ช่วงนี้ผมไปเจอมึกนิยายจีนมีแนวคิด
"ขีดจำกัดล่าง"
น่าจะเอามาจากแนวคิด
Bottom line
ของฝรั่งเกี่ยวกับมาตรฐานการกระทำที่ต่ำที่สุด
ขีดจำกัดล่างว่าต่ำกว่านี้รับไม่ไดั
ผมสังเกตว่านิยายหลายเรื่องพยายามเล่นมุกคนที่มีขีดจำกัดล่างต่ำคือคนเท่เก่งกาจ เอาขนะคนที่เก่งกว่าไดั คิริสึงุ โฮมูระ พระเอกเกาหลี พระเอกจีนฯลฯ
เรามองว่าจำกัดล่างต่ำคือพลังพิเศษหรือครับ?
ที่ทำให้เราขนะได้ทุกคนขอเพียงเราขั่วมากพอ
แน่นอน ในโลกความจริงก็อาจจะอย่างนั้นเช่นกัน
แต่เรากล้าเดิมพันหรือว่าเราจะไม่เจอคนขีดจำกัดล่างต่ำกว่าเราบ้าง?
ผมไปเจอแนวแฟนฟิคมหาศึกชิงบัลลังก์เล่นมุกแบบไม่มีขีดจำกัดล่าง พิชัยยุทธทมิฬ
เผาแม่น้ำ อาวุธเขื้อโชคในศพ ทำลายเสบียงฯลฯ
ผลคือดินแดนกลายเป็นดินแดนของคนตาย ชาวบ้านอาศัยอยู่ไม่ไดั แต่เราชนะ
นั่นคือผลลัพธ์หากเราไร้ขีดจำกัดล่างใช้พิชัยยุทธทมิฬใส่กัน
เหตุการณ์ปัจจุบันคือ บอมบ์สนามบิน บอมบ์โรงงานน้ำมัน บอมบ์โรงงานน้ำจืดฯลฯ
ว่าไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น เราจะชนะหรือแพ้คนรอบข้างก็ตายไปด้วยกัน
ต่อใหัอีกฝ่ายชนะเรา
ก็จะชนะบนกองซากศพและดินแดนสีดำและเถ้าถ่าน
นี่คือสภาพของการต่อสู้ของคนไร้ขีดจำกัดล่างสู้กันในโลกความจริง
ผมรู้สึกน่าสนใจที่ไม่มีนิยายหรือมังงะเรื่องไหนเล่นมุกนี้บ้าง
ว่าคนอย่างคิริสุงุหรือโฮมูระเจอคนชั่วแบบเดียวกันที่พร้อมจะเผาโลกทั้งใบเพื่อเป้าหมายของตนเองได้เช่นกัน
ผลมันจะเกิดอะไรขึ้น?
เท่าที่สังเกตคือเนื้อเรื่องมักอนุญาตให้ฝ่ายเดียวอย่างคิริสึงุเป็นคนทำเช่นนั้น ระเบิดตึก ภูเขา เผาดระท่อม
และพยายามจะสื่อว่าคนที่ยึดกฎจนตายอนาถอย่างเคนเนธคือคนโง่
มันคือธีมที่บอกว่าคนที่ชนะคือคนที่ไร้ขีดจำกัดล่างมากที่สุดหรือเปล่า?
ว่าเคนเนธควรทำพิธีฆ่าคนทั้งเมืองแบบคิริสึงุบ้างเพื่อชัยขนะ?
เคนเนธมีความสามารถที่จะทำได้แต่ไม่ทำนั้นโง่เอง?
ถ้าไร้ขีดจำกัดล่างแบบเดียวกันคงชนะไปแล้วว่างั้น?
