ตอน 107 ปลายเดือนธันวาคม 1572
ข่าวการเสียชีวิตของทั้งโนบุฮารุ บาบะ และมาซาคาเกะ ยามากาตะ มาถึงชินเก็นก่อนที่ชิซึโกะจะสั่งบุกเพียงเล็กน้อย ไม่มีใครในที่นี้เข้าใจสิ่งที่ผู้ส่งข่าวนำมารายงานเลยสักคน ไม่สิ ต้องบอกว่าเข้าใจ แต่ยากที่จะทำใจยอมรับเสียมากกว่า ศึกครั้งนี้กองทัพทาเคดะสูญเสียไปมากเกินกว่าที่จะประมาณได้จริงๆ
ไม่ว่าจะเป็นมาคาซาเกะ ยามากาตะ แห่งกองทัพ akazonae หน่วยที่ได้ขึ้นชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดของทาเคดะ และ โนบุฮารุ บาบะ ที่ผ่านศึกสงครามมามากมายกว่า 40 ปีโดยไร้ซึ่งรอยขีดข่วน การสูญเสียขุนพลทั้งสองไป ไม่ต่างอะไรจากการตัดแขนขาของทาเคดะ ชินเก็นเลยทีเดียว
"ท่านทาเคดะขอรับ เราต้องล้างแค้นให้พวกเขากันนะขอรับ ไม่เช่นนั้นกองทัพทาเคดะของเราคงเสียชื่อเป็นแน่ ขอคำสั่งบุกโจมตีด้วยเถอะขอรับ"
มาถึงจุดนี้ ทาเคดะ มีทางเลือกเพียงสองทาง คือ จะเลือกรบต่อหรือถอยทัพ...ตอนนี้ทาเคดะไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ได้เปรียบอย่างชัดเจนเช่นตอนแรกอีกแล้ว..แต่หากคำนึงถึงเกียรติของทัพทาเคดะ จะถอยตอนนี้คงไม่ได้ ยังไม่นับว่าหากตัดสินใจถอยทัพตอนนี้ เท่ากับว่าดินแดนที่บุกยึดมาและชีวิตทหารที่เสียไปก่อนหน้านี้ล้วนสูญเปล่า ยิ่งการรบครั้งนี้เป็นการศึกที่ใช้กำลังทหารทั้งหมดของทาเคดะแล้ว การจะถอยทัพกลับไปโดยที่ผลแพ้ชนะยังไม่ชัดเจนเช่นนี้เป็นสิ่งที่ยอมไม่ได้เด็ดขาด
"แนวรบที่สาม เตรียมพร้อม อย่าปล่อยให้ฝั่งศัตรูเอาชนะฝ่ายเราได้อีก"
ชินเก็นที่ตัดสินใจแล้วว่าจะรบต่อ ให้คำสั่งทหารทั้งหมดยกเว้นเพียงทัพหลักในแนวหลังสุด ให้ออกโจมตี ถึงแม้ตอนนี้จะสูญเสียกองทัพของโนบุชิเกะ โอยามาดะ, มาซาคาเกะ ยามากาตะ และโนบุฮารุ บาบะ ไปแล้ว แต่เขายังมีขุนพลผู้เก่งกล้าอีกมากมาย ไม่ว่าจะเป็น masatoyo naito, nobutsuna sanada, masayuki suwa, nobotoyo takeda และ tango yonekura จึงยังมีโอกาสที่ฝั่งทาเคดะจะพลิกสถานการณ์กลับได้อยู่
ปัญหาก็คือ ทาเคดะมองเกมผิดไปอย่างร้ายแรง เขาเข้าใจไปว่า กองทัพของโอดะ-โทกุงาวะใช้กำลังกองทัพทั้งหมดที่มีทุ่มเอาชนะ akazonae และทัพของบาบะมาได้อย่างยากลำบาก จุดเปลี่ยนที่มีผลอย่างมาก คือ ข้อมูลสำคัญที่ควรจะมีผลต่อการตัดสินใจของชินเก็นนั้นกลับมาไม่ถึง ด้วยเหตุจากความสับสนอลหม่านที่เกิดขึ้นกลางสนามรบ ข่าวสำคัญที่สุดที่สายข่าวเลือกที่จะส่งมาก่อนเป็นอันดับแรก คือ ข้อมูลการเสียชีวิตของแม่ทัพคนสำคัญ แต่ข้อมูลว่าตายเพราะอะไร หรือแม้กระทั่ง ภัยคุกคามจากปืนชนิดใหม่ หรือลูกธนูไดนาไมต์กลับขาดหายไปอย่างไม่น่าให้อภัย
กว่าจะถึงจุดที่ทาเคดะ ชินเก็นไหวตัวทัน ทุกอย่างก็สายไปเสียหมดแล้ว ข่าวร้ายอีกมากมายกำลังส่งต่อมาเรื่อยๆยังศูนย์บัญชาการของทัพทาเคดะเช่นเดียวกับสายน้ำ
"แย่แล้วขอรับ มีกำลังเสริมของโอดะโผล่ขึ้นมาจากไหนไม่ทราบ จำนวนทหารราวๆ 8000 นายขอรับ"
"เจ้าว่าอะไรนะ"
ชินเก็นแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ร้องตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดเพราะกำลังเสริมที่โผล่มาในช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดเช่นนี้ โนบุนากะคงจะยอมเชือดเนื้อตัดกระดูกตัวเองในวินาทีสุดท้าย เพื่อส่งทัพอื่นมาเสริมเป็นแน่ เพราะตามจริงแล้ว ถ้าหากโอดะส่งทหารที่มีมาที่นี่หมด ถึงจะชนะศึกนี้ไปก็ไม่ได้อะไร ด้วยกำลังทหารของเหล่าพันธมิตรต่อต้านโอดะที่ล้อมกรอบอยู่ โอดะและโทกุงาวะจะต้องถูกยำเละแน่นอน
"มีรายงานว่าเห็นธงของกองทัพ มิตสึฮิเดะ, ชิบาตะ และ นิวะ ในทัพเสริมขอรับ นี่มันแย่แล้วนะขอรับ"
"ยังมีรายงาน ว่าพบเห็นธงของทัพ มาเอดะ, ฮาชิบะ, โมริ และ saza มาจากอีกฝั่งหนึ่งด้วยขอรับ"
"ทัพของแม่ทัพโอยากาตะ และ แม่ทัพไนโตะถูกทัพของโอดะทำลายแล้วขอรับ แม่ทัพไนโตะถูกสังหารแล้วขอรับ"
"กองทัพของซานาดะก็ถูกทำลายแล้วขอรับ ท่านซานาดะ โนบุทสึนะ ถูกสังหาร และ kihei muto (ซานาดะ มาซายูกิ) ก็หายสาบสูญ เป็นไปได้ว่าอาจถูกสังหารแล้วเช่นกันขอรับ"
"ขุนศึกโมริ โยชินาริที่มีข่าวว่าเกษียณจากการทำสงครามไปแล้ว ก็กำลังนำทัพเสริมมาจากอีกฝั่งขอรับ ทหารของเขาต่อสู้อย่างบ้าดีเดือดยิ่งนักขอรับ"
ข่าวร้ายที่ไหลมาอย่างกับเขื่อนแตกในคราวเดียว จากที่เคยเป็นการรบที่ได้เปรียบอย่างชัดเจน ตอนนี้กลับกลายเป็นแทบจะเรียกได้ว่า ทัพทาเคดะถูกปิดประตูชนะแล้วโดยสิ้นเชิง
"นี่มัน... เกิดอะไรขึ้นกันแน่"
ชินเก็นตัดสินใจเลิกคิดแล้วว่า อยู่ๆกำลังเสริมปริศนาเหล่านี้โผล่มาได้อย่างไร การเร่งจัดการปัญหาเฉพาะหน้าในตอนนี้สำคัญกว่ามาก
สถานการณ์ในตอนนี้ยังกับว่า ฝั่งศัตรูซ่อนไพ่ตายเอาไว้มากมาย แล้วเมื่อเวลามาถึง ทุกกับดักที่วางไว้ก็ค่อยๆทำงานออกมาพร้อมๆกัน เขารู้สึกเสียดายที่เขามองข้ามลางสังหรณ์ตะหงิดๆที่มีในตอนแรก กว่าจะรู้สึกตัว ก็แก้ไขได้ยากแล้ว
ชินเก็น ตั้งสติใหม่อีกครั้ง แล้วเรียกตัว masanobu kosaka เข้ามาเพื่อสั่งการขั้นต่อไป หลังจากชินเก็นกระซิบอะไรสักอย่างกับมาซาโนบุ มาซาโนบุก็ทำตาโตด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะตอบรับคำสั่ง โค้งคำนับ แล้วปลีกตัวออกไปเงียบๆ
ย้อนเวลากลับไปเล็กน้อย ทางทัพของเคย์จิและทากะโทระกำลังประจัญหน้ากับ nobutsuna sanada, masatoyo naito, sanada masayuki
และ sanada maseteru
เคย์จิได้บุกเข้าไปถึงใจกลางดงศัตรู และกำลังจะท้าดวลตัวต่อตัวกับ nobutsuna sanada
