-ต่อจากตอนที่แล้วไม่นึกเลยว่าจะไทม์สคิปไป 1 เดือน แล้วในระหว่างตอนก็ยังจะสคิปไปได้อีก รวมๆ 3-4 เดือนได้เลย (นี่ถ้ามีแค่ 12 ตอนก็บอกลาได้เลย)
-ทาดะนี่ก็แอบน่ารำคาญนะ พยายามทำตัวไม่สนใจ เพิกเฉย แต่ตัวเองดันเป็นคนที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดซะงั้น
-แต่นับเป็นตอนที่ชอบมากๆโดยเฉพาะช่วงท้าย สิ่งที่ไม่ได้สัมผัสมาพักนึงในการดูเมะ คือการบิ้วอารมณ์ของทาดะมันทำให้ผมขนลุกไปพร้อมกันเลย เล่นปูดราม่ามาขนาดนี้ผมจินตนาการไม่ออกเลยว่ามันจะล่มได้ยังไง (แต่ก็มีลางอยู่ดีที่ทาดะบอกว่าแค่อยากเจอเทเรซ่าอีกครั้ง เพื่อจะได้บอกความรู้สึก เหมือนจะไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว และพร้อมกับถ้าเทเรซ่าเลือกหน้าที่มา มันก็จะประจวบเหมาะลงล็อคคำโปรยใน PV ได้เลย)
แต่ตามความรู้สึกของผมคือมันไร้เหตุผลมากที่จะปูมาแบบนี้แล้วล่ม ช่วงเวลาหลายเดือนถ้าจะให้ลืมก็ลืมได้ตามชื่อเรื่อง แต่กลับเลือกที่จะให้อยู่เป็นทุกข์หลายเดือน และสามารถทำลายกำแพงตัวเองได้พร้อมเดินหน้าลุยต่อไป แต่แล้วก็ต้องผิดหวัง ถ้าเป็นแนวดราม่าจ๋าๆจะไม่แปลกใจ (แต่จริงๆเหตุผลมันก็คงมีของมันแหละ)
ที่ปลายทางของฝนก็คือสายรุ้ง ก็หวังว่าตอนจบจะสื่อแบบนี้นะ เทเรซ่างามมากก
