ในตัวอย่างแบบสุดโต่งก็อย่างเช่น
1. เรื่องที่พยายามเขียนบทให้แตกต่างแปลกใหม่ไม่ให้ซ้ำคนอื่นไว้ก่อน จนมีจุดที่ไม่สมเหตุสมผลหรือไม่ถูกใจคนอ่าน/คนดู
2. เรื่องที่บทไม่มีอะไรใหม่/ไม่แตกต่าง/เดาได้ง่าย
เลือกแบบไหนกันครับ
[img/]
ทุกบทนั้นมีข้อดีในตัวเอง เพราะทั้ง 2 รูปแบบก็มีลักษณะพึ่งพากันอย่างแยกไม่ออกในบางครั้ง กล่าวคือ
1. บทที่แปลกใหม่; มักจะมาจากทัศนคติของผู้แต่งซึ่งโดยปกติ จะผ่านการพิจารณากระบวนการคิด และวิธีวิเคราะห์ของเหล่าผู้ชมที่คาดว่าจะได้เจอมาก่อนอยู่แล้ว = Synopsis ที่ได้จึงเกินความคาดหมายของผู้ชมและผู้อ่านบ่อย บางครั้งก็เน้นบท Dramatic ผู้ชมเลยติดใจในส่วนนั้นมากกว่าในบางครั้ง
2. บทเดิม ขาดความแปลกใหม่ และคาดเดาได้ง่าย; อาจเป็นเพราะผู้ชมในวันนั้นคือนักแต่งในวันนี้ พื้นฐานคือการหยิบประเด็นที่คาใจและวิเคราะห์ออกมาเป็นตุ เป็นตะให้ผู้ชมได้เข้าถึงเนื้อหานั้น ในนักเขียนที่มีประสบการณ์และความคิดสร้างสรรค์จะใช้วิธี สร้างและขยาย Plot ใหม่ออกไปเพื่อให้เนื้อหามีนวัตกรรมน้ำหนักมากพอจะกลบ Plot เริ่มแรกไว้ได้ แต่ในขณะเดียวกันเกินกว่าครึ่งหนึ่งของทั้งหมดมักทิ้งจุดที่เป็น Confliction เพื่อให้ series ไม่มีตอนจบ
เมื่อพิจารณาจาก Anime ข้างบนซึ่งเป็นรูปแบบที่ 1 แล้วอาจกล่าวได้ว่า; เพราะ Theme สงครามนั้นสรุปได้ดีเกินไป จนบทความสัมพันธ์ของตัวละครนั้นเด่นกว่าแทน + Side Story ระหว่างเรื่องจนสร้างตัวละครเพิ่มให้เฉลยว่าความสัมพันธ์นั้นมีทางเปลี่ยนแปลงได้ ดังนั้นแล้วช่วงท้าย series จึงให้ตอนจบเป็น Neutral แทน
ดังนั้นเมื่อวิเคราะห์รูปแบบที่ 1 ให้ดีจะพบว่า; ให้กำเนิดเรื่องราวใหม่ๆและขยายประสบการณ์กับผู้อ่าน / ผู้ชมได้ดีมาก และเพราะบท Dramatic สำคัญบางครั้งก็ดูโดดเด่นเกินไปโดยเฉพาะแนวบันทึกสงคราม ผู้แต่ง / ผู้สร้างเลยต้องเจอกับพายุคำวิพากษ์แทน = เนื้อหาที่เคยเป็นวรรณกรรมมาก่อนทำเป็นหนังหรือ Animation ซึ่งมีปริมาณเนื้อหามากเลยจงใจเดิน Plot ให้เป็นไปตามแผนชนิดที่เน้นมุมมองของนก มากกว่าตัวละครไม่กี่ตัว และเดินเนื้อหาอย่าง God ที่มีสามัญสำนึกแต่ไร้หัวใจแทน
ขณะเดียวกันหากเนื้อหายังไม่ได้รับการพิจารณาแก้ปัญหาจน Series มันจะบังคับให้คนกำกับไม่สามารถแก้ไขหรือเพิ่มรายละเอียดภายในได้แม้จะตรวจสอบแล้วก็ตาม เราจึงเห็นหนังบางเรื่องก็ต้องใช้ความกล้าที่จะเดินออกไปจากเส้นทางของผู้สร้างเพื่อโอกาสที่ดีกว่า
โดยข้อสรุปจากข้างบนนั้นก็ = ประสบการณ์ของนักแต่ง + ความตั้งใจเพื่อผู้อ่านรับรู้ VS ความคาดหวังของผู้รับสาร + โลกจินตนาการของผู้รับสารที่สร้างไว้ล่วงหน้า บางครั้งค่านิยม ‘นักแต่งดีเดินไปสำหรับผู้อ่านก็ไม่ถูกต้องนัก’