"พระเจ้าช่วย" ทหารรอบๆ ร้องตะโกนด้วยความสิ้นหวัง
มาเอดะ เคย์จิบุกฝ่าและสังหารทหารของซานาดะ คนแล้วคนเล่า อย่างรวดเร็ว หากไม่นับการแต่งกายที่แปลกประหลาดแล้ว เขาก็เป็นขุนศึกที่เก่งกาจหาตัวจับได้ยากคนหนึ่งบนสนามรบ
"เฮอะ การต่อสู้กับ น้องชายของเจ้ามันน่าเบื่อชะมัดยาด หวังว่ารอบนี้เจ้าจะทำให้ข้าพอใจได้นะ" น้องชายคนที่เคย์จิสังหารไปก่อนหน้านี้ คือ sanada masateru และตอนนี้เคย์จิกำลังจะพุ่งเข้าโรมรันกับ nobutsuna sanada ผู้เป็นพี่ชาย หนึ่งในขุนศึกที่รับใช้ทาเคดะ ชินเก็นมาอย่างยาวนาน
"แกมันปีศาจชัดๆ ทำไมถึงประมือกับข้าด้วยท่าที่ง่ายดายถึงเพียงนั้น"
"มันไม่ได้ง่ายอย่างที่เจ้าว่าหรอก เจ้ามันตึงมือข้ามากเลยต่างหาก สู้กับเจ้า ข้าจะพลาดเลยไม่ได้แม้เพียงนิดเดียว"
เคย์จิเอ่ยชม ซานาดะ โนบุทสึนะ เขาจะรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากเวลาที่ได้เจอศัตรูที่แข็งแกร่งในสนามรบ ถึงแม้ดูเหมือนว่าพลังของเขาจะด้อยกว่า แต่เขากลับรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
"ทำไม เจ้าถึงชอบเอาตัวเองไปเฉียดความตายนักงั้นรึ"
"เวลาข้าเฉียดความตาย ข้าจะรู้สึกได้ถึงการมีชีวิตไงล่ะ นี่มันเป็นความรู้สึกที่หาสิ่งใดเทียบไม่ได้เชียวนะ"
ดูเหมือนว่าเคย์จิจะสนุกกับการต่อสู้เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายนี้มาก ในทางตรงข้าม nobutsuna sanada ก็ยิ้มออกมาอย่างกับว่าเขาเองก็พึงพอใจกับการต่อสู้ครั้งนี้เช่นกัน
"เจ้านี่มันพวกบ้าชัดชัด ถ้าเจ้าไม่บอก ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีซามูไรแบบเจ้าอยู่ด้วย"
"เอาง่ายๆ เลย เจ้าไม่ต้องเข้าใจข้าก็ได้ แค่โจมตีมาด้วยพลังทั้งหมดที่เจ้ามีก็พอแล้ว"
เสียงอาวุธของทั้งสองปะทะกันครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่มีคนรู้ว่าครั้งที่เท่าไหร่แล้ว แต่สิ่งหนึ่งที่ทุกคนรู้ คือ เสียงนี้จะหยุดลงก็ต่อเมื่อการต่อสู้นี้รู้ผลแพ้ชนะแล้วเท่านั้น
"ข้าไม่เข้าใจ ถ้าเจ้าเก่งกาจขนาดนี้ เจ้าจะไปรับใช้ใครก็ได้ ถ้าเจ้ามารับใช้ทาเคดะ ป่านนี้เจ้าได้เป็นซามูไรที่มีชื่อเสียงไปแล้ว"
"ข้าเป็นพวกรักสนุกน่ะ ข้าชอบใช้ชีวิตตามแบบที่ข้าชอบ อยู่ในที่ๆข้าต้องการอยู่ ชีวิตข้ามันไม่เหมาะกับการฝึกฝนและกฎระเบียบเข้มงวดอะไรพวกนั้นหรอก"
"แต่กระนั้นเจ้าก็ยังไปเป็นข้าองครักษ์ให้เด็กผู้หญิงคนนึงเนี่ยนะ มันไม่ย้อนแยงไปหน่อยรึไง"
การสนทนาไปด้วยระหว่างที่ต่อสู้กันอยู่ ไม่ใช่สิ่งที่ใครก็ทำได้ง่ายๆ ทั้งเคย์จิและซานาดะที่สามารถทำเรื่องนี้ได้อย่างง่ายดาย ต่างพิสูจน์ให้เห็นถึงความเป็นซามูไรชั้นยอด
"อ๋อ งานที่ข้าทำอยู่ตอนนี้ มันไม่ได้เข้มงวดอย่างที่เจ้าคิดหรอก เจ้านายของข้าไม่เคยผูกมัดข้าเลยสักนิด แน่นอนว่า มันมีงานพื้นฐานที่ข้าจะทำขาดตกบกพร่องไม่ได้ แต่นอกเหนือจากนั้นข้าจะทำอะไร จะสู้อย่างไร เธอก็ไม่เคยว่าเลย เธออาจจะดูไม่เหมือนผู้มีความกล้าหาญ แต่กลับมีแรงดึงดูดทุกคนรอบๆตัวเธอได้อย่างแปลกประหลาด ข้าว่าเธอเป็นเจ้านายที่เหมาะกับคนอย่างข้าเลยล่ะ"
"เฮอะ น่าสนใจดีนี่ เจ้านายที่ไม่เคยผูกมัดลูกน้อง กับ ลูกน้องที่ไม่หนีไปที่อื่นแม้เจ้านายไม่ผูกมัดรึ"
จากแรงปะทะกันของอาวุธอย่างรุนแรง ทั้งสองกระเด็นออกจากกันเล็กน้อย
เกิดเป็นช่วงเวลาสั้นๆอันเงียบสงบราวกับหยุดนิ่ง ทั้งสองฝ่ายต่างยืนนิ่งไม่ไหวติง ไม่มีใครเปิดช่องว่างให้อีกฝ่าย การโจมตีครั้งถัดไป จะเป็นตัวตัดสินผลแพ้ชนะแล้ว
เคย์จิที่ตามปกติยิ้มแย้มได้ตลอด แม้แต่ในช่วงเวลาคับขัน กำลังมีสีหน้าเคร่งเครียดในแบบที่ชิซึโกะไม่เคยได้เห็นมาก่อน
ลมหมุนขนาดเล็กพัดผ่านธงที่วางอยู่โบกสะบัด แล้วหมุนวนขึ้นรอบตัวคนทั้งคู่ ทั้งสองจึงขยัตัวออกพุ่งเข้าหากัน ก่อนที่จะสะบัดอาวุธลงในเวลาแทบจะพร้อมกันแล้วหยุดนิ่งอยู่ในท่านั้น
ความเงียบแผ่บริเวณออกไปโดยรอบ เป็นช่วงเวลาที่ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจ เคย์จิทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าลงกับพื้นก่อน แต่ในชั่วครู่ต่อมา nobutsuna sanada ก็ล้มลงไปกองกับพื้นเช่นกัน
"คนอย่างเจ้า.. ก้าวผ่าน..ข้า..ไปได้...งั้นรึ"
ซานาดะ พยายามลุกขึ้นโดยใช้ดาบที่พื้นพยุงตัวขึ้นต่างไม้เท้า เขาถูกฟันเป็นรอยแผลขนาดใหญ่ จากไหล่ซ้ายลงไปถึงสะโพกขวา
เคย์จิ ในขณะเดียวกัน ปรากฎรอยฟันจนบุบบนชุดเกราะที่เขาสวมใส่ บาดแผลเล็กๆ เห็นได้ที่ไหล่ขวายาวมาถึงแค่กระดูกไหปลาร้า และมีเลือดออกมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น"
เคย์จิ "ข้าทำได้แล้ว นี่เป็นกระบวนท่าที่แม้แต่ข้าเองยังไม่เคยทำได้มาก่อน"
ถ้าว่ากันตามตรง Sanada nobutsuna เหนือกว่าเคย์จิ ทั้งการก้าวเท้าและกระบวนท่า จริงๆแล้วเคย์จิออกตัวช้ากว่าซานาดะไปหนึ่งอึดใจด้วยซ้ำ
ในขณะที่ซานาดะตัดสินใจละทิ้งการหลบและพุ่งสุดตัวฟันลงไปด้วยพลังทั้งหมดที่เขามี เคย์จิเองก็ปล่อยการโจมตีสวนกลับไปอย่างรวดเร็วเพื่อแลกกับการโจมตีที่พุ่งเข้ามา อาจเป็นเพราะพลังที่เรียกออกมาได้ในยามไฟไหม้ หรือในสถานการณ์คับขัน ตัดสินความเป็นความตาย เคย์จิจึงดึงพลัง ความเร็วและ สมาธิออกมาได้อย่างที่เขาไม่เคยทำได้มาก่อนแล้วปล่อยการโจมตี counter ออกไปเต็มแรง (TN น่าจะเหมือนหมัดเคาเตอร์ในก้าวแรกสู่สังเวียนล่ะมั้ง)
ซานาดะที่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นจากรอยแผลบนร่างกายของเขา เผยยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ
