ตอน 106 ปลายเดือนธันวาคม 1572
จะเข้าช่วงไคล์แม็กซ์ละนะ ป๊อบคอร์นพร้อม โค้กพร้อม...ลุย
..
.
ทางฝั่งกองทัพโอดะ-โทกุงาวะที่มองเห็นการบุกของทัพทาเคดะพุ่งเข้ามา ก็โห้ร้องและเตรียมบุกโจมตีกลับเช่นกัน
ทหารม้าทาเคดะเป็นหน่วยรบที่มีชื่อเสียงอย่างมาก ทหารม้ามีทั้งพละกำลังและความเร็ว ช่วยให้สามารถบุกจู่โจมทะลุทะลวง เข้าถึง โจมตี และถอยกลับได้อย่างว่องไว แต่โดยหลักการรบแล้ว การใช้ทหารม้าอย่างเดียวมักไม่ค่อยได้ประสิทธิภาพเต็มที่นัก โดยส่วนใหญ่จึงมักใช้ทหารราบบุกโจมตีตามเพื่อโจมตีต่อเนื่องในจุดที่แนวรบของศัตรูถูกทำลาย จึงจะเห็นผลได้ดีที่สุด และจากการที่ม้าศึกในสมัยอดีตยังไม่มีการใช้ที่ปิดตาด้านข้าง ทำให้ ม้าซึ่งเป็นสัตว์ที่ขี้กลัวอยู่แล้ว ไม่เหมาะกับการบุกโจมตีพร้อมกันในแนวหน้ากระดานแบบประชิดกันมากนัก สิ่งเหล่านี้ล้วนมีบันทึกไว้แล้วในตำราสงครามของทาเคดะว่า กองทหารอิกุสะ แนวหน้าของทาเคดะ ใช้ม้าเพียงบางส่วน แต่กำลังรบหลักยังคงเป็นทหารราบเสียมากกว่า..
เมื่อทัพหน้าของทั้งสองฝั่งซึ่งประกอบด้วยทหารราบเป็นหลักเริ่มเข้าประชิดกัน จากที่เดิมสิ่งที่เกิดขึ้นควรจะเป็นการบุกเข้าตะลุมบอนกันโดยใช้โมเมนตัมของทั้งสองฝ่าย แต่กลายเป็นว่าเมื่อถึงระยะยิงธนู ทั้งสองฝั่งกลับตัดสินใจชะลอความเร็วลงแล้วให้แถวหน้าสุดตั้งโล่ขึ้น แล้วยิงธนูใส่กันเป็นการลองเชิงก่อน
ในขณะที่ทั้งสองฝั่งยิงธนูใส่กันไปมานั้น ก็มีเสียงปืนดังขึ้น ฝั่งทาเคดะที่ตกใจกับเสียงปืน เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น จึงคิดว่ากระสุนปืนของโอดะมาไม่ถึงฝั่งตัวเองก็เลิกสนใจแล้วยิงธนูต่ออย่างแข็งขัน หลังจากนั้นมีเสียงปืนดังขึ้นอีกหลายครั้ง แต่ทัพทาเคดะก็ไม่มีใครสนใจต่อเสียงปืนเหล่านั้นอีก..
"เป็นไปตามแผนที่วางไว้เลย" ชิซึโกะที่กำลังใช้กล้องส่องทางไกลมองความเคลื่อนไหวของกองทัพทาเคดะกล่าวขึ้น ชิซึโกะคิดจะวางกับดักศัตรูให้เข้าใจผิดเรื่องเสียงปืนก่อน กำลังมองสลับไปสลับมาระหว่างทัพของตนเองกับทาเคดะ
"ใช้แล้วล่ะ การปะทะกันครั้งแรกก็สำคัญเหมือนกัน ช่วงแรกเราต้องทำให้ศัตรูตายใจก่อน ให้หลงไปว่าน่าจะสู้ได้ น่าจะชนะได้ จะได้ไม่ระวังตัวมากจนเกินไป"
หลังจากปล่อยให้แนวหน้าทหารทั้งสองฝั่งยิงธนูหยั่งเชิงกันอยู่เกือบ 15 นาที ชิซึโกะก็ลดกล้องส่องทางไกลลง แล้วหันไปหาลูกน้องของเธอใกล้ๆ
"เตรียมพร้อมเสร็จหรือยัง"
"ขอรับ ปืนชนิดใหม่ของเรา calibrated เสร็จเรียบร้อย นี่น่าจะทำให้ปืนยิงได้แม่นขึ้นกว่าเดิมอย่างมาก"
"โอเค บอกทหารทุกคนในหน่วยให้เตรียมตัวเคลื่อนไปยังแนวหน้า ข้าจะไปด้วย"
"แต่มันอันตรายนะขอรับ" บริเวณแนวหน้ามีการยิงธนูไปกลับอย่างต่อเนื่อง ถึงแม้ชิซึโกะจะใส่เกราะชนิดที่เตรียมมาเป็นพิเศษก็ตาม แต่ก็ยังมีส่วนที่ไม่อยู่ใต้ชุดเกราะอยู่
"อย่ากังวลไปเลย ถ้าข้าไม่ทุ่มเทเต็มที่ ทหารจะกล้าติดตามข้าได้อย่างไร"
"ถ้าเช่นนั้น พวกข้าจะเอาตัวเข้าปกป้องนายท่านชิซึโกะด้วยชีวิตขอรับ"
