไปช่วยแต่ถูกขู่ว่าจะไปฟ้องให้พวกศาศนจักรมาจัดการ
มาริกะจึงทำอะไรไม่ได้แถมชาวบ้านก็มารวมกันขับไล่เธอออกไปจนมาริกะต้องหนีออกมา มาริกะทั้งรู้สึกน้อยใจและหิว จนคิดถึงแม่มดแห่งป่า
และหวนคิดว่าสุดท้ายตัวเองก็มีที่ให้กลับอยู่แค่บ้านของแม่มดแห่งป่าจนเธอรู้สึกเดียวดายแต่ก็หวนคิดเสียวนึงถึงริกะที่ตัวคนเดียวก็คงจะรู้สึกเหมือนกัน
แต่มาริกะก็พยายามสลัดเรื่องของริกะออกไปและกลับไปหาแม่มดแห่งป่าอีกครั้ง
พอมาริกะมาถึงบ้านแม่มดแห่งป่าก็ดันพบกับเด็กเปรตริกะที่ตัวเองเกลียดส่วนริกะก็ตะโกนฟ้องแม่มดแห่งป่าว่ามีศัตรูมาบุกบ้าน
ส่วนแม่มดแห่งป่าเห็นสองคนนี้กัดกันก็หัวเราะชอบใจและบอกว่าสองคนนี้เหมือนกันยังกับถอดแบบมาเลยทีเดียว
ก่อนจะเกลี้ยกล่อมให้ทั้งคู่ใจเย็นๆแล้วทำกับข้าวให้เด็กทั้งสองคนกินจนอิ่ม
หลังจากกินข้าวเสร็จแม่มดแห่งป่าเห็นมาริกะกินอิ่มและอารมณ์ดีขึ้นมาบ้างก็เลยถือโอกาสวานให้มาริกะพาริกะไปส่งที่บึงมลพิษให้หน่อย
มาริกะได้ยินก็หัวเสียอีกครั้งบอกว่าทำไมตัวเองต้องไปส่งไอ้เด็กเปรตนี่ด้วยทางด้านริกะเองก็บอกว่าตัวเองจะกลับเองเพราะเธอเกลียดยัยผู้หญิงคนนี้เหมือนกัน
ก่อนที่ริกะจะวิ่งหนีออกไป ส่วนมาริกะก็ถอนหายใจและวิ่งตามไปส่ง ระหว่างทางก็พูดเหน็บริกะว่าทำตัวไม่น่ารักแบบนี้แหละถึงไม่มีเพื่อนแต่ในใจก็คิดว่าตัวเองก็ไม่มีเพื่อนเหมือนกัน
ด้านริกะทำเป็นนิ่งเงียบแต่ที่จริงรอให้มาริกะเผลอและใช้เวทย์โจมตีใส่แต่มาริกะเห็นแบบนี้ก็มีความเป็นอัจฉริยะอย่างที่แม่มดแห่งป่าชมไว้จริงๆ
คือเธอป้องกันตัวได้โดยสันชาติญาณก่อนที่จะรู้สึกตัวด้วยซ้ำ ซึ่งพอเธอรู้ตัวว่าโดนริกะเล่นงานก็ด่าว่าไอ้เด็กเปรตคิดจะลอบฆ่ากันรึ
ก่อนที่ริกะจะเห็นว่าตัวเองเสียเปรียบแล้ววิ่งหนีเข้าบ้านไป ทางด้านมาริกะก็กลับไปโวยกับแม่มดแห่งป่าว่าตัวเองเกือบจะโดนฆ่า
แต่แม่มดแห่งป่าได้ยินก็หัวเราะ จากนั้นก็บอกว่าจะทำตามสัญญาคือจะรับมาริกะเป็นศิษย์และจะสอนเธอให้เป็นแม่มดที่ยิ่งใหญ่ในอนาคตให้ได้
มาริกะได้ยินก็ดีใจจนลืมเรื่องโมโหไปจนหมด...