"ข้าขอถามอะไรเจ้าสักอย่างได้หรือไม่ ทั้งที่เจ้ารู้อยู่แล้วว่าทัพของเจ้ากำลังจะแพ้ ทำไมเจ้าถึงไม่หนีไปล่ะ" เคย์จิถามซานาดะ
ซานาดะ ถ่มเลือดในปากออกแล้วตอบว่า
"ข้ารู้จักก็แต่เพียงหนทางนี้เท่านั้น จากศึกในวันนี้ทำให้ข้าได้เห็นแล้วว่ายุคสมัยกำลังจะแปรเปลี่ยนไปสู่สงครามที่รบกันด้วยปืน ซามูไรที่ใช้ดาบ หอก ธนู จะค่อยๆถูกกาลเวลากลืนกินเลือนหายไป ข้าทนรับมันไม่ได้ ข้าจึงยอมพนันทุกสิ่งที่ข้ามี สู้ศึกในวันนี้ให้เต็มที่ถึงแม้จะต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม"
(TN ประโยคคุ้นๆ เหมือนใครในเรื่องซามูไรพเนจรเคยพูดหว่า)
โนบุทสึนะ ซานาดะ เข้าใจดี หลังจากสงครามในวันนี้ไป ผลลัพธ์ของสงครามคงขึ้นอยู่กับว่า ทัพใดมีปืนอยู่ในครอบครองมากกว่า หาใช่ยุคสมัยที่ขึ้นอยู่กับความหาญกล้าเด็ดเดี่ยวของซามูไรอีกต่อไปแล้ว เขาไม่สามารถทนรับมันได้ จึงตัดสินใจแล้วว่า ที่ราบ migatakahara นี่แหละ จะเป็นที่ตายที่ดีที่สุดสำหรับเขา
"ข้าทำใจไม่ได้หากจะต้องมาตายด้วยกระสุนปืน ข้าเกิดและเติบโตเช่นซามูไร ข้าขอเลือกที่จะตายเยี่ยงซามูไรในการประมือกับศัตรูผู้ที่ข้ายอมรับดีกว่า"
ซานาดะ พูดพร้อมกับกระอักเลือดไปด้วย เคย์จิทำท่าจะเดินเข้าหาแต่ซานาดะยกมือห้ามเอาไว้ เจ้าตัวย่อมรู้จักร่างกายตัวเองดี เขาเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว
"เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าพอใจกับจุดจบของข้าแล้ว"
เคย์จิกำ halberd ในมือของเขาแน่นอีกครั้งก่อนจะยิ้มกว้าง
"เจ้าล่วงหน้าไปก่อนเลย เอาไว้เมื่อพบกันอีกครั้งในปรโลก เราค่อยมาร่ำสุราด้วยกันสักครั้ง"
"งั้นข้า...จะขอรอดูวิถีชีวิตเจ้า...จากโลกหน้า..แล้วกัน"
นั่นเป็นคำพูดสุดท้ายของซานาดะ โนบุทสึนะ ก่อนจะจากไปด้วยสีหน้าแฝงไว้ด้วยความสงบไม่มีสิ่งใดค้างคาใจอีก
หลังจากนั้นเคย์จิจึงจัดการตัดศีรษะของซานาดะ แล้วชูขึ้น
"แม่ทัพซานาดะ โนบุทสึนะถูกสังหารแล้ว และสิ้นชีพเยี่ยงซามูไร"
ขวัญกำลังใจของกองทัพซานาดะถูกทำลายลงสิ้น ทหารหลายนายทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ปล่อยให้อาวุธในมือร่วงหล่นสู่พื้น เมื่อพวกเขารู้ว่าได้สูญเสียแม่ทัพทั้งสองไปแล้ว ทั้ง sanada nobutsuna และ sanada maseteru
ทันใดนั้นเอง ปรากฎศัตรูบนหลังม้าอีกคน แต่งกายในชุดแม่ทัพของทัพซานาดะ ขี่ม้าตรงเข้ามาหาเคย์จิ
"จะเอารึ" เคย์จิยก halberd ของเขาขึ้นเล็กน้อย แล้วถามกลับไปยังศัตรูที่เพิ่งเข้ามา แต่ฝั่งตรงข้ามส่ายหัวเล็กน้อย ก่อนจะโยนอาวุธลงบนพื้น แล้วกล่าวขึ้นว่า
"ข้าขอแลกชีวิตของข้ากับชีวิตของทหารซานาดะที่เหลืออยู่และศีรษะของแม่ทัพทั้งสองได้หรือไม่"
"บอกนามของเจ้ามา"
"ข้า kihei muto ผู้ถูกรับเลี้ยงเข้ามาในตระกูล muto และยังนับเป็นน้องของ sanada nobutsuna ที่เพิ่งถูกท่านสังหารไปเมื่อสักครู่"
Kihei muto หรือที่ภายหลังจะถูกเรียกขานในนามว่า sanada masayuki (พ่อของ sanada yukimura) ค่อยๆถอดเกราะ และปลอกแขนของเขาออกช้าๆ แล้วมองกลับมายังเคย์จิอีกครั้งเพื่อรอฟังคำตอบ
"ก็ได้ ข้าจะรับข้อเสนอของเจ้า"
เคย์จิใช้เวลาไตร่ตรองเล็กน้อยก่อนจะตอบตกลง เขาไม่ได้ต้องการศีรษะของพี่น้องซานาดะกลับไปด้วยสักหน่อย ยังไงเขาก็สามารถรับรางวัลจากชิซึโกะได้อยู่แล้ว แต่ถ้าเขาปฏิเสธคำขอที่ยอมแลกด้วยชีวิต เพื่อเหล่าลูกน้องของตัวเองเช่นนี้ เขาคงต้องรู้สึกละอายใจทีหลังเป็นแน่ ไม่เป็นไร งั้นพาตัวเจ้านี่กลับไปหาชิซึโกะ แล้วค่อยให้นางตัดสินอีกทีแล้วกัน
"ขอบคุณท่านมาก ทหารซานาดะทุกคนจงฟัง จงวางอาวุธลงเสียแล้วนำศีรษะพี่ของข้าทั้งสองกลับไปบ้านเกิดแทนข้าด้วยเถอะ"
"ขอรับ นายท่าน"
ทหารซานาดะที่อยู่ใกล้เคียงตอบรับทั้งน้ำตา ก่อนจะนำผ้าขาวมาห่อศีรษะของแม่ทัพใหญ่ทั้งสองเพื่อเตรียมถอนทัพออกไป
Kihei muto พยักหน้าน้อยๆ ให้กับทหารซานาดะที่ค่อยๆแปรทัพถอยกลับไป เคย์จิ ที่รออยู่จึงก้าวเข้าไปหาใกล้ๆ แล้วกล่าวขึ้นว่า
"เอาล่ะ ได้เวลารับศีรษะของเจ้าไปตามสัญญา แต่ว่าก่อนหน้านั้น เจ้าไม่ลองกลับไปพบเจ้านายของข้าดูก่อนหรือ"
"เจ้าว่าอะไรนะ"
Kihei muto เอียงคอเล็กน้อยด้วยสงสัยต่อข้อแลกเปลี่ยนที่แปลกประหลาดของเคย์จิ ในขณะที่เคย์จิกล่าวต่อ
"ข้ามีลางสังหรณ์ว่า ให้เจ้าไปพบเจ้านายของข้า คงจะมีเรื่องน่าสนุก มากกว่าฆ่าเจ้าลงเสียตรงนี้น่ะสิ"
"เจ้าพูดอะไรแปลกๆ ทำไมไม่ฆ่าข้าแล้วประกาศเอาชื่อเสียงอย่างที่คนอื่นเขาทำกันล่ะ"
"เอาน่า ข้ารับข้อเสนอเจ้าแล้ว เจ้าก็เล่นไปตามที่ข้าว่าบ้างแล้วกัน"
"ข้าเข้าใจแล้ว ข้าตกลงสละมอบชีวิตนี้ให้ท่านแล้ว หากท่านจะเอาไปต้มยำทำแกงอะไร ข้าคงต้องยอมตามล่ะนะ"
"เอาล่ะ ข้าตัดสินใจแล้ว ว่าจะพาเจ้ากลับไปหาท่านชิซึโกะ งั้นไปกันตอนนี้เลยแล้วกัน"
"เดี๋ยวๆ นี่เรายังอยู่ในการรบนะ เจ้าไม่ต้องไปต่อสู้ร่วมกับลูกน้องเจ้าต่องั้นรึ"
กองทัพทาเคดะที่กำลังถูกไล่ต้อน เหมาะแก่การไล่ล่าหัวเหล่าแม่ทัพขึ้นชื่อ เพื่อชื่อเสียงและรางวัลยิ่งนัก เขาไม่เข้าใจเคย์จิเลย ทำไมจะยอมทิ้งโอกาสนี้ไปเฉยๆ แค่เพราะอยากจะพาเขาไปพบท่านชิซึโกะอะไรนั่นกันนะ
"ที่ข้าลุยมาถึงนี่ ข้าแค่อยากรู้ว่า ศึกนี้จะอลังการงานสร้างแค่ไหนเท่านั้นแหละ ตอนนี้ข้าพอใจแล้ว เรื่องชื่อเสียงเงินทองช่างมันก็ได้ ให้ลูกน้องข้าไปแก่งแย่งกับคนอื่นๆเอาเถอะ ตอนนี้ข้ามีเรื่องใหม่น่าสนใจกว่าให้ทำแล้วล่ะ"
