เพิ่งได้ดูบทสุดท้ายฉากแตกหักระหว่างไอ้หงอนกับคิสช๊อตนี่รู้สึกทำออกมาได้สะเทือนใจกว่าในนิยายอีก
เริ่มจากที่ไอ้หงอนคิดว่าช่วงปิดเทอมฤดูร้อนที่โชคชะตาได้พาตัวเองมาเจอกับคิสช๊อตถือว่าเป็นประสบการณ์ที่ล้ำค่าจริงๆ
ไอ้หงอนพอรู้ว่าถึงเวลาต้องจากกันแล้วก็รู้สึกเหงาๆเลยคิดว่าจะจัดงานเลี้ยงสั่งลาและจะจดจำมิตรภาพอันดีหว่างเราสองคนตลอดไป
ระหว่างที่วิ่งกลับจากซื้อของแค่นึกถึงหน้าใบหน้าคิสช๊อตที่ผ่านมาไอ้หงอนก็รู้สึกมีความสุขอย่างมากแล้ว
เธอทั้งน่ารัก...
อ่อนโยน...
และงดงาม...
ใช่แล้วที่ผ่านมาคิสช๊อตในสายตาไอ้หงอนคือผู้หญิงที่ขี้เหงาขี้เล่นและอ่อนโยน
จนมันลืมไปว่าตัวตนที่แท้จริงของเธอนั้นคืออะไร...
...กระทั้งได้มาเห็นเธอกินคนสดๆต่อหน้าภาพฝันและมิตรภาพอันดีระหว่างเราสองที่ไอ้หงอนคิดเอาเองข้างเดียวมาโดยตลอดก็เป็นอันจบลง
ไม่มีอีกแล้วคิสช๊อตที่อ่อนโยนขี้เล่น ...ตอนนี้เธอเป็นได้แค่สัตว์ประหลาด ตัวอันตราย ที่อาจจะทำอันตรายคนสำคัญหรือคนในครอบครัวตัวเองก็เป็นได้
ไอ้หงอนไม่อาจจหยุดคิดในแง่ร้ายหรือเชื่อใจคิสช๊อตได้อีกต่อไปแล้วพร้อมกับใจสลายที่แสดงออกมาทางสีหน้า
เอาเป็นว่าบทที่ใช้เวลารอมาเกือบ10ปีดูจบแล้วก็รู้สึกคุ้มค่าจริงๆแหละ