วันเวลาผ่านไปมาริกะก็เริ่มจะสนิทกับริกะขึ้นมาทีละนิด
วันหนึ่งมาริกะเห็นริกะกินแครอทไม่หมดก็แกล้งขู่ว่าจะไปฟ้องแม่มดแห่งป่าและถ้าแม่มดแห่งป่ารู้ว่าริกะไม่ยอมกินแครอทแม่มดก็จะใส่แครอทมาให้เยอะกว่าทุกที
แต่มาริกะยื่นข้อเสนอไปว่าถ้าริกะยอมกินแครอทให้หมดตอนนี้เธอจะไม่ฟ้องซึ่งริกะก็ยอมกินให้หมดแต่โดยดีจนมาริกะเริ่มเห็นว่าริกะก็มีด้านที่น่ารักเหมือนกัน
ก่อนจะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กลับไปบ้านจนแม่มดแห่งป่าเห็นก็ถามว่าไม่ทันไรสนิทกันขนาดนี้แล้วรึก่อนที่มาริกะจะทำซึนรีบปฏิเสธว่าไม่ใช่
แม่มดแห่งป่าก็แซวก็นั้นเป็นลูกสาวของเธอนี่น่ะจะสนิทกันมันก็ไม่แปลกหรอก มาริกะได้ยินก็โวยวายว่าตัวเองยังบริสุทธิ์อยู่จะไปมีลูกสาวได้ยังไง
แม่มดแห่งป่าก็บอกว่า ให้เลิกเชื่อเรื่องงมงายที่ว่า แม่มดบริสุทธิ์แปลว่ามีลูกไม่ได้ ไปได้แล้ว และอธิบายว่าแม่มดอย่างพวกเรา
การมีความรักกับผู้ชายมันอาจนำมาซึ่งหายนะ แล้วก็ใช่ว่าพวกเราจะมีลูกกันแบบมนุษย์ปกติซะที่ไหน ส่วนมาริกะก็ได้แต่ทำหน้างงๆในสิ่งที่แม่มดแห่งป่าพูด
วันหนึ่งมาริกะเห็นริกะพยายามจะสร้างไอเทมเวทมนย์เลียนแบบแม่มดแห่งป่า มาริกะก็แซวริกะว่าขนาดตัวเองยังทำไม่ได้แล้วอย่างริกะจะทำได้รึ
ส่วนริกะก็ตอกกลับไปว่า มาริกะทำไม่ได้ก็ใช่ว่าตัวเองจะทำไม่ได้ซะหน่อย และบอกว่า ตัวเองนี่แหละคือแม่มดอันดับหนึ่งในอนาคต
มาริกะได้ยินก็แซวกลับไปว่าริกะไม่มีทางเก่งกว่าตัวเองได้ เพราะแค่ชื่อ"ริกะ"ที่แม่มดตั้งให้ยังเอามาจากชื่อ มา"ริกะ"ของเธอเลย
วัดกันแค่ชื่อ "มาริกะ" ก็ยาวกว่า "ริกะ"แสดงว่าความเก่งมันก้าวหน้าอยู่ขั้นหนึ่งและริกะก็จะเป็นรองอยู่ขั้นนึงไปตลอดชีวิต
ริกะได้ยินแบบนั้นก็เชื่อจนน้อยใจร้องไห้แล้ววิ่งไปฟ้องแม่มดแห่งป่า
มาริกะเห็นริกะไปฟ้องแม่มดแห่งป่าก็ด่าริกะว่าขี้ฟ้องเป็นเด็กไปได้ แม่มดแห่งป่าก็ตอกกลับไปว่าไอ้คนที่ลดสมองไปเถียงกับเด็กก็พอกันแหละ
จนสุดท้ายแม่มดแห่งป่าก็ถามว่า ริกะ อยากได้เชื่อใหม่แบบไหน ซึ่งริกะ ก็บอกว่างั้นขอชื่อ
"ซุปเปอร์ อุลตร้า ไฮเปอร์ แม๊กซิมั่ม เกรท ริกะ" ก็แล้วกัน...
