ไม่แปลกครับผมเคยอ่านนิยายเรื่องมาเฟียบู๊ลิ้มฉากจบของคนที่อยู่ในวงการแบบนี้ยังไงก็ลงได้ไม่สวยหรอก เข้าง่ายออกยากไม่สิไม่ใช่ออกยากออกไม่ยากแต่ตอนออกต้องออกแบบตอนเป็นศพเท่านั้น
ยิ่งหนังเรื่องกูหว่าไจ๋เป็นอันธพาลระดับล่างที่ลงไปสัมผัสกับหน้างานด้วยตัวเองความเสี่ยงมันสูงครับโอกาสตายเจ็บพิการสูงปรี๊ด
พูดถึงหนังไทยแนวแบบนี้ที่จำได้ก็คือ 2499 อันธพาลครองเมืองที่หนังทำซะเป็นเจ้าพ่อเชียวทั้งๆที่ของจริงเป็นแค่อันธพาลขยะๆเท่านั้นแหละ
ไปเจอคนอิเซไคเป็นเจสพิงก์แมน แฟนฟิคของฝรั่ง
เหมือนฝรั่งจะเห็นตรงกันว่า วอลเตอร์ ไวท์ อีโก้สูงเกินไปจนพบความพินาศ
แต่ผมบอกว่า วอลเตอร์อาจนะทำพลาดทุกอย่างนั่นล่ะ แต่ที่ไม่พลาดคือฆ่ามาเฟียก่อนที่มาเฟียจะฆ่าตนเอง
เพราะมาเฟีย ไม่ใช่คนที่เราสามารถเจรจาด้วยเหตุผลได้
เรื่องนักอลงกระจอกผมว่าจริง ทำไดัแค่กดชี่ข่มเหงชาวบ้านทั่วไปที่หากินาจริตเท่านั้นล่ะ
แบบเฮติ เอลซันวาดอส่งทหารไป แก็งในเฮติหนีขอเจรจา
ทั้งที่ตอนแรกดูยิ่งใหญ่มากพวกแก๊งนี่
ไปเจอฝรั่งวิจารณ์แนวแร็พ ฮิปฮอปของตนเองว่า
Gangstalicious
คือการร้องเพลงทำใหัแก๊งดูเท่น่าหลงใหล ฮา
ME๋หว่าไจ่ ก็เกิดผลเช่นนั้นเช่นกันหลังจากหนังฉาย
ผมก็อปประโยคหนังโจวซิงฉือมาใช้ในนิยายของผมว่า
"ตั้งแต่ฮ่องกงตกเป็นของจีนเดี๋ยวนี้ตำรวจดุขึ้นจมนักเลงไม่มีแล้ว"
ก็น่าจะใช่
แม้แต่ในหนังที่จบดีกว่าภาคคอมมิค
ตอนอายุเยอะเป็นเจ้าพ่อแล้ว เฉินฮ่าวหนานก็เจอภาวะเงินขาดแคลนเศรษฐกิจฮ่องกงตกต่ำ