"เจ้านี่มัน พิลึกชะมัดยาด"
"ทุกคนก็บอกกับข้าแบบนั้นทั้งนั้นแหละ เอาล่ะ ทหารของข้า
ข้าจะกลับไปที่ทัพหลักก่อนนะ ฝากที่เหลือด้วยล่ะ"
เหล่าลูกน้องเคย์จิที่ได้รับคำสั่งยิ้มแหยๆ
"ท่านหัวหน้าจะทิ้งกันไปอย่างงี้เลยหรอ ใจร้ายชะมัด"
"ถ้าหัวหน้ากลับ พวกเราก็จะกลับด้วยเหมือนกัน"
"ถ้าพวกเรากลับกับหัวหน้า พวกเราก็ไม่ต้องสู้ต่อแล้วสิ"
"ระวังด้วยล่ะ ถ้าท่านเก็นโรรู้เข้า เขาเอาเจ้าตายแน่"
ทหารรอบๆตัวเคย์จิพากันหัวเราะเสียงดัง ไม่มีใครอยากไขว่คว้าชื่อเสียงในการไล่จัดการทัพทาเคดะเลยสักคน เคย์จิมองไปรอบๆ แล้วหัวเราะอีกครั้ง
"ดูเหมือนพวกเจ้าจะติดเชื้อบ้าจากข้าแล้วสิ ไป เรากลับไปหาท่านชิซึโกะด้วยกัน"
"โอ้" ทหารของเคย์จิชูอาวุธขึ้น แล้วก็พากันหันกลับฐานกันซะอย่างนั้น การกระทำของเคย์จิและหน่วยของเขา จะสร้างความปวดหัวให้เหล่านักโบราณคดีอย่างมาก แต่นั่นเป็นเรื่องในภายหลัง
ในเวลาเดียวกันนั้น ชิซึโกะที่กำลังสังเกตการณ์ความเคลื่อนไหวของกองทัพทาเคดะอยู่ด้วยกล้องส่องทางไกล เริ่มสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง ทัพแนวที่สามที่ควรจะเป็นทัพของ katsuyori suwa ถอยร่นกลับไป ในขณะที่แนวทัพหลักข้างหลังสุดของชินเก็นกำลังเคลื่อนพลขึ้นหน้ามาแทน ชิซึโกะเข้าใจได้ทันที ชินเก็นเตรียมใจรับความพ่ายแพ้แล้ว และกำลังจะวางแผนโจมตีสวนกลับเป็นโอกาสสุดท้าย
"พลปืนทุกคน กลับไปประจำแนวหน้าอีกครั้ง ทาเคดะจะโจมตีใหญ่รอบสุดท้ายแล้ว"
"รับทราบ"
กลองศึกถูกรัวขึ้นอีกครั้ง ในเวลาเดียวกับที่หน่วยพลปืนของเธอแปรขบวนสู่แนวหน้า ชิซึโกะยิงธนูที่ประกบไว้ด้วยประทัดขึ้นไปบนฟ้า แล้วระเบิดออกดังก้องไปทั่วสมรภูมิ
ทัพโอดะที่ได้ยินสัญญาณจากเสียงกลองและประทัดต่างพากันค่อยๆถอยทัพกลับมา ในช่วงเวลานั้นทัพทาเคดะต่างพากันสงสัยว่าแรงกดดันจากการถูกโจมตีอย่างหนักหน่วงมาตลอด ทำไมอยู่ดีๆถึงเบาลงได้ ทัพทาเคดะจึงใช้ช่วงเวลาพักสั้นๆนี้ จัดรูปขบวนทัพที่ร่อแร่ขึ้นมาใหม่
ทัพของโอดะที่ถอยร่นลงไปนั้นกำลังกระจายออกไปทั้งซ้ายและขวาเหมือนจะโอบล้อมทัพของทาเคดะไว้ หากมองจากมุมสูงก็จะเห็นว่าตอนนี้ทัพโอดะกำลังแปรทัพเป็นรูปแบบ crane wing (เหมือนก้ามปู) แล้ว อย่างไรก็ตามตอนนี้ทัพของทาเคดะที่ร่อแร่เต็มที่ กำลังให้ความสำคัญกับการฟื้นฟูกองทัพที่กระจัดกระจาย จนไม่มีเวลามาใส่ใจกับความเปลี่ยนแปลงของทัพโอดะอีกต่อไป
"สั่งการพลปืนทุกนาย เปลี่ยนรูปแบบกระสุนเป็นรูปแบบที่ 2 อย่าจำสีผิดและอย่าผิดพลาดไปล่ะ"
"ได้เลยขอรับ ข้าจะกระจายคำสั่งของท่านไปยังทหารพลปืนทุกนาย"
หลังจากสั่งการเสร็จ ชิซึโกะจึงควบม้าไปยังแนวหน้า แล้วส่องกล้องส่องทางไกลดูอีกครั้ง เธอพบว่า ทัพทาเคดะเคลื่อนไหวไปอย่างที่เธอคาดการณ์ไว้จริงๆ เมื่อทัพโอดะทั้งหมดถอยออกแล้วกระจายออกในแนวหน้ากระดาน แนวทัพด้านหลังขอทาเคดะ ถูกเผยออกมาอย่างชัดเจน ตอนนี้ทัพหลักของทาเคดะที่เคยอยู่หลังสุด กำลังตั้งทัพอยู่ในรูปแบบที่เตรียมจะพุ่งโจมตีสวนกลับอย่างเต็มอัตราเข้ามากลางสมรภูมิที่กำลังสับสนวุ่นวาย แต่พอทัพของโอดะถอยกลับตามคำสั่งชิซึโกะ ทำให้การโจมตีสวนกลับว่าวไปซะอย่างนั้น ตอนนี้เกิดช่องว่างขนาดใหญ่ขึ้นนะหว่างแนวทัพทั้งสอง แต่จากที่ชิซึโกะส่องผ่านกล้องส่องทางไกลของเธอ ตอนนี้ทัพหลักของทาเคดะไม่มีแนวโน้มที่จะปรับเปลี่ยนแผนแล้ว
หลังจากนั้นไม่นานทหารแถวหน้าสุดของทาเคดะก็ค่อยๆออกตัว วิ่งพุ่งเข้ามาหาทัพของโอดะ ตามมาด้วยแถวถัดไปที่พุ่งตามกันมาเรื่อยๆ
"ท่านหญิงชิซึโกะขอรับ พลปืนทุกนายเปลี่ยนกระสุนเสร็จสิ้นแล้วขอรับ"
"ขอบใจมาก บอกให้ทุกคนรออีกหน่อย รอให้พวกนั้นพุ่งเข้ามาถึงทุ่งสังหารก่อน เมื่อแถวหน้าสุดวิ่งมาถึงจุดที่เรากำหนดไว้ บอกทาคามิให้แจ้งข้าด้วย"
"ขอรับ"
หน่วยของทาคามิที่ตั้งบันไดที่ทำจากไม้เนื้อแข็งขึ้นสูง แล้วปีนขึ้นไปพร้อมกับกล้องส่องทางไกลในมือ คอยช่วยรายงานความเคลื่อนไหวจากจุดต่างๆ ให้ชิซึโกะอย่างต่อเนื่องมีผลช่วยสนับสนุนการบัญชาการของชิซึโกะเป็นอย่างมาก
"นายท่านขอรับ พวกนั้นวิ่งผ่าน จุดที่เรากำหนด มาแล้วขอรับ"
"ส่งสัญญาณแจ้งให้ทหารทุกคนยิงได้ เราจะหยุดทัพทาเคดะที่กำลังพุ่งเข้ามาด้วยกระสุนปืนชนิดพิเศษแบบที่สองนี่แหละ"
จากการสั่งการของชิซึโกะ พลปืน 1000 นายของชิซึโกะที่ยืนประจำอยู่ซ้ายขวาฝั่งละ 500 ก็ยิงออกไปพร้อมๆกัน ทหารแถวหน้าสุดของทาเคดะที่กำลังพุ่งเข้ามาก็ล้มลงไปพร้อมกับโล่ไม้ที่พรุนเป็นรังผึ้งคนแล้วคนเล่า คนแล้วคนเล่า
"ยิงต่อไปเรื่อยๆ เมื่อไม่มีทหารโล่แนวหน้าสุดแล้ว ตอนนี้เราสามารถยับยั้งการบุกโจมตีด้วยกระสุนแบบที่สองได้อย่างเต็มประสิทธิภาพแล้ว ยิงรัวๆไปเลย ไม่ต้องเล็งมากนักแล้วก็ได้"
"ขอรับ"
พลปืนทุกนายยิงต่อเนื่องครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกๆครั้งที่ยิงออกไป ทหารของทาเคดะที่วิ่งเข้ามาล้มตายลงดังใบไม้ร่วง โดยปกติแล้ว การยิงพร้อมๆกันทีละรอบจะมีประสิทธิภาพมากกว่า แต่ตอนนี้จุดประสงค์หลัก คือ การหยุดศัตรูที่พุ่งเข้ามา การให้แต่ละคนรีบเปลี่ยนกระสุนแล้วยิงออกไปให้ไวที่สุด โดยไม่ต้องรอให้พร้อมกันจะได้ผลมากกว่า และ กระสุนพิเศษแบบที่สองก็เตรียมมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ
กระสุนแบบที่ 2 ถ้าจะให้เปรียบเทียบกับกระสุนในยุคนี้ ก็คงคล้ายๆ กระสุนแบบ double-load ที่ถูกพัฒนาขึ้นในสมัยสงครามเวียดนามนั่นเอง ตัวหัวกระสุน 2 อันถูกบรรจุซ้อนกันในปลอกกระสุนในแนวหัวชนท้าย เมื่อยิงออกไปการส่งแรงจะทำให้กระสุนด้านหน้าที่พุ่งออกไปก่อนในแนวตรงถูกเสริมพลัง สามารถเจาะเกราะทะลุทะลวงได้รุนแรงขึ้น ในขณะที่กระสุนลูกที่สองจะเอียงออกไปนอกศูนย์เล็งเล็กน้อย อาจออกซ้าย ขวา บน หรือล่างก็ได้ ทำให้กระสุนลูกที่สองมีระยะที่สั้น ไม่แม่น แต่ช่วยเพิ่มอำนาจการกระจาย ทำให้ยิงปืนนัดเดียวได้ทหารทาเคดะสองตัว จึงให้ผลลัพธ์คล้ายๆกับการยิงด้วยปืนลูกซองนั่นเอง
หลังจากทหารทาเคดะที่พุ่งเข้ามาถูกห่ากระสุนแบบที่สองของชิซึโกะยิงร่วงไปจนนับแทบไม่ทัน การเคลื่อนพลของทัพทาเคดะก็ช้าลงอย่างเห็นได้ชัด
"ท่านหญิงขอรับ การบุกโจมตีเข้ามาหยุดลงแล้วขอรับ ทัพทาเคดะกำลังจะเริ่มถอยทัพหนีหางจุกตูดแล้วขอรับ"
"นายท่าน เราทำสำเร็จแล้ว"
ทาคามิรายงานต่อชิซึโกะด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ เก็นโรที่ยืนอยู่ข้างชิซึโกะก็โห่ร้องออกมาด้วยความยินดี แต่ชิซึโกะกลับยังไม่วางใจ แล้วหยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมาสังเกตการณ์อีกครั้ง
"จงเตรียมตัวล่วงหน้าเพื่อนำไปสู่ชัยชนะ แล้วดำเนินการตามแผน เมื่อแผนสำเร็จแล้ว อย่าได้ประมาท แล้วจงจับให้มั่น คั้นให้ตาย"
"ท่านว่าอะไรนะขอรับ" เก็นโรเอียงคอเล็กน้อยด้วยสีหน้าสับสน ด้วยไม่เข้าใจว่าชิซึโกะต้องการจะสื่ออะไร
"เปล่า ข้าแค่บอกหลักการของข้าให้เจ้าฟังเท่านั้นแหละ"
"ข้า..ข้าขอโทษที่เผลอดีใจเร็วไปหน่อย ข้าแค่หลงระเริงไปหน่อยที่เราจัดการทาเคดะได้อยู่หมัด ขอให้ท่านชิซึโกะช่วยแง้มแผนการทั้งหมดที่ผ่านมาของท่านให้พวกเราได้เข้าใจบ้างได้ไหมขอรับ"
เก็นโรที่สังเกตว่าหน้าของชิซึโกะยังคงนิ่งเฉยแม้จะถูกชื่นชมก็ตาม เริ่มเหงื่อตกว่า ชิซึโกะกำลังไม่พอใจอะไรสักอย่างหรือเปล่า
ทางชิซึโกะที่พึ่งรู้สึกตัวว่าทำให้เก็นโรกังวล จึงหันกลับมาตอบเก็นโรด้วยสีหน้าจริงจัง
"โดยสรุปแล้วแผนการที่ข้าใช้ในศึกครั้งนี้ ข้าเริ่มต้นด้วยการใช้ประโยชน์จากการทำให้ทัพศัตรูตกอยู่ในความสับสนและเสียการควบคุมเสียก่อนด้วยการใช้สถานการณ์ที่ไม่คาดคิดต่อเนื่องกันครั้งแล้วครั้งเล่า เมื่อทหารของทาเคดะต่างเห็นเพื่อนรอบๆตัวตายลงต่อหน้าต่อตาอย่างรวดเร็ว แต่ยังคงถูกสั่งให้เดินหน้าต่อไปโดยไม่มีเหตุผล ความกลัวและความกังวลจะแพร่กระจายไปทั่วโดยไม่สามารถควบคุมได้ ก่อให้เกิดความสับสนที่พอกพูนขึ้นไปเรื่อยๆ เมื่อถึงจุดๆหนึ่ง สายบังคับบัญชาย่อมถูกทำลาย ทหารจะไม่เชื่อฟังคำสั่งอีก แล้วกองทัพที่แข็งแกร่งก็แปรเปลี่ยนไป เป็นได้เพียงแค่ฝูงอีกาฝูงใหญ่เท่านั้น"
(TN น้อนไม่ต้องอธิบายซับซ้อนก็ได้นะ น้อนใช้ทั้งปืนไรเฟิล ปืนช็อตกัน ระเบิดไดนาไมต์ เกราะfiber ยาพิษล้างสมอง (ของท่านอา) และกล้องส่องทางไกล ถ้ายังแพ้ได้อีก ก็แปลกไปละ จริงๆน้อนน่าจะเอาเครื่องบินทิ้งระเบิดมาด้วยให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยดีกว่านะ 55)
"แต่ในทหารของทัพทาเคดะตั้งมากมาย น่าจะยังมีทหารที่ฉลาดเฉลียว และเก่งกล้าอยู่ตั้งมากมายนะขอรับ จะมาพ่ายแพ้ลงเพียงเพราะความกลัวของเหล่าทหารทั่วไปได้จริงหรือ"
เก็นโรที่ยังคงตามไม่ทัน เอียงคอด้วยความสงสัย ชิซึโกะจึงพูดต่อ
"คำตอบก็คือ ต่อให้มีทหารที่ทั้งฉลาดและกล้าหาญปะปนอยู่ก็ไม่มีประโยชน์ เรากำลังพูดถึงกองทัพที่ก่อรวมขึ้นมาจากชาวบ้าน ชาวนาเป็นส่วนใหญ่ จำนวนมากถึงเกือบ 30,000 เชียวนะ ต่อให้มีทหารแบบที่เจ้าว่าอยู่หลายโหล เสียงของพวกเขาก็ดังไปไม่ถึงคนหมู่มากที่กำลังตื่นตระหนกหรอก"
โดยปกติแล้วกองทัพที่ใหญ่กว่ามักจะยิ่งได้เปรียบเมื่อใช้จำนวนที่มากกว่าเข้ารบจนชนะต่อกันไปเรื่อยๆ แต่การศึกครั้งนี้ ทัพของชิซึโกะกลับแสดงให้เห็นถึงการอำนาจการสังหารของอาวุธที่เหนือชั้นกว่าโดยสิ้นเชิง และชัยชนะย่อยๆ ที่แนวรบต่างๆ อย่างต่อเนื่อง เมื่อเป็นเช่นนั้น จะมีทหารสามหมื่น หรือ แสนนึงก็ไม่ช่วยอะไรอีกแล้ว สุดท้ายแล้วไม่ว่าจะเสียงสั่งการของแม่ทัพหรือทหารที่ชาญฉลาดก็ไม่สามารถจะแก้สถานการณ์ที่คนส่วนมากสิ้นหวังหมดกำลังใจต่อสู้ได้อีก
"นอกจากนี้จากการที่กองทัพทาเคดะ สามารถรบชนะติดต่อกันมาโดยตลอดกลับกลายเป็นข้อเสียที่ถึงตาย เมื่อข่าวทัพแรกสุดถูกทำลายลงอย่างรวดเร็วโดยกองทัพของโอดะ ความเชื่อมันที่มีมาตลอดจะต้องสั่นคลอนอย่างแน่นอน และเมื่อตามมาด้วยความพ่ายแพ้ของแนวทัพที่สอง กลับยิ่งยืนยันว่า ความสามารถของโอดะเป็นของจริง ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอีกต่อไป เมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัยในใจของเหล่าทหารแปรเปลี่ยนเป็นการเผชิญหน้ากับความพ่ายแพ้ที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน เกิดเป็นความกลัวและท้อแท้สิ้นหวัง และจบลงด้วยความพ่ายแพ้ในที่สุด"
จากการเฝ้ามองสนามรบผ่านกล้องส่องทางไกลของชิซึโกะ ทหารบางคนถอดชุดเกราะทิ้ง บางคนโยนดาบลงพื้น บางคนวิ่งหนีไปโดยไม่หันกลับมามองอีก ในทางกลับกันชิซึโกะรู้สึกสบายใจอย่างมากที่แผนทุกอย่างเป็นไปโดยราบรื่น ถ้าเกิดความผิดพลาดขึ้น ภาพเหล่านั้นอาจจะกลายเป็นตัวชิซึโกะเองก็ได้ เธอรู้สึกอยากเลิกยุ่งเกี่ยวกับการศึกแล้วกลับไปยุ่งกับการทำฟาร์มของเธอต่อเสียมากกว่า
"ท่านชิซึโกะ ข้าเห็นธงของทัพโทกุงาวะปรากฎขึ้นมาข้างหลังทัพของทาเคดะแล้วขอรับ"
ในที่สุด ด้านหลังของทัพทาเคดะ ทหาร 8,000 นายของโทกุงาวะที่หายไปฟาร์มป่าตั้งแต่ช่วงต้นเกมก็โผล่ออกมาเสียที ทัพของทาเคดะที่กำลังถอยหนี ตกอยู่ในความสับสนอลหม่านทันที ตอนนี้ทางหนีสุดท้ายทางด้านหลังถูกปิดลงแล้ว พลทหารบางส่วนถึงกับขวัญกระเจิงวิ่งออกไปคนละทิศคนละทาง
