Voice Drama 7.7
ตามจริงตอนนี้ไม่มีไรมากสองสาวดูโอ้เพื่อนริกกะนินทาริกกะเล่นอีกตามเคยเเต่ผมเกิดอาเพสไรไม่รู้เลยเเปลมาให้อ่านกัน
เอาเป็นว่าด้วยปฎิหารเลยเเปลเสร็จด้วยติชมกันได้เต็มที่ครับ
นามิโกะ : ขอโทษนะเข้าห้องน้ำแป็บหนึ ตะตะตะ อันนี้ก็ผ่านไปสักพักนึ่งแล้วนา
ฮัสสึ : นั้นสิ ริกกะนะไม่เคยกลับมาจากห้องน้ำเลย
นามิโกะ : กลับบ้านไปแล้วมั้ง
ฮัสสึ : ทิ้งกระเป๋าไว้เนี้ยนะ ไม่ใช้หรอกมั่ง
นามิโกะ : แต่นีตั้งครึ่งชั่วโมงแล้วนะ
ฮัสสึ : บางทีห้องน้ำเต็มละมั้ง ก็เลยไปหาห้องน้ำข้างนอก
นามิโกะ : แต่มันก็ครึ่งชั่วโมงเชียวนะเออ ไม่แปลกใจหรือไง ขนาดปล่อยหนักยังไม่นานขนาดนี้
ฮัสสึ : เดี่ยวเถอะอย่ามาพูดปล่อยหนักตอนกำลังกิน คาปูชิโน่ เฟรบ สิ
นามิโกะ : แต่ก็สามสิมนาทีปล่อยหนัก ไม่หรือว่า แกรน ไม่สิ เวนติ เวนติ
ฮัสสึ : หยุดพูดเลย
นามิโกะ : แต่พูดก็พูดเถอะ หลังนี้น่าสงสัยจริง ๆ นั้นละ
ฮัสสึ : เห็นพูดกับฮิบิกิกับอุสึมิที่จอดจักรยานตอนเช้าแนะ
นามิโกะ : จริงเหรอ
ฮัสสึ : มันก็โอเคนะที่จะมีความลับซักสองสามอย่างแต่หลังบ่อยไปแล้วสิ
นามิโกะ : จะว่าไป UFO ที่มาตอนเรารอเธออยู่นั้นนะหายไหนแล้วไม่รู้ ชั้นอยากออกไปเช็คข้างนอกเหมือนกัน
ฮัสสึ : โธ่ตอนนี้กำลังเป็นประเด็นร้องอยู่เลยนะ ถ้ารูปดูนี้แล้วหยุด โหย ขึ้น เบอร์หนึ่งคนสนใจเชียว
นามิโกะ : จริงเหรอสำหรับ ซึจิได เป็นที่นิยมครึ่งหนึ่ง ชั้นนะตื้นตันจริงๆ
ฮัสสึ : เดี่ยวเจ้ารูปนี้ ข้างๆ UFO มีตัวคล้ายอุลตร้าแมนอยู่ด้วย
นามิโกะ : ไหน ๆ เอ๋ดูยังไงก็ของเอาไปดัดแปลงไม่ใช้เหรอไง
ฮัสสึ : อืมงั้นเหรอแปลกใจเลยนะเนี้ย
นามิโกะ : ถึงอย่างนั้นก็เถอะ อุลตร้าแมนไม่ได้สิสันสดใสเหมือนนี้สักหน่อย ถึงไม่รู้ว่าตัวปัจจุบันจะเป็นยังไงก็เถอะ
ฮัสสึ: รู้ดีจังนะ
นามิโกะ : เคยดูกับน้องชายนะไอ้ที่เรียไรชูเดนอะไรนั้นนะ
ฮัสสึ: จริงเลยUFO ปรากฏตัวแบบนี้วินาทีประวัติศาสตร์เชียวนะแล้วริกกะหายไปไหน แล้วก็กระเป๋า
นามิโกะ : เอาละได้เวลาลงโทษละ มาเปิดกระเป๋ากัน
ฮัสสึ : เดี่ยวก่อน ไม่ ไม่ ซิบบ(เสียงรูดซิบ) นั้นนเกินไปนะ ถึงจะสนิกกันขนาดไหนมันก็ต้องมีขอบเขตกันบ้าง ซิบบ(เสียงรูดซิบ) อ้าไม่นะนามิโกะอย่าเปิดนะ ซิบบ(เสียงรูดซิบ) เดี่ยวนามิโกะ ซิบบ(เสียงรูดซิบ) กรี้ดเปปิดแล้วเปิดแล้ว
นามิโกะ : ชั้นยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะหล่อน
ฮัสสึ : เอาเถอะ ไม่มีของน่าสนใจในนี้เลย นะ อ้ามี CD กับเครื่องเล่นด้วย หายาก
นามิโกะ : เป็นลูกสาวร้านขายของมือสองนี้นะ ลูกสาวมือสอง
ฮัสสึ : เดี่ยวเถอะ อย่าพูดมากกว่านี้
นามิโกะ : แล้วนั้นอะไรนะ
ฮัสสึ : เดี่ยวก่อนนี้มันอาหารกระป๋อง ไก่ย่างกระป๋องทำไมยัยนั้นถึงพกมาด้ยเนี้ย
นามิโกะ : อ้านั้นมันตอนซ้อมประสบภุยนี้น่าคิดถึงจัง