มาริกะได้ยินก็หัวเราะบอกไม่มีเซ้นส์ในการตั้งชื่อเอาเสียเลยเหมือนเห็นหมาสีดำก็ตั้งชื่อว่าคุโระอย่างงั้นแหละ
ริกะก็ทำท่าจะร้องไห้อีกคนแม่มดแห่งป่าคิดชื่อให้ว่า เมทัลริก้า ดีไหม ยาวและฟังดูเท่ด้วย
ซึ่งริกะได้ยินก็ชอบใจเป็นอย่างมาก แต่ถึงแม้ริกะจะเปลี่ยนชื่อเป็น เมทัลริก้า แล้วแต่ก็ยังไม่วายลืมเรียกตัวเองว่าริกะอยู่ดีจนมาริกะเอามาแซวเล่นบ่อยๆ
วันเวลาผ่านไปทั้งคู่เริ่มสนิทกันมากขึ้น
ทางริกะเองก็แอบมาคุยกับอสูรรับใช้ว่าถึงเธอจะไม่ชอบมาริกะแต่ก็ดีกว่าอยู่คนเดียวเป็นไหนๆเพราะเธอไม่รู้สึกเหงาอีกแล้ว
จากนั้นริกะก็มอบตุ๊กตาเวทย์ที่ทำเองให้กับอสูรรับใช้และขอบคุณที่คอยช่วยเหลือเธอมาตลอดจนเธอเริ่มจะมีความสุข
และบอกให้อสูรรับใช้เก็บตุ๊กตาไว้กับตัวให้ดีๆเพราะมันเป็นเหมือนสัญญาว่าเราจะไม่ทิ้งกันหรือก็คือนายไม่มีวันหนีฉันพ้นนั่นเอง...
วันเวลาแห่งความสุขผ่านไปจนกระทั้งวันหนึ่งมาริกะได้มาที่บ้านแม่มดแห่งป่าเหมือนอย่างเคย
แต่ที่ไม่เหมือนเดิมอีกแล้วคือบ้านหลังนี้ไม่มีวี่แววของแม่มดแห่งป่าอีกแล้วพร้อมทั้งจดหมายลาที่เขียนถึงมาริกะ
ซึ่งมีใจความว่า ในที่สุดก็ถึงเวลาของฉันแล้ว ฉันได้สอนทุกสิ่งทุกอย่างให้กับเธอและรับประกันว่าเธอจะเป็นแม่มดแห่งป่าที่ยิ่งใหญ่คนต่อไปได้
ฉันขอมอบทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านหลังนี้ให้เป็นของเธอ สุดท้ายฉันดีใจที่ได้มาเจอเธอและภูมิใจในตัวเธอมาก จากนี้ไปขอให้มีความสุขไม่น้อยไปกว่ายัยแก่คนนี้นะ
มาริกะอ่านจบก็ร้องไห้ออกมาและตระหนักว่าอาจารย์ของตัวเองคงรู้ตัวว่าถึงเวลาและจากโลกนี้ไปอย่างเงียบๆแล้ว
หลังจากมาริกะทำใจได้ก็คิดถึงริกะว่าจะอธิบายให้ริกะฟังยังไงดีเพราะริกะเองก็รักแม่มดแห่งป่ามากถ้ารู้เรื่องจะต้องเสียใจมากแน่ๆ
จากนั้นมาริกะก็เดินทางไปเพื่อจะบอกเรื่องนี้กับริกะซึ่งพอเจอกันริกะก็หัวเราะที่มาริกะใส่หน้ากากแปลกๆมา
ซึ่งจริงๆมาริกะใส่มาปกปิดเพื่อไม่ให้ริกะเห็นว่าตัวเองร้องไห้และเล่าเรื่องว่าแม่มดแห่งป่าจากไปแล้วให้ริกะฟัง
แต่ริกะทำใจไม่ได้และคิดว่ามาริกะโกหกเพื่อแกล้งตัวเองแต่มาริกะก็ยังยืนยันว่าเป็นเรื่องจริง
สุดท้ายริกะคิดว่ามาริกะวางแผนจะให้ตัวเองไม่ได้ไปเจอกับแม่มดแห่งป่าอีกเลยขาดสติโจมตีใส่มาริกะ
จนะทำให้มาริกะต้องตัดสินโต้ตอบซึ่งผลคือริกะแพ้หมดรูปและหมดสติไปมาริกะก็รีบเข้าไปดูริกะด้วยความเป็นห่วง