ชิซึโกะและพลปืนชนิดใหม่ค่อยๆเคลื่อนออกไปยังบริเวณแนวหน้าโดยใช้โล่กางขึ้นด้านบนเพื่อช่วยกันธนูอีกทีหนึ่ง ตอนนี้แนวหน้าสุดได้เปลี่ยนเป็นพลปืนแบบใหม่ แล้วถัดไปคือชิซึโกะ โดยที่ทัพที่อยู่ถัดไปด้านหลังชิซึโกะ คือทัพของนากาโยชิ
ชิซึโกะมองขึ้นไปดูตำแหน่งพระอาทิตย์บนท้องฟ้า ทุกอย่างเป็นไปตามเวลาที่กำหนดไว้ ชิซึโกะยิ้มเบาๆที่แผนทุกอย่างมาจนถึงตอนนี้เป็นไปตามที่วางไว้
"พลปืนทุกท่าน พวกท่านผ่านการฝึกอันยากลำบากวันแล้ววันเล่า วันแล้ววันเล่า" ชิซึโกะใส่ความรู้สึกเข้าไปและเริ่มปลุกใจเหล่าพลปืนที่กำลังใส่กระสุนเตรียมพร้อมยิง
"จงฟังและปลาบปลื้ม (จริงๆ ตรงนี้แปลว่า จงภูมิใจ นะ แค่อยากแซวอเวนเจอร์เฉยๆ) พวกท่านทนการฝึกยิงปืนมาอย่างยากลำบาก จนกว่าจะมาถึงจุดนี้ หลังจากนี้พวกท่านจะเป็นผู้นำที่บุกเบิกไปสู่ยุคใหม่ ทหารอีกนับพันนับหมื่นจะเดินตามรอยของพวกเราในวันข้างหน้า" ชิซึโกะกล่าวต่อพร้อมยกดาบที่เป็นตัวแทนสัญญาณขึ้นฟ้า
"จากนี้ไปจะเป็นก้าวแรกสู่หน้าใหม่ของประวัติศาสตร์ จงแสดงให้พวกทาเคดะได้เห็น ทุกคน... พร้อม........... ยิงได้"
ในเวลาเดียวกับที่ชิซึโกะสะบัดดาบลงไปทางทัพของทาเคดะ พลปืนทั้งหมดที่อยู่แนวหน้าสุด ยิงออกไปพร้อมๆกัน ในไม่กี่วินาทีต่อมา ทหารถือโล่แถวหน้าสุดของกองทัพ oyamada nobushige ก็พรุนเป็นรังผึ้งในบัดดล
ภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้าแทบหยุดลมหายใจของทุกคนที่เห็น ไม่เพียงแต่ทหารทาเคดะเท่านั้น แม้แต่พลปืนที่ยิงออกไปก็ยังตะลึงไม่แพ้กัน
ภาพที่ทหารโล่แถวหน้าสุดที่ปกป้องทัพทาเคดะล้มระเนระนาดลงไปตามๆกัน ปรากฎต่อทุกสายตาในเวลาเดียวกับที่เสียงปืนดังขึ้น
ไม่แปลกเลยที่พลปืนของชิซึโกะจะประหลาดใจกับภาพที่เห็นตรงหน้า ที่ผ่านมาพลปืนทุกคนถูกชิซึโกะใช้วิธีฝึกให้ยิงเป้าขนาดเล็กที่อยู่ที่ระยะ 100 เมตรเท่านั้น พวกเขาคิดมาตลอดว่าปืนของพวกเขายิงได้ไกลประมาณ 100 เมตรไม่ต่างกับปืนไฟทั่วไป ไม่รู้มาก่อนเลยว่าระยะยิงหวังผลจะไกลเกือบกิโลแบบนี้
"เตรียมพร้อมโหลดกระสุนชุดต่อไป"
ทหารทุกคนตอบสนองโดยรีเฟล็กต่อคำสั่งของชิซึโกะ โหลดกระสุนใหม่และยกปืนขึ้นเตรียมยิงอีกครั้ง ทุกอย่างไวมากผ่านการฝึกซ้ำๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า จนเหมือนไม่ต้องผ่านสมองแล้วด้วยซ้ำ
"ยิงได้"
เสียงปืนดังเปรี้ยงปร้างราวฟ้าผ่า ในเวลาเดียวกันทหารทาเคดะก็ล้มตายระเนระนาด การโหลดกระสุนรอบที่สามเกิดขึ้นทันทีโดยไม่ต้องสั่งอีกแล้ว ทุกคนอยู่ในท่าเตรียมยิงอีกครั้งในเวลาอันรวดเร็ว
"ยิงได้"
สิ้นเสียงชิซึโกะ แนวรบของกองทัพโอยามาดะเริ่มเกิดช่องโหว่ราวกับหวีที่แหว่งหายไปเป็นหย่อมๆ สถานการณ์จากเดิมที่กองทัพโอดะและทาเคดะผลัดกันรบไปมาอย่างสูสีตอนนี้กลับตาละปัดเป็นความได้เปรียบของฝั่งกองทัพโอดะโดยสิ้นเชิง อย่างไรก็ตาม nobushige oyamada ยังสับสนและงงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ตั้งตัวไม่ทันไม่รู้จะตอบสนองอย่างไร ศพจำนวนมากมายมหาศาลเกิดขึ้นทุกครั้งที่เสียงปืนดังขึ้นในแต่ละรอบ ทำไมจึงเป็นเช่นนี้ เขาเข้าใจว่าเสียงที่ได้ยิน คือเสียงปืนไฟที่เขาเคยได้ยินมาแล้วหลายครั้ง แต่ปืนไฟที่เขารู้จักไม่สามารถบุกทะล่วงโล่ที่แข็งแกร่งของแนวทหารโล่ได้อยู่แล้ว และไม่มีทางที่จะยิงได้ถี่ขนาดนี้และยิ่งจากระยะนั้นด้วยแล้ว ยิ่งไม่มีทางเป็นไปได้