ฮัสสึ : เดี่ยว เฮ เดินไปเนมาพร้อมพกอาหารไก่ย่างกระป๋องเกินไปนะ ไม่คิดมั้งเหรอ รส yuzukosho เลยนะ
เออก็เหมาะกับริกกะอยู่คิดนะ
นามิโกะ : มีอย่างอื่นไหม
ฮัสสึ : ก็มีที่พูกหัวจากบอลเกม ตะเกี้ยบจากร้านสะดวกซื้อ และก็
นามิโกะ : หืมอะไรเหรอของน่าสนใจ อะไรนะ
ฮัสสึ : โน้ตบุค
นามิโกะ : อ้าของแบบนั้นเป็นของที่เพื่อนห้ามยุ่งที่สุดแล้วไอ้ตรงล่างสุดนั้นมัน
ฮัสสึ : นี้มัน
ปึก(เสียงของตก)
ฮัสสึ นามิโกะ : เอ๋
นามิโกะ : เอาจริงดิ
ฮัสสึ : คือไอ้นี้คือ ก็นะ เธอก็รู้
นามิโกะ : ก็ใช้นะ แต่จริงๆริกกะ เดี่ยวอย่าเปิดนะ
ฮัสสึ : นั้นสิของแบบไม่นี้ไม่ใช้ของที่มาพูดกลางร้านกาแฟแบบนี้
นามิโกะ : ยังไม่เห็นข้างในก็เถอะ แต่ปกนี้สีฉูดชาดเกินไปหรือเปล่า
ฮัสสึ : นี้คือสิ่งที่ยัยนั้นเป็นงั้นเหรอ
นามิโกะ : เธอคิดว่าริกกะซื้อเจ้านี้งั้นเหรอ
ฮัสสึ : ก็นะถ้าเป็นริกกะซังอาจจะซื้อจริงๆก็ได้ อาจจะ ไม่อยากเชื่อเลยให้ตายเถอะ
นามิโกะ : แต่ชั้นได้ยินว่าผู้หญิงสมัยนี้ก็ซื้อเหมือนกันนะ
ฮัสสึ : ไอ้ของแบบนี้มีแต่ผู้ชายซื้อไม่ใช้เหรอไง
นามิโกะ : นั้นก็จริง
ฮัสสึ : งั้นยัยนั้นก็มีแฟนแล้วจริงๆ
นามิโกะ :แฟนหนุ่มท่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวแบบนั้นนะชั้นขอผ่านดีกว่า
ฮัสสึ : ชั้นก็ไม่สนใจอะไรกับงานอดิเลกหรอกนะ แต่มันก็ไม่ดีจริงๆนั้นละ
นามิโกะ : อะไรกันไม่ดีนะนีมันโครตไม่ดีสำหรับริกกะซังเลยนะ พวกเรากำลังพูดถึงภาพลักษณ์ของยัยนั้นอยู่นะ
ฮัสสึ : ถึงอาจจะด้วยความอยากรู้อยากเห็นก็เถอะทำไมถึงพกไปพกมากกันละ
นามิโกะ : อย่าบอกนะว่าที่โรงเรียน
ฮัสสึ : ถึงจะด้วยผ่อนปรนกฎระเบียบอย่างไรก็เถอะของแบบนี้ควรเก็บไว้ที่บ้านนะ หรือบางทีมีคนให้ยืม
นามิโกะ : นั้นมันไม่ดีแล้วนะ มีคนให้ยืมง่ายขนาดนั้น พวกเราควรทำยังไงดี
ฮัสสึ : หมายความว่าไงว่สพวกเราจะทำอะไรดีนะ สำหรับตอนเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ก่อนเถอะ สำหรับริกกะซังแล้วพวกเราด้วย
นามิโกะ : ใช้แบบนั้นคงดีที่สุดแล้วละ ชั้นก็อยากเป็นเพื่อนกับริกกะซังอยู่นะ
ฮัสสึ : ฟังนะ ฟังนะ เป็นเพื่อนกันใช่ว่าพวกเราต้องเปิดใจกันทุกเรื่องต้องสำหรับริกกะก็ต้องมีความลับกันบ้าง
นามิโกะ : ใช่แล้วเพราะเป็นเพื่อนกัน ต้องเชื่อมั่นในตัวเธอสิ
เสียง โทรศัพท์
ฮัสสึ : โอ๋ ริกกะโทรมาซะทีบอกว่ากำลังมาแล้ว
นามิโกะ : เธอไปไหนมานะ อย่างไรก็ตามชั้นคงไม่สามรถจ้องหน้ายัยนั้นได้อีกแล้วละ ทำไงดี
ฮัสสึ : พวกเราตอนนี้กำลังสนใจกับ UFO อยู่
นามิโกะ : ใช้เราไม่ได้เจอ นิตยสาร tokusatsu ในกระเป๋าของริกกะ
ฮัสสึ : ไม่รู้มาก่อนเลยว่ายัยนั้นจะสนใจของแบบนี้
ตบมุข ไอ้ tokusatsu มันขนาดนั้นเชียวตอนแรกคิดว่าเป็นหนังสือเด็กดีที่นายหัวหงอกไปซื่อตอนตีสองซะอีกอะไรจะขนาดนั้นเด็กสาว ม ปลายชางซับซ้อน