และจำได้ว่าแม่มดแห่งป่าเคยบอกว่าริกะเกิดจากบึงมลพิษถ้าริกะบาดเจ็บให้รีบเอาน้ำในบึงพิษให้ริกะดื่มจะช่วยเธอได้
มาริกะจึงรีบไปที่บึงพิษแต่พบว่าบึงพิษแห้งไปหมดซึ่งมาริกะก็ฉุกคิดได้ว่าพลังของริกะคือบึงพิษ
เพราะฉะนั้นเวลาที่ริกะใช้พลังก็จะทำให้บึงพิษค่อยๆหายไปนั่นเอง ระหว่างนั้นก็มีอสูรรับใช้อีกตนชื่อ อันเรกิโน่
มารับช่วงดูแลริกะให้และบอกมาริกะว่าไม่ต้องห่วงริกะแค่หมดสติเพราะใช้พลังหมดไปเท่านั้น
หลังจากนั้นมาริกะก็ได้กลับมาหาบันทึกของแม่มดแห่งป่าและได้รู้ว่าริกะถูกสร้างมาเพื่อชำระบึงมลพิษให้หมดไปจากโลก
เพราะยิ่งริกะใช้พลังมากเท่าไหร่บึงมลพิษก็ยิ่งจะเหือดแห้งเร็วขึ้นเท่านั้นและนั่นก็หมายความว่าเมื่อบึงมลพิษหมดไปจากโลก
ริกะก็จะไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้...เรื่องนี้ทำให้มาริกะสับสนมากเพราะเธอกำลังคิดว่าถ้าไม่ยากเจ็บปวดเรื่องริกะก็ควรรีบตัดความสัมพันธ์อันดีกับริกะไปเลยดีไหม
เพราะยังไงไม่ช้าก็เร็วริกะก็คงต้องตายอยู่ดี แต่ระหว่างนั้นเองริกะก็แวะมาหามาริกะที่บ้านด้วยท่าทีสำนึกผิดเรื่องเมื่อวาน
ซึ่งริกะก็มาขอโทษมาริกะที่เข้าใจผิดและทำร้ายเธอส่วนมาริกะเห็นริกะมีท่าทีสำนึกผิดก็คิดว่ายัยนี่น่ารักขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่จนลืมเรื่องในบันทึกไปหมด
ระหว่างที่ทุกอย่างกำลังจะดำเนินไปด้วยดีริกะก็บอกว่าเธอได้ทำของโปรดของเธอมาให้มาริกะกินเป็นการไถ่โทษด้วยแต่บอกให้มาริกะหลับตาก่อน
พอมาริกะหลับตาริกะก็เอาขนมดังโงะที่ทำมาใส่เข้าในปากมาริกะ ทว่าแทนที่จะได้รับคำชมว่าอร่อยกลายเป็นว่ามาริกะอ้วกแตกออกมา
ริกะตกใจมากและบอกว่ามันไม่อร่อยขนาดนั้นเลยรึ ดังโงะที่ใส่ไส้น้ำในบึงมลพิษเข้าไป คือริกะเกิดจากบึงพิษสิ่งที่อร่อยที่สุดสำหรับเธอก็คือน้ำในบึงพิษ
ซึ่งเรื่องนี้ริกะไม่รู้มาก่อนเลยว่านั่นมันเป็นเพราะเธอต่างจากคนอื่น เธอจึงหลงผิดคิดว่าคนอื่นจะอร่อยกับน้ำในบึงพิษเหมือนที่เธอกินแล้วอร่อย
เมื่อมาริกะได้ยินว่าริกะเอาน้ำในบึงพิษให้เธอกินเธอก็นึกว่าริกะคิดจะฆ่าเธอด้วยพิษ+เรื่องในบันทึกก่อนหน้านี้จึงทำให้มาริกะฟิวขาด
ต่อยเข้าไปที่หน้าริกะอย่างแรง จนริกะช็อคมากไม่คิดว่าเธอจะทำของไม่ถูกปากมาริกะจนเธอโกรธขนาดนี้
ริกะเสียใจมากและถามมาริกะกลับไปเป็นครั้งสุดท้ายว่ามาริกะเกลียดเธอขนาดนั้นเลยรึ