กลับมามองที่เหล่าทหารกล้าของทาเคดะ ถึงแม้จะไม่รู้ว่าเกิดจากอะไร แต่ผลที่ปรากฎนั้นชัดเจนแจ่มแจ้งแล้ว
"ม่ายยยยยย พวกข้าไม่อยากมาตายตรงนี้"
ทหารทัพหน้าของทาเคดะเริ่มสังเกตว่า เพื่อนร่วมทัพค่อยๆล้มตายด้วยรอยแผลจากกระสุนปืนคนแล้วคนเล่า แถมโล่และเกราะที่ใส่อยู่ยังไม่สามารถป้องกันอะไรได้เลย ความกลัวเข้าเกาะกินที่หัวใจของทหารทุกนาย อย่างไรก็ตาม แม้จะพยายามหันหลังวิ่งหนี ด้วยความที่แนวทัพอัดเรียงกันมาอย่างหนาแน่น ทำให้ถอยหนีไม่ได้ดั่งใจ กระสุนปืนค่อยๆ คร่าชีวิตทหารของกองทัพโอยามาดะคนแล้วคนเล่า
"ดูนั่นสิ" ชิซึโกะที่กำลังส่องดูสถานการณ์ผ่านทางกล้องส่องทางไกล เห็นภาพของกองทัพโอยามาดะ แนวหน้าสุดของทาเคดะล้มตายจนเกือบหมดสิ้น สิ่งที่ปรากฎขึ้นด้านหลังถัดไป คือ กองทัพเกราะแดงของ masakage yamagata กองทัพที่ประกอบด้วยเหล่าหัวกะทิ ที่ขึ้นชื่อว่าเก่งกาจที่สุดของทาเคดะ
หลังจากที่ชิซึโกะลดสายตาลงจากกล้องส่องทางไกล เธอก็หันไปปลุกกำลังใจของทหารทัพนากาโยชิที่รออยู่ด้านหลัง
"ต่อไปถึงเวลาของพวกท่านแล้ว ทัพโอยามาดะล่มสลายไปแล้ว ตอนนี้ไม่มีอะไรมาขวางกั้นระหว่างพวกท่านกับทัพเกราะแดงอีกต่อไป จงยกอาวุธขึ้นเตรียมบุกตะลุยเพื่อพิชิต masakage yamagata ให้ได้ ถ้าพวกท่านพิชิตกองทัพเกราะแดงได้ จะได้รับชื่อเสียงที่โด่งดังไปจนถึงชั่วลูกชั่วหลาน"
"โอ้วววววววววววววววววววววววววววว..."
นากาโยชิตอบรับโดยการคำรามกึกก้อง ทัพทหารหาญของนากาโยชิคำรามต่อกันไปเป็นทอดๆ
"ทุกคน บุกกกก..."
กองทัพของนากาโยชิเริ่มออกวิ่ง ชิซึโกะและเหล่าพลปืนแหวกออกด้านข้างเพื่อเปิดทางให้กองทัพของนากาโยชิพุ่งออกไปหากองทัพของยามากาตะ
เมื่อเห็นกองทัพของนากาโยชิบุกตะลุยเข้ามา ทหารของทัพโอยามาดะที่เหลืออยู่เพียงปลายก้อยพยายามหนีออกไปด้านข้างแม้จะต้องคลานออกไปก็ตาม..
Masakage yamagata ซึ่งอยู่ถัดไปจากกองทัพของโอยามาดะ ไม่เข้าใจว่าทำไมแนวหน้าประจัญบานของฝั่งตนถึงถูกทำลายลงอย่างรวดเร็ว.. อย่างไรก็ตามเมื่อเห็นทัพของนากาโยชิที่บุกเข้ามา เขาจึงสั่งทหารให้ตั้งรับด้วยรูปแบบ crane wing (น่าจะประมาณก้ามปู)
การตัดสินใจของเขาไม่ผิดแต่อย่างใด เป็นแนวรับที่เหมาะสำหรับทัพใหญ่ใช้ตั้งรอรับทัพเล็กกว่าที่พุ่งมาอย่างรวดเร็ว เมื่อแนวหน้าฝั่งตรงข้ามดันต่อมาไม่ได้และชะลอลง แนวรบทั้งซ้ายทั้งขวาก็จะตีขนาบล้อมเข้ามาจากทั้งสองด้าน
การตัดสินใจนี้จะไม่ผิดถ้าทัพของนากาโยชิเป็นเพียงตัวเบี้ยทั่วไปตามท้องตลาด แต่น่าเสียดาย อาวุธลับอันใหม่ของชิซึโกะ ไม่ได้มีแค่ปืนชนิดใหม่เท่านั้น หลังจากนี้พวกเขาจะต้องตกตะลึงอีกครั้ง
"นี่มันอะไรกัน"
..ในมุมมองของกองทัพยามากาตะแล้ว ทัพของนากาโยชิที่พุ่งเข้ามายังใจกลางแคมป์ของตนเป็นการกระทำอันบ้าบิ่นเหมือนฆ่าตัวตายชัดๆ ทัพเกราะแดงที่รออยู่คาดการณ์ว่า พลธนูของทัพปีกซ้ายและขวาจะยิงธนูเข้ามาตรงกลางที่นากาโยชิพุ่งเข้ามาราวห่าฝน ไม่มีทางที่ทัพนากาโยชิจะพุ่งเข้ามาถึงอยู่แล้ว