"ถึงจะช้าไปกว่ากำหนดการณ์ที่วางไว้ แต่ก็ยังทันเวลาล่ะนะ"
นี่ล่ะ คือเหตุผลที่ชิซึโกะแอบนำหน่วยของเธอมาสำรวจที่ราบ mikatagahara ไว้ตั้งแต่ปีที่แล้ว ถึงแม้จะใช้งบไปเป็นจำนวนมาก แต่ก็ทำให้เธอสามารถวางตำแหน่งให้ทัพโอดะที่จะเสริมเข้ามาโอบล้อม ตั้งทัพรอได้จากบริเวณที่มองไม่เห็น ทั้งยังเตรียมเส้นทางลับให้ทัพของโทกุงาวะใช้อ้อมไปปิดล้อมทางด้านหลังได้อีก
นับตั้งแต่ตอนที่ทัพของโอดะเริ่มถอยร่นลงมาแล้วแผ่กำลังออกล้อมทั้งสองข้าง ทัพทาเคดะที่วางแผนจะสวนกลับครั้งสุดท้าย โดยหวังไว้ว่าจะบุกฝ่าเข้ามทำลายทัพหลักตรงกลางได้ แต่กลับถูกพลปืนของชิซึโกะหยุดไว้ได้โดยสิ้นเชิง ปิดท้ายด้วยทัพโทกุงาวะที่โผล่มาจากด้านหลัง ตอนนี้ทัพของทาเคดะถูกล้อมอย่างแน่นหนาจากทุกทิศทุกทางแล้ว หากมองจากท้องฟ้า จะเห็นว่าทัพของโอดะ-โทกุงาวะล้อมทาเคดะไว้เป็นรูปสามเหลี่ยมด้านเท่าโดยมีทัพหลักของชิซึโกะอยู่ตรงยอดสามเหลี่ยม
ตอนนี้ทัพของทาเคดะหมดสิ้นทางหนีโดยสิ้นเชิง และไม่มีทางที่ชินเก็นจะประเมินสถานการณ์นี้ไม่ออกอยู่แล้ว การเคลื่อนไหวของทัพทาเคดะจึงหยุดนิ่งลง
"ไม่เพียงแต่ทหารและชาวนาเท่านั้น ตอนนี้เหล่าแม่ทัพล้วนพากันยอมรับในความพ่ายแพ้แล้ว"
ความพ่ายแพ้ของทัพทาเคดะ จะสั่นคลอนเหล่าพันธมิตรพิชิตโอดะอย่างแน่นอน เพราะ แต่แรกเริ่มแต่ละฝ่ายก็รวมตัวกันในครั้งนี้โดยมีทาเคดะเป็นผู้นำอยู่แล้ว
"นี่คือการรุกฆาต พวกเจ้าแพ้แล้ว จงยอมจำนนเสีย อย่าให้ต้องมีการสละชีวิตโดยเสียเปล่าไปมากกว่านี้อีก"
กลองรบถูกลั่นออกไป 4 จังหวะ เป็นสัญญาณยืนยันว่า ศึกครั้งนี้ฝั่งชิซึโกะได้รับชัยชนะแล้ว ทหารทาเคดะที่ถูกล้อมส่วนใหญ่ยอมจำนนและถูกปลดอาวุธแต่โดยดี มีเพียงส่วนน้อยที่ยังต่อต้าน แต่เมื่อถูกจ่อด้วยปืนชนิดใหม่ หรือยิงไปที่เท้า ต่างก็รีบพากันยอมแพ้แทบไม่ทัน
"ทุกคน จงร้องตะโกนให้สุดเสียง พวกเราชนะศึกนี้แล้ว"
เมื่อชิซึโกะประกาศก้องชัยชนะ ทหารรอบๆพากันกู่ร้อง ในขณะที่ทหารทาเคดะพากันโยนอาวุธลงพื้น ในที่สุดสงครามแห่งที่ราบ mikatagahara ที่จะโด่งดังเป็นอย่างมากในภายภาคหน้า ก็จบสิ้นลงด้วยชัยชนะของฝั่งชิซึโกะ
อย่างไรก็ตาม จากความล่าช้าของทัพโทกุงาวะ ทำให้ Katsuyori Suwa และ Masanobu Kosaka หนีไปได้ แต่ชิซึโกะก็ไม่ได้กังวลแต่อย่างใด เพราะ ยังสามารถจับตัว ทาเคดะ ชินเก็นไว้ได้ทันเวลา
ในตอนแรกที่ชิซึโกะได้ข่าวว่าจับตัวชินเก็นได้ นางยังแอบกังวลเล็กน้อยว่าจะจับผิดตัวได้ Takeda Nobukado ขุนพลเงาของชินเก็นมาแทนหรือเปล่า แต่เมื่อยืนยันตัวตนแล้วปรากฎว่าถูกคน และในภายหลังยังจับตัวขุนพลเงาได้อีกด้วย ทั้งสองคนเหมือนกันมากจนแทบแยกไม่ออกดังที่มีบันทึกไว้ในตำราประวัติศาสตร์ จึงต้องมีการนำผ้าต่างสีมาผูกแขนไว้ แล้วนำไปแยกกักตัวคนละที่
ในความเป็นจริงแล้ว ชิซึโกะไม่ได้มีอำนาจตัดสินใจว่าจะประหารหรือจับตัวทาเคดะกลับไปเป็นๆ ด้วยความที่ดินแดนที่ถูกบุกรุกในครั้งนี้เป็นของโทกุงาวะ ไม่ใช่โอดะ หากทางโอดะก้าวก่ายมากเกินไป อาจส่งผลต่อความสัมพันธ์ระยะยาวได้ ดังนั้นชิซึโกะจึงมอบให้ทางอิเอยาสุเป็นผู้ตัดสินชะตากรรมของชินเก็น จะดีกว่า
ทางอิเอยาสุตัดสินใจจับกุมตัวเพื่อเตรียมนำไปขึ้นลานประหารให้เป็นที่ประจักษ์ ด้วยเหตุผลที่ว่า หากสังหารเลยทันที อาจทำให้คนนอกเคลือบแคลงว่า สามารถสังหารตัวจริงได้จริงหรือไม่ และเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกกล่าวหาว่าเป็นเบี้ยล่างของโอดะ การจับกุมตัวไปขึ้นลานประหารของตนดูจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า
นอกจากนี้การที่สามารถจัดการทาเคดะ ชินเก็นได้ ยังทำให้ตระกูลทาเคดะต้องสูญเสียครั้งสำคัญ ต่อให้ katsuyori suwa ที่หนีไปได้ และขึ้นเป็นผู้นำตระกูลแทน เขาก็ไม่มีพลังและอำนาจพอที่จะนำพาตระกูลทาเคดะกลับมารุ่งโรจน์ได้อีก ได้แต่รอเวลาที่จะถูกจัดการเท่านั้น
"เฮ้อ จบเสียที ศึกนี้มันเสี่ยงเหมือนเดินบนเส้นเชือกเลยนะเนี่ย ข้าดีใจยิ่งนักที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางไว้"
ชิซึโกะถอนหายใจและผ่อนไหล่ลงเล็กน้อย ทุกอย่างลงเอยด้วยดี เป็นไปตามแผนตั้งแต่ต้นจนจบ จริงๆแล้วงานนี้แผนการณ์ของเธอเรียกได้ว่า เสี่ยงมากทีเดียว
อย่างแรกสุดเลย ทาเคดะจะต้องมาตั้งทัพอยู่ที่ทุ่ง mikatagahara ตรงจุดที่ชิซึโกะคาดการณ์ไว้เสียก่อน และทัพโทกุงาวะยังต้องร่วมมือและเคลื่อนพลลอบโจมตีได้ตามที่เธอกำหนดไว้ โดยไม่เคยได้มีเวลาเตี๊ยมกันมาก่อน แถมเวลาที่โผล่ออกมายังต้องพอดีกันด้วย ไม่งั้นถ้าถูกชินเก็นพบเข้าก่อน แผนการที่วางไว้อาจถูกสวนกลับได้
เพื่อให้แผนมีโอกาสสำเร็จมากขึ้น ชิซึโกะได้ให้หน่วยของเธอมาคุ้ยดิน ทำให้ทางลาดเคียวดะที่ทาเคดะจะผ่านขรุขระ และลาดชันมากยิ่งขึ้น เพื่อถ่วงเวลา เอาไว้ก่อนแล้ว
แล้วถ้าถามว่า เหล่าขุนพลชื่อดังของโอดะที่มาเสริมในตอนหลังโผล่มาโดยที่สายสืบของทาเคดะ ชินเก็นจับไม่ได้มาก่อนเลยได้อย่างไร คำตอบ คือ ทั้งคนขนส่งและภายในรถขนเสบียงอาวุธบางส่วนของคาราวานที่ขนเข้าสู่ปราสาทฮามามัตสึตลอด 2 วันที่ผ่านมา ล้วนค่อยๆแอบถูกแทนที่ด้วยทหารเหล่านี้ทั้งสิ้น
