ต้องแยกเรื่องแต่งกับเรื่องจริง และที่มาอันนำไปสู่เหตุและผลให้ชัดเจนครับ เพราะแต่ละเรื่องล้วนมีบริบทต่างกันเช่น
"ทำไมฆ่าก๊อบลินในก๊อบสเลเยอร์เป็นสิ่งที่ถูกทั้งที่อาจมีก๊อบลินที่ดี?" ตอบ เพราะก๊อบลินจู่โจมมนุษย์เป็นข้อเท็จจริงส่วนก๊อบลินที่ดีเป็นข้อสันนิษฐาน
ถ้าพระเอกบุกเข้าจู่โจมรังที่เป็นหมู่บ้านกสิกรรมที่อยู่อย่างสงบไม่รบกวนใคร คนอ่านนี่แหละที่จะพากันตั้งคำถามต่ออุดมการณ์ของพระเอก
"การกำจัดยายที่ต้องสงสัยว่าเป็นปอบผิดหรือไม่?" ตอบ ถ้าในโลกเวทมนตร์ที่มีปอบอยู่จริงและพิสูจน์แล้วว่ายายเป็นปอบจริงก็ไม่ผิด
แต่ต่อให้ปอบมีจริงแต่ถ้าพิสูจน์ไม่ได้ว่ายายเป็นปอบ การกล่าวหาลอยๆเช่นนั้นก็ยังเป็นเรื่องผิดอยู่ดี
ยิ่งในโลกจริงปอบเป็นความเชื่อ(ข้อสันนิษฐานสมมุติ) ย่อมไม่สามารถพิสูจน์ความผิดของยายได้ แล้วจะลงโทษแกได้อย่างไร
ทั้งหมดที่กล่าวมานี้ไม่มีส่วนไหนสามารถโยงเข้ากับการเหยี่ยดได้เลย เพราะเดิมทีแล้วการเหยี่ยดนั้นเป็นการกระทำไปตามความรู้สึกอย่างมีอคติ
จึงย่อมไม่มีการตั้งคำถามหรือการหาเหตุผลใดใดมารองรับมาตั้งแต่ต้น
ผมพึงบอกตั้งแต่ต้นล่ะครับว่า
ให้แยกสถานการณ์จริงกับแฟนตาซี
เรามีเผ่าพันธุ์ที่ทำชั่วแต่เกิดอยู่จริง
หากเราเข้ามาในแนวแฟนตาซีไปอีก
ท่าจะเชื่อคำทำนาย หรือ คำพูดของผู้นำสาส์นของพระเจ้าหรือเปล่า?
เช่นเทพเจ้าบอกว่าพวกอมนุษย์ต้องกำจัด? เผ่าหูแมวกำเนิดจากเทพเจ้าแห่งความป่าเถื่อนและบ้าคลั่ง?
เทพเจ้าของคนแคระที่คนแคระต้องตายอย่างมีเกียรติ ไม่อย่างนั้นจะวิญญาณจะตกเป็นของเฮลล์?
ศาสนาในเรื่องนิยายมักจะเลี่ยงไปว่าทางโบสถ์โลภโมโทสัน ชั่วช้าสารพัด
แต่หากบอกว่าคำสอนที่ว่านั้นมาตรงตัวไม่ดัดแปลงจากเทพเจ้าท่าจะมองว่าอย่างไรล่ะครับ?
ส่วนหนึ่งที่ผมไม่ค่อยชอบคือ
ในทางเทคนิค การขับไล่ออกจากหมู่บ้าน ไม่ได้ฆ่าเลย ผมมองว่าเหมือนประนีประนอมระดับหนึ่ง
และการเผาผ้าห่มเพื่อพิสูจน์ว่าเป็นปอบ ก็เป็นวิธีพิสูจน์ที่ถูกต้องใช่หรือเปล่าล่ะครับ?
ถ้าทรมาณหรือมีบาดแผลก็แสดงว่าเป็นปอบ
แต่หนังหรือนิยายเหมือนกับเขียนว่าชาวบ้านเป็นคนผิดเสียอย่างนั้น
ทั้งที่ทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้แล้ว ตามทรัพยากรและสติปัญญาที่ตนมี
เมื่อคิดว่าอีกเผ่าไม่ใช่คนเหมือนกันนั้นคือเรื่องจริงล่ะครับ
ผลผลิตจากเทพเจ้าคนละองค์
เทพเจ้าคนแคระสร้างคนแคระ เทพเจ้าเอลฟ์สร้างเอลฟ์
เหมือนกับว่าคนเขียนนิยายลืมหลักการพื้นฐานในโลกแฟนตาซีข้อนี้ไป
ว่าสร้างมาแตกต่าง ด้วยแนวคิดที่แตกต่างกันจริง
และลักษณะนิสัยและความเชื่อก็เป็นไปตามที่เทพเจ้าบอก
การรังเกียจคนผมขาว ตาสองสีเพราะเป็นสัญลักษณ์ของคนที่ถูกปีศาจสัมผัส...ก็มีมูลความจริง
ว่าพวกมีตาสองสีนั้นจะเทพกว่าชาวบ้านในเรื่องคุณสมบัติของร่างกาย
หรือผมม่วงคือสัญลักษณ์ของจอมมาร
ผมแดงๆด้รับการอวยพรจากเทพเจ้าสงคราม
ผมทองสัญลักษณ์ของเชื้อพระวงศ์
ผมดำสัญลักษณ์ของคนญี่ปุ่นที่กลับชาติมาเกิด
มันเป็นทั้งความเชื่อและการสังเกตโดยการจัดแยกหมวดหมู่น่ะครับ
แต่พอคุณสมบัติบางอย่างมารวมกันมันก็เลยสามารถลงบัญชีได้ว่า เอ็งไม่ใช่คนธรรมดาแน่เช่น
ผมขาว ตาสองสี พลังเวทย์มหาศาล มีสัญลักษณ์ birth mark แรกกำเนิด
เหยียดคืออะไร?
หากเข้าเงื่อนไขที่พระเจ้าบัญญัติไว้จะเรียกว่าเหยียดโดยไม่มีเหตุผลหรือ?