อย่างไรก็ตาม ทัพของนากาโยชิกลับวิ่งฝ่าห่าลูกธนูมาได้โดยไม่เสียโมเมนตัมแม้แต่น้อย ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ทหารคนที่มีสายตาดีหน่อย เริ่มจะสังเกตแล้วว่า ลูกธนูที่พุ่งมาใส่นากาโยชิ ล้วนแต่กระดอนออกไปหมด ไม่มีลูกธนูที่ปักเข้าไปในชุดเกราะเลยสักดอกเดียว (TN น้องกาง iron curtain ใส่แล้ว ยิงไม่เข้าหรอก 55)
"เฮอะ ชุดเกราะของชิซึโกะอันนี้น่ากลัวชะมัดยาด ทั้งเบาเคลื่อนไหวได้สะดวก แถมลูกธนูที่ยิงใส่กลับไม่เป็นผลเลย วิ่งผ่านมาได้สบายดังต้นหลิวที่ลู่ลมซะอย่างนั้น"
นากาโยชิซึ่งควบม้าตะบึงฝ่าไปข้างหน้าพูดเบาๆ ในขณะที่ลูกธนูเหล็กอันแหลมคมดอกหนึ่งพุ่งใส่เกราะข้อมือขวาของเขาแล้วเด้งออกตามแนวโค้งของเกราะ นอกจากนี้ไม่เพียงเกราะของนากาโยชิเท่านั้นที่เป็นเกราะแบบพิเศษ ทหารทุกคนในทัพด้านหลังเขาล้วนใส่เกราะแบบใหม่นี้กันทั้งสิ้น
เกราะนี้ คืออาวุธลับชิ้นที่สองของชิซึโกะ เป็นเกราะที่สานขึ้นมาจากใยแก้ว (glass fiber) ที่เกิดจากการนำแร่หินควอทซ์มาตีซ้ำๆในความร้อนที่สูงมากจนยืดเป็น fiber (เสริม น้องสามารถผลิตของใหม่ๆได้มากมาย เพราะ น้องประดิษฐ์เตาความร้อนสูงได้แล้ว)
Glass fiber นี้แม้นในปัจจุบันยังมีใช้กันในชุดเกราะแบบ FRP (glass fiber reinforced plastic) แต่เป็นสิ่งที่ยังไม่มีใช้ในยุคเซ็นโกคุมาก่อน ตัวผิววัสดุสานจากเส้นใยเหล็กและใยแก้วเข้าด้วยกัน จึงมีน้ำหนักเบาและทนทานมาก
แต่เนื่องจากกรรมวิธีผลิตยังไม่ก้าวหน้านัก จึงเน้นที่ความทนทาน แต่ยังมีข้อเสีย คือใช้ได้ไม่นานนัก มีระยะการใช้งานแค่เพียงไม่กี่ปี แต่ก็ถือว่า เป็นเกราะที่มีพลังป้องกันล้ำหน้าอาวุธในยุคสมัยนี้ไปอย่างมากทีเดียว
"ข้าไม่รู้ว่าพวกเจ้าทำได้ยังไง แต่ข้าจะไม่ปล่อยให้เป็นอย่างที่เจ้าคิดอีกต่อไป" masakage yamagata ส่งสัญญาณให้กองทัพ akazonae ที่อยู่ตรงกลางถอยร่นลงไปด้านหลัง โดยยังคงทัพปีกซ้ายขวาไว้ที่ตำแหน่งเดิม ทำให้แนวรบตรงกลางยิ่งเว้าลึกเข้าไปอีก
จากมุมมองของนากาโยชิ ยามากาตะน่าจะประหลาดใจเพราชุดเกราะชนิดใหม่ และถอยตั้งหลักก่อน การถอยร่นนี้ล้วนอยู่ในการคาดการณ์ของชิซึโกะก่อนแล้ว
ในขณะที่ทัพตรงกลางของยามากาตะถอยร่นลงไปแล้วจัดแนวทัพด้านหน้าเป็นรูปตัววี กองทัพปีกของแนวทัพที่สองทางซ้ายและขวาของ nonuharu baba และ masatoyo naito ก็ตีกรอบเข้ามาจากสองข้าง หมายจะช่วยเผด็จศึกทัพนากาโยชิ
"อ๊ะ พวกเราถูกล้อมเสียแล้ว เอาล่ะหน่วยดรากูน ได้เวลาเฉิดฉายแล้ว"
ในขณะที่นากาโยชิเริ่มสังเกตเห็นการปิดล้อมจากทุกด้าน เขาออกคำสั่งไปยังหน่วยดรากูนของ nisuke กับ shikichi ที่ตามมาด้านหลัง
เมื่อได้รับคำสั่งจากนากาโยชิ หน่วยดรากูนก็ควักหน้าไม้ composite bow ออกมาแล้วยิงออกไปทั้งด้านซ้ายและขวา โดยเน้นบริเวณที่มีทหารทาเคดะอยู่แออัดหนาแน่น กระสุนจำนวน 30 อันถูกยิงโค้งออกไปในแนวพาราโบล่าแล้วตกลงกลางกองทหารทาเคดะ ถ้าเทียบกับทหารจำนวนมากมายที่ล้อมเข้ามาแล้ว ปริมาณกระสุนเท่าเยี่ยวแมวแค่นี้คงทำอะไรทัพทาเคดะไม่ได้เลย
มันคงจะจบลงเพียงแค่นั้น ถ้านี่เป็นเพียงกระสุนธรรมด๊าธรรมดาแต่ว่า..