มาริกะที่คิดจะตัดขาดกับริกะได้แล้วก็ตอบไปอย่างเย็นชาว่า ฉันเกลียดเธอมานานแล้วเกลียดมากๆด้วย จากนี้ไปไม่ต้องมาให้ฉันเห็นหน้าอีก
ริกะได้ยินก็รู้สึกเสียใจจนขาดสติและตะโกะกลับไปว่า "เธอก็เกลียดมาริกะเหมือนกันจากนี้ไปเธอคือศัตรูฉันตลอดกาล"
พร้อมกับระเบิดพลังออกมาจนหมดสติไป ด้านมาริกะก็แบกร่างที่หมดสติของริกะกลับไปที่บึงมลพิษ
จากนั้นก็ทำลายไอเทมที่แม่มดแห่งป่าทำไว้เพื่อให้ริกะเดินทางไปไหนก็ได้ทิ้งซะเพื่อจะได้จองจำริกะไว้ที่นี่ตลอดกาล
ฟังดูเหมือนโหดร้ายและแต่จริงๆนั่นคือการแสดงความเห็นใจสุดท้ายของมาริกะการที่จองจำริกะไว้ที่นี่
ก็เพื่อที่จะเธอจะได้อยู่ในนี้สงบๆโดยไม่ใช่พลังไปจนหมดอย่างรวดเร็วซึ่งก็อาจจะใช้ชีวิตได้เท่ามนุษย์ปกติหน่อย
จากนั้นมาริกะก็นึกถึงต้นกำเนิดของริกะ ในวันที่เธอได้ไปเจอกับแม่มดแห่งป่าใหม่ๆนั้น
แม่มดแห่งป่ากำลังหว่านเมล็ดพืชบางอย่างเพื่อที่จะให้โตเป็นต้นไม้และดูดซึมบึงมลพิษให้หมดไป
ซึ่งแม่มดแห่งป่าเห็นมาริกะก็ให้เธอถ่ายพลังเวทย์ลงไปในเมล็ดพืชก่อนที่จะหว่านลงไปในบึงพิษ
ในตอนนั้นมาริกะนึกว่าแม่มดแค่จะทดสอบพลังของเธอแต่กลายเป็นว่าเมล็ดพืชนั้นได้เติบโตเป็นริกะ
ซึ่งชื่อริกะที่แม่มดตั้งให้ก็ทำให้มาริกะเข้าใจแล้วว่าทำไมแม่มดแห่งป่าจึงบอกว่า ริกะ เป็นลูกสาวของเธอ
สุดท้ายหลังจากเรื่องทั้งหมดจบลงก็มีแม่มดที่มีชื่อเสียงจากสภาแม่มดในเมืองหลวงเดินทางมาหามาริกะ
และแต่งตั้งให้มาริกะเป็นแม่มดแห่งป่ารุ่นที่2และฝากฝั่งให้เธอตระหนักถึงหน้าที่แม่มดแห่งป่าและคอยช่วยเหลือผู้อื่นไม่ให้เสียชื่อแม่มดแห่งป่ารุ่นแรก
หลังจากมาริกะจากไปก็ปรากฏร่างของแม่มดแห่งป่ารุ่นแรกซึ่งคืออดีตแม่มดอุรุกะผู้ยิ่งใหญ่เป็นผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้นั่นเอง
ซึ่งเธอเป็นคนไหววานแม่มดจากเมืองหลวงให้มาแจ้งเรื่องการสืบทอดให้กับมาริกะนั่นเอง....จากนั้นแม่มดอุรุกะเดินทางจากไปไหนไม่มีใครทราบ
ส่วนทางด้านอสูรรับใช้หลังได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็ถูกมิติดูดกลับมาที่ปัจจุบัน
ซึ่งแม่มดริกะก็ถามว่าหายไปไหนมาซะนานแล้วเด็กที่ให้ไปจับเป็นยังไง
แต่อสูรรับใช้พูดไม่ได้จึงหยิบตุ๊กตาที่ริกะตอนเด็กมอบให้ ยื่นให้แม่มดริกะดู ซึ่งพอแม่มดริกะเห็นก็หน้าแดงก่อนจะคาดคั้นกับอสูรรับใช้ว่าไปเอามันมาจากไหน...
จบบท แม่มดขี้เหงาแต่เพียงเท่านี้
