ประเทศซากุระ กับประเทศประภาคาร ตัวร้ายตลอดชาติ พอๆกับนิยายเกาหลีแหละ พวกมื่อใหม่หัดเขียนนิยายชาตินิยมก็แบบนี้แหละ
ไม่มีชั้นเชิงในการบิวด์อารมณ์แบบเนียนๆ
เรื่องฉินซีก็ดู กิมมิค ก็รู้ ฉินคือการรวมชาติ ใช้หลักนิติธรรม คือกฎหมายเข้มงวด ให้รางวัล และลงโทษ ตามผลงาน
ฉินซี ก็ประมาณ ผู้นำเผด็จการ ที่ตีแคว้นต่างชาติ กดพวกขุนนางท้องถิ่นมาอยู่ใต้อำนาจ และรวมใต้หล้าเป็น 1 ไม่ใช้บูทเหล็กคงคุมอยู่หรอก
สารอาจะบอกว่า เรามารวมแผ่นดินเป็นต้าฉินกันเถอะ ก็ได้
ปล เท่าที่สังเกตุเขาอาจรวมหมายถึง เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ด้วยนะ
แล้วแต่คนแต่งด้วยครับ อย่าลืมว่าไม่ว่าจะอาชีพไหน พวกตัวท๊อปที่ไม่หวังกระแสปั่นยอดวิวน่ะมันเปอร์เซ็นต์น้อยมากๆ ดังนั้นของดีก็หายากเป็นธรรมดาแหละครับ
ผมก็เจอนิยายจีนที่มีตัวละครเป็นคนญี่ปุ่นอยู่จากที่เคยอ่านไปเรื่อย แต่เรื่องนึง คนญี่ปุ่นที่ว่ามีฝีมือจริงจนได้ตำแหน่งสูงในองค์กรในเรื่องที่เป็นองค์กรของจีนด้วยซ้ำ แล้วทุกคนก็ไม่มีใครว่าอะไรสักคำเรื่องที่เขาเป็นคนญี่ปุ่น มีแต่เห็นเป็นยอดฝีมือที่พึ่งพาได้
แล้วอีกสองเรื่องนึงที่ผมเจอรีวิวมา (ยังไม่ได้อ่าน) อันนี้เป็นคนจีนแต่แต่งนิยาย Setting เป็นประเทศญี่ปุ่น ซึ่งรีวิวฝรั่งบอกว่า "ถ้าไม่เห็นชื่อคนแต่ง จะนึกว่าเป็นนิยายญี่ปุ่นด้วยซ้ำ เพราะทำการบ้านเรื่องวัฒนธรรมของยุคสมัยใน Setting เรื่องมาแม่นมาก" ดังนั้นเรื่องเหยียดคนญี่ปุ่นหรืออะไรแบบนั้นตัดทิ้งไปได้เลย
จะว่าไป มันก็เหมือนสมัย ม.ปลาย-มหาลัยของผมน่ะที่นิยายในเวปของไทย มีแต่นิยายเกมออนไลน์เกลื่อนไปหมด อ่านแล้วก็รู้เลยว่าคนแต่งมันไม่ได้เล่นเกมออนไลน์แหงๆ หรือวาดฝันว่ามันจะเจอบัคแบบเมเปิ้ล
ปล. จะว่าไปพอมานึกดูแล้ว คนแต่งเมเปิ้ลเขาได้ไอเดียจากนิยายเกมออนไลน์ไทยรึเปล่าเนี่ย? สูตรเหมือนกันเลย