ลูกกระสุนที่ตกลงพื้นกลับระเบิดขึ้นฟ้า ส่งเสียงตู้มดังก้องไปทั่ว ทหาร akazonae ที่อยู่ข้างเคียงต่างพากันช็อกกับเสียงที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน จากนั้นจึงถูกเป่ากระเด็นไปคนละทิศละทาง ตามมาด้วยอาการหูอื้อและฝุ่นที่ฟุ้งไปทั่วบริเวณ บดบังทั้งทัศนวิสัยและจำกัดการได้ยินของทหารโดยรอบอย่างสิ้นเชิง
ไม่รู้ว่าวันนี้ทหารทาเคดะต้องตกตะลึงไปเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว แต่เมื่อฝุ่นจางหาย กลับมามองเห็นได้อีกครั้ง ตรงพื้นที่เกิดระเบิดเมื่อครู่ เกิดเป็นหลุมลึกกว้าง พร้อมกับเสียงร้องระงมที่ค่อยๆดังชัดขึ้นสวนทางกับเสียงวิ้งๆ ของอาการหู้อื้อที่ค่อยๆลดลง ทั้งจากทหารที่ร่างกายแหว่งหายจากการโดนแรงระเบิดโดยตรง ทั้งทหารที่โดนสาดใส่ด้วยเลือดและเศษชิ้นเนื้อของพวกพ้อง ทั้งทหารรายรอบที่เลือดออกหูออกปาก บางคนอาเจียน ขี้เยี่ยวราดก็มี
ม้าบางตัวถูกแรงระเบิดฉีกแย่งร่างออกจากกัน ลำไส้สีแดงดำไหลกองอยู่ที่พื้น เป็นภาพของนรกบนดินอย่างแท้จริง..
" เจ้ากระบอกระเบิดได้นั่น (explosive cylinder) พิลึกชะมัด ไม่แปลกใจเลยที่ชิซึโกะ เตือนย้ำครั้งแล้วครั้งเล่าว่า ให้ใช้อย่างระมัดระวัง"
กระสุนระเบิดนี้ทำขึ้นมาจากลูกธนูที่ผูกติดไว้กับกระบอกบรรจุระเบิดไดนาไมต์ โดยปกติแล้วระเบิดไดนาไมต์มักนำมาใช้ในที่ปิดแคบ จะได้ประสิทธิภาพที่ดีกว่าการระเบิดออกมากลางที่โล่งแจ้ง ซึ่งพลังทำลายจะกระจัดกระจายออกไปและลดลงอย่างมีนัยสำคัญ อย่างไรก็ตาม เรากำลังพูดถึงระเบิดไดนาไมต์ที่ระเบิดได้แม้กระทั่งหินผา หรือแม้แต่ภูเขา ต่อให้พลังทำลายลดลงแค่ไหน ก็ยังไม่ใช่สิ่งที่เนื้อหนังของมนุษย์จะต้านทานได้อยู่ดี นอกจากนี้ยังมีผลกระทบทางจิตใจจากเสียงที่เกืดขึ้นอีก หากสมองจดจำแล้วว่าเสียงที่ดังขึ้นนี้จะนำไปสู่ความตาย ความกลัวที่เกิดขึ้นจะยิ่งทำให้ร่างกายหยุดชะงักไปแม้หลังจากนั้นจะมีเพียงแค่เสียงก็ตาม ยังไม่นับว่า ตอนนี้ทหารทาเคดะยังไม่เข้าใจว่า เพื่อนๆตายได้อย่างไร ความไม่เข้าใจที่เกิดขึ้นจะยิ่งเหิมกระพือความกลัวในจิตใจเป็นเท่าทวีคูณ
"ในที่สุด ข้าก็มองเห็นตัวยามากาตะแล้ว"
นากาโยชิที่เข้าถึงแนวทัพของยามากาตะแล้ว เร่งความเร็วม้าขึ้นไปอีก ลูกน้องที่ตามมาด้านหลังพยายามเร่งฝีเท้าตามแต่ก็ยังช้าไปหลายก้าว ในขณะเดียวกันฝ่ายทหาร akazonae ก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหว ทุกคนยังไม่ฟื้นตัวจากแรงและเสียงระเบิดเมื่อครู่
"Yamagata masakage ข้ามารับหัวของเจ้าแล้ว"
Bradiche อาวุธข้างกายนากาโยชิ ทวนขวานขนาดใหญ่ยักษ์ซึ่งชิซึโกะ อิมพอร์ตเข้ามาผ่านทางคณะมิชชันนารี ถูกกวาดผ่านแถวหน้าของทัพ akazonae กระเด็นหายไปทั้งแนว ทหารของนากาโยชิที่ตามมาถึงบุกโจมตีตามอย่างต่อเนื่อง ทหาร akazonae ที่ขวัญกำลังใจกระเจิงจากเรื่องเหนือความคาดหมายที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง สู้ได้ด้วยพลังไม่ถึงครึ่งหนึ่งของที่ควรจะเป็น ถูกสังหารลงคนแล้วคนเล่า
"นี่มันไม่ต่างจากเงินที่เกลื่อนอยู่ตามพื้นเลยชัดๆ"
"ฆ่าๆ ฆ่ากองทัพ akazonae ของทาเคดะให้หมด ไม่ต้องละเว้น แม้แต่พวกที่คลานอยู่ก็ตาม ค่าหัวของทหาร akazonae ทุกนายล้วนมีค่าสูงทั้งนั้น"
"คอ เล็งไปที่คอเลยยย"
"อย่าหันหัวหลบสิวะ ส่งคอมาซะ ดีดี"