ในตอนแรกชิซึโกะขอไปแค่ทหารหน่วยย่อยๆ และธงประจำทัพเท่านั้น เพื่อที่จะใช้สร้างความตื่นตกใจให้ทัพทาเคดะ ไม่นึกเลยว่า แม่ทัพส่วนใหญ่จะมาด้วยตนเองหรือส่งรองแม่ทัพข้างกายมาแบบนี้ เธอมองว่า เมื่อทัพที่ไม่ควรมาปรากฎที่นี่ได้ อยู่ๆก็โผล่ขึ้นมาอย่างกะทันหัน จะยิ่งทำให้แม่ทัพที่รบด้วยมันสมองมากกว่าใช้ลางสังหรณ์อย่างชินเก็น ยิ่งต้องหยุดชะงักนานมากขึ้นไปอีก
ถึงแม้ในตอนท้าย ชินเก็นจะเรียกสติกลับคืนมาได้ แล้วปรับทัพใหม่เพื่อพยายามแก้สถานการณ์ แต่ก็ถูกจัดการลงด้วยปืนชนิดใหม่ของชิซึโกะอยู่ดี
อาจจะน่าเสียดายอยู่บ้างที่ปล่อย katsuyori suwa บุตรของชินเก็นหลุดมือไปได้ ทำให้ความหวังที่จะทำลายขุดรากถอนโคนทาเคดะให้หมดซึ่งเป็นความฝันอันยาวนานของโนบุนากะ ไม่อาจสำเร็จสมบูรณ์ได้ในศึกนี้ อย่างไรก็ตามเศษเดนของตระกูลทาเคดะที่หลงเหลืออยู่ ก็ไม่แข็งแกร่งพอที่จะเป็นภัยต่อโอดะได้ภายหลังจากนี้อีกแล้ว
"มันช่างอัศจรรย์ใจเหลือเกิน เมื่อแผนการณ์ที่วางไว้อย่างงดงาม สำเร็จลงอย่างสมบูรณ์ ช่างเหนือความคาดหมายของข้ายิ่งนัก"
Takenaka Hanbei กล่าวชมชิซึโกะ ขณะกำลังจัดการกับเหล่าทหารทาเคดะที่ยอมจำนน
"พอจะประเมินเบื้องต้นได้หรือไม่ว่าศึกนี้เราสูญเสียไปเท่าไหร่"
ความสูญเสียของทาเคดะน่าจะมากเกินประเมินได้ แต่ตอนนี้ยังไม่มีข้อมูลว่าฝั่งชิซึโกะเสียทหารไปเท่าไหร่ หลังจากการตรวจนับและประเมินกำลังทหารที่เหลือรอดเสร็จ ทาเกนากะก็สรุปยอดเสร็จเรียบร้อย
"นี่มัน มหัศจรรย์มากเลย ทัพของเราเสียทหารไปแค่ประมาณ 100 เท่านั้น หากรวมกับทัพเสริมอื่นๆและโทกุงาวะด้วย คงตกราวๆ 300-400 เท่านั้น เมื่อคิดว่าครั้งนี้เป็นศึกใหญ่ที่ซัดกันด้วยทหารฝั่งละเกือบ 30,000 แล้ว นี่เป็นจำนวนที่น้อยจนน่าเหลือเชื่อทีเดียว"
เขาเริ่มเข้าใจความน่ากลัวของปืนชนิดใหม่ขึ้นมาทันที
"5555 ไม่ใช่ทุกวันที่เราจะได้เห็นทาเคดะวิ่งหนีหางจุกตูดหรอกนะ แม้แต่อุเอสึกิ ยังไม่เคยได้เห็นแบบนี้เลย มันเยี่ยมยอดนัก"
"ข้าเห็นด้วยว่าไม่มีใครเห็นศึกแบบนี้หรอก แต่เจ้าลดความหยาบคายลงหน่อยก็ดีนะ"
"อ้าว ไม่ดีรึ ถ้าจะหัวเราะออกมาให้เต็มที่ มันต้องช่วงเวลาแบบนี้แหละ"
ขุนศึกโอดะ ทั้งชิบาตะ, มิตสึฮิเดะ และ sasa พูดคุยกันอย่างสนุกสนานขณะกำลังเตรียมตัวยกทัพกลับปราสาทฮามามัตสึพร้อมชิซึโกะ ส่วน โมริ โยชินาริกับมาเอดะ โทชิอิเอะ จะตามกลับไปทีหลัง ขณะเดียวกันทัพของโทกุงาว่าที่อ้อมไปดักรอทาเคดะ ก็กำลังยกทัพกลับมารวมตัวกับชิซึโกะเช่นกัน
"ข้าขอขอบคุณท่านชิซึโกะมาก ที่ช่วยโทกุงาวะไว้จากวิกฤตในครั้งนี้"
เมื่ออิเอยาสุมองเห็นชิซึโกะ เขารีบโค้งคำนับแล้วกล่าวขอบคุณในทันที ฮันโซและ ทาดาคัตสึทางด้านหลังก็ก้มหัวให้เช่นกัน ตามมาด้วยแม่ทัพนายกองและทหารโทกุงาวะโดยรอบ
"กรุณายกหัวขึ้นเถอะ ท่านอิเอยาสุไม่ควรมาก้มหัวให้คนอย่างข้าหรอกนะคะ"
"ไม่จริงหรอก ถ้าหากไม่มีท่านหญิงชิซึโกะ ป่านนี้พวกเราคงโดนทัพทาเคดะจัดการไม่เหลือชิ้นดีแล้ว หากการก้มหัวไม่ได้กระทบอะไรต่อหัวของข้าแล้วล่ะก็ จะให้ก้มหัวให้ท่านชิซึโกะอีกครั้งก็ได้"
ชิซึโกะที่รู้สึกลำบากใจพยายามหันไปขอความช่วยเหลือจากคนข้างๆ แต่ปรากฎว่า ทุกคนแกล้งหันหนีไปทางอื่นกันหมดแล้ว ชิซึโกะจึงต้องรอจนกว่าอิเอยาสุจะเงยหน้าขึ้น พร้อมกับแอบร้องไห้ในใจไปด้วย
เมื่ออิเอยาสุเงยหน้าขึ้น แม่ทัพซากุมะ ฮิราเตะ และมิซึโนะ (พวกโอดะที่หาเรื่องอิเอยาสุไว้ก่อนรบ) ก็ก้าวเข้ามา ถอดหมวกออกแล้วก้มหัวขอโทษอิเอยาสุ
"พวกเราต้องขอโทษด้วยที่ทำกิริยาหยาบคาย และกล่าวสงสัยท่านอิเอยาสุในตอนแรก หากท่านต้องการให้พวกเรารับโทษ พวกเรายินดีให้ลงโทษตามที่ทางโทกุงาวะตัดสิน"
"เรื่องมันผ่านไปแล้ว ตอนนี้ทุกอย่างลงเอยได้ด้วยดีแล้ว ดังนั้นก็แล้วๆไปเถอะ"
"ขอขอบคุณสำหรับ ความใจกว้างของท่านโทกุงาวะ"
ชิซึโกะรู้สึกโล่งใจที่ในที่สุดทั้งสองฝ่ายเคลียร์กันได้และทำให้ความสัมพันธ์กลับมาแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น เธอมองขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วพบว่าท้องฟ้ายามนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงแล้ว นี่เธอสู้รบมาเกือบทั้งวันเลยทีเดียว ถึงแม้จะยังเหลือสิ่งที่ต้องจัดการเกี่ยวกับทัพทาเคดะอีกนิดหน่อย แต่ก็คงได้เวลาให้ทุกคนได้ฉลองชัยชนะกันแล้วล่ะ
"กลับปราสาทฮามามัตสึกันเถอะ"
อิเอยาสุ "ก่อนหน้านั้น ข้ามีเรื่องอยากปรึกษาท่านชิซึโกะสักหน่อย"
"ได้สิ มีเรื่องอะไรหรือคะ"
ชิซึโกะเอียงคอเล็กน้อยด้วยความสงสัยว่า มีเรื่องอะไรที่สำคัญต้องปรึกษาทันทีอย่างนั้นหรือ
ทาดาคัตสึ ฮอนดะที่กำลังแอบส่องชิซึโกะอยู่ถึงกับเก็บอาการไม่อยู่ กับท่าทางอันน่ารักของชิซึโกะ แต่โชคดีที่ฮันโซกับยามามุสะไหวตัวทัน ชิงจับทาดาคัตสึหลบฉากออกไปเสียก่อน
ชิซึโกะที่ไม่ทันได้สังเกตเห็นการตะลุมบอนเล็กๆข้างหลังอิเอยาสุ กำลังรอให้อิเอยาสุพูดต่อ
"ทาเคดะ ชินเก็น ร้องขออยากพบกับท่านชิซึโกะโดยตรงน่ะ"
"หา กับข้าน่ะหรือ"
"ใช่แล้ว พวกเราตัดสินใจกันเองไม่ได้ เลยต้องมาถามท่านก่อนนี่ล่ะ"
จากการบอกเล่าของอิเอยาสุ ชินเก็นแจ้งขอพบตัวชิซึโกะในขณะที่กำลังเลือดไหลออกจากปาก แต่ชิซึโกะเป็นข้ารับใช้โอดะ หาใช่โทกุงาวะ จึงไม่สามารถให้พบได้ตามอำเภอใจ
"เจ้าไม่จำเป็นต้องไปพบหรอก ชิซึโกะ เขาคงแค่อยากพูดคุยหาเหตุผลที่เขาพ่ายแพ้แค่นั้นแหละ เจ้าไม่ต้องไปเสียเวลากับเรื่องไร้สาระหรอก"
ก่อนที่ชิซึโกะจะทันได้ไตร่ตรอง ท่านอาอาชิมิตสึก็ปฏิเสธแทนทันควัน
"จริงๆ ข้าโอเคนะ แต่ข้าแค่คิดว่าการได้พบข้าจะไม่ทำให้เขายิ่งรู้สึกเสียหน้าหรอกหรือ"