ภาพการตะลุมบอนระหว่างทัพนากาโยชิกับยามากาตะ อบอวลไปด้วยบรรยากาศที่พิศดาร พร้อมกับแนวรับที่ค่อยๆถูกทำลายลง
"สถานการณ์มันช่างเปลี่ยนแปลงไปรวดเร็วรุนแรงยิ่งนัก"
ชิซึโกะหัวเราะแหะๆ เมื่อได้รับรายงานจากสายของเธอ จากการที่เธอแกล้งตั้งค่าหัวเพิ่มเป็นพิเศษให้ตามจำนวนทหาร akazonae ที่กำจัดได้ ดูเหมือนว่ามันจะได้ผลเกินกว่าที่คาดไว้มากเลยทีเดียว
เมื่อเธอมองผ่านกล้องส่องทางไกลออกไปอีกฝั่งหนึ่ง จึงพบว่า กองทัพของไซโซกับท่านอาอาชิมิตสึ กำลังรบพุ่งอยู่กับกองทัพของ nobuharu baba ส่วนกองทัพของเคย์จิและทากาโทระ กำลังรบอยู่กับ masayato naito และพี่น้องตระกูลซานาดะ
ย้อนกลับไปสักนิด ตอนที่ยามากาตะขอกำลังเสริมจากทัพทางปีกทั้งสองข้าง ชิซึโกะก็สั่งการให้อีก 4 กองทัพของเธอออกไปช่วยนากาโยชิเช่นกัน โดยสั่งบุกเข้าไปทางช่องโหว่ที่เกิดจากแนวที่กระสุน explosive cylinder ระเบิดไปก่อนหน้านี้นั่นเอง
แต่ทหารจากแนวปีกทั้งสองข้างของทาเคดะไม่สามารถส่งกำลังมาเสริมยามากาตะตรงกลางแนวรบที่สองได้เลย เพราะ ชิซึโกะส่งพลปืนแบบใหม่ของเธอไปด้วยฝั่งละ 300 นาย คอยทำการยิงขัดขวางแยกแนวรบของฝั่งตรงข้ามทั้งสามส่วนออกจากกัน แต่ละทัพจึงทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องรอสู้กับทัพทั้งสี่ที่ชิซึโกะส่งไปเท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้น ทหารทาเคดะทางฝั่งของบาบะ ยังต้องประหลาดใจอย่างมากที่ทหารแนวหน้าสุดที่บุกเข้ามาใส่ ล้วนโจมตีเข้ามาอย่างไม่กลัวตัวตาย แม้จะถูกลูกธนูปักอยู่เต็มตัวแล้วก็ตาม แถมแต่ละคนยังมีสีหน้าแปลกๆ ตาลอย น้ำลายไหลเหมือนไม่มีสติอีกด้วย ทหารที่ดูยังไงก็เหมือนอมนุษย์กลุ่มนี้มีมากราว 100 นาย
"ฆ่ามัน"
ด้วยคำสั่งของอาซึมะ พลปืนทุกคนยิงออกไปพร้อมๆกันใส่กองทัพของ nobuharu baba
ทหารของบาบะที่กำลังถูกทหารผีสิงถือท่อนเหล็กไล่ฟาดอยู่ล้วนตกตะลึง ทำไมถึงยิงมาทั้งที่มีทหารพวกเดียวกันอยู่ แถมทหารเหล่านั้นดูเหมือนจะไม่สนใจปืนที่ยิงมาจากด้านหลังอีกด้วย คนที่ยังขยับได้ยังคงเอาท่อนเหล็กไล่ฟาดทหารทาเคดะต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"พวกนั้นไม่ใช่ทหารของเรา พวกมันคือสายสืบของพวกทาเคดะที่เราจับได้ต่างหาก ยิงพวกมันไปพร้อมกองทัพของบาบะได้เลย ไม่ต้องปราณี"
ความจริงแล้วทหารเหล่านั้น คือ สายสืบของทาเคดะที่โนบุนากะจับได้ แล้วส่งให้อาชิมิตสึใช้ในการทดลองที่น่าสะพรึงกลัวบางอย่าง
โดยการใช้สารสกัดจากดอกดารูตะ มาสกัดเป็นยาที่มีฤทธ์กดและหลอนประสาทอย่างรุนแรง มาพัฒนาขึ้นเพื่อใช้ควบคุมจิตใจของศัตรู เมื่อถูกใช้ซ้ำๆหลายๆครั้งร่วมกับการทดลองล้างสมอง เหยื่อจะสูญเสียความเป็นตัวเองกลายเป็นเครื่องจักรสังหารที่ทำตามคำสั่งเท่านั้น
(TN คราวนี้ใช้ยูริ เรอะ เอาเถอะ ในตอนอื่นๆหลังจากนี้ ชิซึโกะ กำลังจะสร้างต้นแบบคิรอฟ อยู่แล้ว เพราะงั้นช่างมันเถอะ)
ทหารเหล่านี้แม้ถูกยิงก็ไม่เจ็บปวด ยังสู้ต่อไปได้จนกว่าจะเลือดออกจนตายจากการช็อค หรือ แขนขาขาดจากการโจมตีทางกายภาพ
แม้จะดูเป็นเรื่องเลวร้าย แต่สำหรับอาชิมิตสึแล้ว ถ้าเพื่อชิซึโกะ ต่อให้เป็นเพียงทหารใช้แล้วทิ้ง เขาก็จะใช้
"โอเค ได้เวลาโจมตีแล้วล่ะ"
เมื่อถูกอย่างซาลงแล้ว ทหารคลั่งถูกยิงตายไปพร้อมๆกับทหารของบาบะเป็นจำนวนมาก อาชิมิตสึนำกำลังทหารตัวเองพุ่งเข้าชาร์จเข้าใส่ทหารของบาบะที่กำลังยืนสั่นเทาด้วยความกลัว ไม่ตอบสนองต่อเสียงตะโกนสั่งของบาบะเลยแม้แต่น้อย
"ชิ วิธีของพวกเจ้ามันเลวทรามอย่างไม่น่าให้อภัย"
ดูเหมือน ทัพของบาบะจะเสียการควบคุมไปโดยสิ้นเชิงแล้ว แม้ว่าเขาจะพยายามตะโกนปลุกใจเหล่าทหารสักเท่าไหร่ ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น
"ไม่มีประโยชน์หรอก วันนี้เจ้าชะตาขาดแล้ว"
ต่อหน้า nobuharu baba ปรากฎอาชิมิตสึเข้าขวางทางหนี บาบะพยายามฟันสวนแต่ถูกอาชิมิตสึปัดออกด้านข้าง
อาชิมิตสึ "เจ้าสู้ได้ดี สมแล้วที่เป็น nobuharu baba สามารถกัดฟันทนมาได้ตั้งขนาดนี้ โดยไม่หนีไปซะก่อน"
บาบะ "แก ไม่อายเลยหรือไงที่เลือกชนะด้วยวิธีนี้.. นี่มัน...ไม่ใช่วิถีของซามูไร"
(TN สงสัยต้องออกเกมภาคใหม่ The ghost of ashiman 55") การถูกโจมตีด้วยทหารฝ่ายเดียวกันที่ถูกมอมยา แล้วยิงจากข้างหลังไปพร้อมๆกัน บาบะคิดว่า นี่มันแผนการร้ายของเทพอสูรชัดๆ
"เฮอะ แกยังจะพูดยังงั้นได้อีกเรอะ บาบะเอ๋ย ครั้งหนึ่ง ข้าเคยเป็นโชกุนมาก่อน แล้วไงล่ะ เมื่อพวกที่เกียวโตมองว่าข้าเป็นก้างขวางคอ ก็ลอบสังหารข้าทิ้งเหมือนหมูเหมือนหมา"
"มันเกี่ยวอะไรกับตอนนี้หรือไง"
"ข้าก็ไม่รูสิ เมื่อมีการลอบสังหารโชกุนที่เป็นผู้นำตระกูลซามูไรทั้งหมด มีตรงไหนชอบธรรมงั้นรึ แต่ไม่มีใครลุกขึ้นต่อต้านเรื่องที่ผิดแจ่มแจ้งนี้เลยสักคน ตอบข้ามาสิ ถ้าเจ้าคิดว่าตนเองชอบธรรมนัก เจ้าทำอะไรอยู่ตอนที่ข้าถูกลอบสังหารเล่า"
"ชึ"
"ทีนี้เข้าใจรึยัง ความชอบธรรมที่เจ้ากล่าวอ้าง มันก็แค่เครื่องมือเพื่อความสะดวกของเจ้าเท่านั้นแหละ ข้าได้เข้าใจความจริงข้อนี้ในวินาทีที่ข้าถูกสังหาร โลกนี้ไม่มีทั้งคุณธรรมหรือความชั่วร้ายที่แท้จริงใดใดทั้งนั้น"
อาชิมิตสึพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ในขณะที่ชี้ดาบไปทางบาบะ
"มีเพียงผู้ชนะที่ถูกต้อง คนแพ้ไม่มีสิทธ์"
"อย่ามาพูด....."
ในช่วงเวลาที่บาบะพยายามจะตอบโต้กลับไป เขาก็สังเกตว่าอาชิมิตสึยืนยิ้มบางๆอยู่ด้วยท่าทีน่าสงสัยโดยไม่ทำอะไรต่อ เมื่อบาบะสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากล เขาก็ได้ยินเสียงม้าวิ่งมาจากทางด้านหลัง วินาทีที่เข้าหันกลับไปมอง ก็พบกับไซโซที่กำลังพุ่งหอกเข้ามา
"Baba nobuharu ข้ามารับหัวของเจ้าแล้ว"
ทหารรายรอบล้วนแต่กำลังสนใจอาชิมิตสึทั้งนั้น จึงไม่มีใครได้ไหวตัวทันเลยเมื่อไซโซพุ่งเข้ามา ตัวอาชิมิตสึไม่มีความตั้งใจจะจัดการบาบะเองตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เขาแค่เข้ามาเป็นตัวล่อความสนใจเท่านั้น เขารู้อยู่แล้วว่าเมื่อบาบะได้เห็นเขา จะต้องจำได้ และพุ่งออกมาต่อสู้เองเป็นแน่ จึงจงใจท้าทายเสียงดังให้เป็นที่สนใจมาตั้งแต่แรก บาบะตกหลุมกลนี้เข้าเต็มเปา และตกเป็นเป้านิ่งให้ไซโซโจมตีอย่างง่ายดาย
สาเหตุที่ชิซึโกะ เลือกที่จะกำจัดบาบะก่อน เป็นเพราะ ไม่ใช่เพียงเพราะตำแหน่งที่อยู่แนวหน้า ง่ายต่อการเข้าถึงเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะ เขามีความสามารถสูงในการสั่งการและวิเคราะห์สถานการณ์อีกด้วย สังเกตได้จากสงครามในอดีตที่ผ่านมา ไม่ว่าบาบะจะแพ้หรือชนะ เขาไม่เคยได้รับบาดแผลใดๆ แม้แต่รอยขีดข่วนมาก่อนเลย