เธอกังวลว่า เกียรติยศของชินเก็นจะเสื่อมเสีย หากมีคนเอาไปพูดว่าวาระสุดท้ายก่อนตาย เขาเรียกหาเด็กผู้หญิงคนนึง จะไม่ยิ่งกลับกลายเป็นที่หัวเราะของผู้อื่นเอาได้หรือ เธอไม่อยากให้เป็นอย่างนั้น
"เจ้าไม่ต้องไปกังวลแทนเขาก็ได้ ถ้านั่นเป็นทางที่เขาเลือก เขาก็ต้องยอมรับผลของมัน"
"ถ้าอย่างนั้น ข้าก็โอเค"
เมื่อได้รับความยินยอมจากชิซึโกะ จึงมีคนมานำทางชิซึโกะไปหาทาเคดะ ชินเก็น แต่การที่ชิซึโกะถือเป็นบุคคลที่สำคัญมากในเวลานี้ จะปล่อยให้ไปคนเดียวคงไม่ดีนัก เลยกลับกลายเป็นว่าเกือบทุกคนตามชิซึโกะไปกันหมด
"นี่มันอึดอัดชะมัดเลย" ชิซึโกะคิดในใจ
เมื่อเดินไปถึงจุดนัดหมาย ทหารก็พาตัวทาเคดะ ชินเก็นที่ถูกมัดเข้ามา ด้วยอาการเจ็บป่วยของชินเก็น ตอนนี้เขาจึงยังถูกควบคุมตัวอยู่ที่ mikatagahara ห่างไปไม่ไกลมากนัก
ตอนนี้ชินเก็นไม่ได้อยู่ในชุดเกราะตัวโปรดของเขาอีกแล้ว เสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่เป็นเพียงผ้าร้ายๆ ทั่วไปเท่านั้น และจากการหายใจติดขัดไม่สะดวกด้วยแล้ว ยิ่งแสดงให้เห็นว่าตอนนี้ชินเก็นอาการไม่สู้ดีนัก
"ข้าต้องขอโทษด้วยที่ให้เจ้ารอนาน ข้าพาบุตรีบุญธรรมของท่านโคโนเอะมาตามที่เจ้าร้องขอแล้ว"
สายตาของชินเก็นพยายามเพ่งเล็งไปที่ชิซึโกะ ในขณะเดียวกันกับที่เธอกำลังจะก้มตัวลงนั่ง ทันใดนั้น ท่านอาอาชิมิตสึก็ก้าวขาออกมาบังชิซึโกะเอาไว้
(TN เดี๋ยวนะ ชินเก็นจะมองอะไรน่ะ ทำไม คิดดีไม่ได้เลย 55)
"ถ้าเจ้าวางแผนจะสังหารนางละก็ ข้าไม่เก็บเจ้าไว้แน่"
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ข้าว่าตอนนี้สายตาของท่านชินเก็นคงมองอะไรแทบไม่เห็นแล้วล่ะ"
ชิซึโกะมองไปที่ชินเก็นแล้วเผลอผวาไปเล็กน้อย ก่อนจะหายใจเข้าออกลึกๆ ทำใจสบายๆ แล้วมองกลับไปที่ชินเก็นอีกครั้ง เธอจ้องกลับไปเงียบๆอยู่พักนึง ทันใดนั้นชินเก็นก็ยิ้มกว้างออกมาแล้วพูดว่า
"55 ดูเหมือนข้าจะพ่ายแพ้ให้กับเด็กผู้หญิงโง่ๆคนนึงนะเนี่ย แต่ข้าคงพูดอะไรแบบนั้นไม่ได้สินะ"
จริงๆแล้ว นี่ถือเป็นคำชมจากใจของชินเก็นเลยทีเดียว แต่ชิซึโกะแอบร้องไห้ในใจ เพราะว่า เธอถูกด่าว่าโง่อีกแล้ว ตั้งแต่เธอหลุดมาในยุคนี้ ทุกคนที่เจอเธอต่างลงความเห็นไปในทางเดียวกันหมดเลย
เธอไม่เข้าใจว่าที่ทุกคนประเมินเธอแบบนั้นเป็นเพราะ เธอเป็นคนไม่มีความทะเยอทะยาน ดูใสซื่อจนเกินไปสำหรับคนในยุคนี้นั่นเอง
"เจ้าคือ บุตรีของโคโนเอะคนนั้นใช่หรือไม่"
"ค่ะ ข้ามีนามว่า ชิซึโกะค่ะ"
"เจ้าไม่ต้องกลัวข้าหรอก เจ้าเป็นคนพิชิตข้าได้เชียวนะ ถ้าเจ้าไม่ภาคภูมิใจในตัวเองซะบ้าง ข้าคงรู้สึกเสียหน้าแย่"
ชินเก็นพูดไปด้วยเสียงหัวเราะปนน้ำเสียงสบายใจ ดาวพิฆาตดวงแรกและดวงสุดท้ายในชีวิตเขา กลับกลายเป็นหญิงสาวเช่นชิซึโกะเสียนี่
"จริงๆ แล้วเป็นเพราะ ทุกๆคนที่ช่วยข้าต่างหากค่ะ"
"555 เจ้าไม่อยากได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้ที่พิชิตเราได้ ไม่อยากเป็นที่เด่นดังงั้นรึ ไม่ว่าเจ้าจะทำอะไร เจ้าไม่เคยเอาความดีเข้าตัวเลย นี่สินะเหตุผลที่พวกข้ามองข้ามเจ้าไป"
ทุกคนรอบๆ ต่างพากันฉงนในท่าทีของชินเก็น เขายอมรับความพ่ายแพ้แล้วจริงๆ ชินเก็นไม่สนใจสายตาเหล่านั้น เขากระอักเลือดออกมาอีกครั้ง แล้วค่อยๆกลับลงสู่ท่าทีสงบอย่างประหลาด
"โทกุงาวะเอ๋ย จงมอบพัดศึกที่ยึดจากข้าให้ชิซึโกะไปเสีย มันไม่คู่ควรกับเจ้าหรอก" ชินเก็นสั่งอิเอยาสุด้วยท่าทีไม่ยี่หระใดๆ ฝ่ายอิเอยาสุรู้สึกเซ็งเล็กน้อยที่โดนสั่งทั้งที่เขาเป็นฝ่ายชนะแท้ๆ แต่ด้วยบรรยากาศพาไป เขาจึงสั่งให้ลูกน้องไปเอาพัดที่ว่ามาให้ชิซึโกะ
"ถ้าท่านไม่ว่าอะไร ข้าขอเป็นดาบ..(แปลชื่อไม่ออก)..แทนพัดได้ไหมคะ"
ดาบที่ชิซึโกะขอถือเป็นดาบรักดาบหวงของชินเก็นที่ตามประวัติศาสตร์ แล้วหลังจากชินเก็นตายลงได้ผลัดเปลี่ยนมือไปมากมาย
"คุคุคุ 5555 เจ้านี่เป็นอย่างที่ร่ำลือเลยนะ สมเป็นนักสะสมดาบจริงๆ เอาสิ ข้ายกให้"
ไม่รู้ทำไม แต่ดูเหมือนชินเก็นจะเอ็นดูชิซึโกะมากทีเดียว เขามอบดาบของเขาให้ชิซึโกะด้วยความเต็มใจ ตอนนี้ชิซึโกะเลยได้มาทั้งดาบและพัดศึกของชินเก็น เธอตาลุกวาวทีเดียว แต่ก็ต้องรีบเก็บอาการไว้ก่อน
"คงถึงเวลาของข้าแล้วสินะ"
ชินเก็นพูดกับตัวเอง ตอนนี้สีหน้าเขาดูสงบลงเหมือนไม่มีอะไรติดค้างในโลกนี้อีกแล้ว แต่แล้วเขาก็ไออย่างหนักแล้วกระอักเลือดออกมาอีกรอบ ตามประวัติศาสตร์แล้ว ดูเหมือนเขาจะเป็นมะเร็งกระเพาะ แต่ในข้อเท็จจริงไม่มีใครล่วงรู้ ชิซึโกะที่เห็นท่าไม่ดี พยายามจะหันไปเรียกหน่วยพยาบาล
"ไม่ต้องหรอก นี่ร่างกายของข้า ข้ารู้ดีที่สุด"
เขาอาเจียนเป็นเลือดอีกรอบ หลังจากหอบหายใจอยู่อีกพักหนึ่งในที่สุดอาการก็สงบลงได้ เขายืนขึ้นโดยไม่สนใจต่อสิ่งโดยรอบ
"แล้วพบกันใหม่ในภายหน้า"
นั่นเป็นคำพูดสุดท้ายของชินเก็น ก่อนที่เขาจะถูกประหารด้วยน้ำมือของทาดาคัตสึ ที่ลานประหารที่จัดเตรียมไว้ก่อนพระอาทิตย์ตก ทาดาคัตสึเป็นผู้ที่ขึ้นชื่อว่าแข็งแกร่งพอที่จะได้รับเกียรติให้จัดการปลิดชีวิตทาเคดะ ชินเก็น
หลังจากนั้นศีรษะของชินเก็นได้ถูกยกขึ้นให้ทุกคนรอบข้างเห็น แล้วจึงยกให้ลูกน้องส่วนหนึ่งของชินเก็นพากลับไป kai
ทาเคดะ ชินเก็น ได้เสียชีวิตลงในการรบ ที่ mikatagahara แห่งนี้...
จบตอนสักที แปลยาวจนเหนื่อยเลย
ชอบสงครามช่วงนี้ที่หนูชิซึโกะโชว์เหนือมาก
เดี๋ยวหลังจากนี้จะแปลเนื้อเรื่อง post wars ในตอน 108 อีกนิดหน่อยกับตอนแถม การประชุมลับในยามค่ำคืนของโนบุนากะ อาชิมิตสึและ โคโนเอะ นะครับ