และพวกที่วิเคราะห์สถานการณ์เก่ง มักจะกลายเป็นตัวปัญหาในช่วง late game เสมอ
สำหรับชิซึโกะ ต่อให้จัดการแม่ทัพทั้ง 24 แห่งทาเคดะได้ แต่ถ้าปล่อยให้ชินเก็นหลุดรอดไป ก็ยังต้องมีสงครามยืดเยื้อต่อไปอีก ในทางกลับกันต่อให้ทหารทาเคดะจะเหลืออยู่เยอะแค่ไหน ถ้าจัดการทาเคดะ ชินเก็นได้ ชัยชนะย่อมอยู่ใกล้แค่เอื้อมแน่นอน และอุปสรรคขวางทางสำคัญในการเด็ดหัวของชินเก็นที่ควรกำจัดทิ้งก่อนตั้งแต่ช่วงเริ่มศึก ก็คือ nobuharu baba นั่นเอง
โนบุฮารุ บาบะ ซึ่งโดยปกติมักใช้วิธีหลอกส่งคนอื่นออกไปเสี่ยงแทนตัวเองมาตลอด มาถึงขณะนี้ เขารู้สึกตัวแล้วว่าตนเองทำผิดพลาดร้ายแรง ที่ออกมายังแนวหน้าเองเพราะการยั่วยุ และความแค้นที่เคยมีต่ออาชิมิตสึ พยายามยกดาบขึ้นมาป้องกันการโจมตีของไซโซอย่างสุดกำลัง แต่ก็สายไปเสียแล้ว หอกของไซโซเร็วกว่า
หัวของบาบะหลุดออกจากบ่า ลอยคว้างออกไปในอากาศ แล้วตกลงบนพื้นกลิ้งหลุนๆไปชนอยู่กับเท้าของไซโซ
ไซโซหยิบหัวของบาบะชูขึ้นฟ้าแล้วตะโกนก้อง
"ขุนพลบาบะแห่งมิโนโมริสิ้นชีพแล้ว โดยข้า คานิไซโซเป็นผู้สังหาร"
ย้อนเวลากลับไปเล็กน้อย ในช่วงเวลาเดียวกับที่บาบะกำลังสู้กับอาชิมิตสึ นากาโยชิพร้อมกับลูกน้องของเขาที่อยู่ใกล้ๆอีกราว 30 นาย ก็กำลังจะประจัญหน้ากับ แม่ทัพยามากาตะและเหล่ามือฉมังของหน่วย akazonae
"ยามากาตะ มาซาคาเกะ, ออกมาดวลกับข้า!!!"
นากาโยชิตะโกนก้องพร้อมฟาดทวนขวานของเขาออกไปรอบๆ ตอนนี้ในหัวของนากาโยชิ มีแต่ยามากาตะเท่านั้น ขณะเดียวกันยามากาตะเองก็เห็นนากาโยชิที่กำลังควบม้าใกล้เข้ามาทุกขณะ และตัดสินใจจะสู้ด้วยโดยไม่คิดถอยหนีแต่อย่างใด เขาไม่สามารถจะถอยหนีได้อยู่แล้ว ด้วยเกียรติแม่ทัพของหน่วย akazonae ที่แข็งแกร่งที่สุดของทาเคดะ
"เจ้าเด็กน้อยเอ๋ย ยังไวไป 10 ปี ที่จะเรียกขานชื่อของข้าได้นะ"
"ข้าไม่ใช่เด็ก นามของข้า คือ คัตสึโซ โมริ นากาโยชิ จำชื่อนั้นไว้แล้วเก็บเป็นที่ระลึกไปลงนรกเสีย"
"เถียงคำไม่ตกฟากนัก นามของข้า คือ ยามากาตะ มาซาคาเกะ จงจดจำชื่อนี้ไว้ ชื่อที่จะส่งเจ้าไปยังปรโลกยังไงล่ะ"
จากนี้ไปจะกลายเป็นการดวลตัวต่อตัว ลูกน้องของทั้งสองฝั่งเข้าใจสถานการณ์ และค่อยๆถอยห่างออกเปิดเป็นพื้นที่กว้างโดยทันที
"คัตสึโซ จงจำไว้ให้ดี เมื่อเจ้าเผชิญหน้ากับยามากาตะ เจ้าจะเสียเปรียบอย่างมาก เมื่ออยู่ต่อหน้าขุนศึกที่ผ่านสมรภูมิมาแล้วมากมาย ยิ่งสู้กันนาน ด้วยประสบการณ์ที่ด้อยกว่า เจ้าจะยิ่งเสียเปรียบ จงรีบเผด็จศึกให้ได้ในดาบแรกเท่านั้น"
นากาโยชิ นึกถึงคำพูดของโยชินาริผู้เป็นบิดา ในตอนแรกเขาลืมไปแล้ว แต่คำพูดเหล่านั้นกลับผุดขึ้นมาทันทีเมื่อเขาได้เผชิญหน้ากับยามากาตะ หนึ่งในซามูไรชั้นเยี่ยม แค่แรงกดดันที่แผ่ออกมาก็ทำให้รู้สึกเหมือนพ่ายแพ้ได้แล้ว นากาโยชิถึงกับรู้สึกขนลุกขนพองไปทั่วทั้งร่างกาย
นากาโยชิกำทวนขวาน bardiche ในมือของเขาแน่น เขาจะทุ่มกำลังทั้งหมดลงไปในการโจมตีครั้งแรกนี้ ถ้าสำเร็จเขาจะพิชิตยามากาตะได้ แต่ถ้าพลาด ความพ่ายแพ้และความตายเท่านั้นที่รอเขาอยู่ นี่เป็นการเดิมพันที่เสี่ยงมาก แต่มาถึงจุดนี้ จะถอยไม่ได้อีกแล้ว ไม่งั้นทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมาจะไม่มีประโยชน์อะไรเลย
"ยามากาตะ ข้าขอหัวของเจ้าล่ะ"
ขณะเดียวกัน ทางยามากาตะกำลังคิดไตร่ตรองวางแผนอยู่เช่นกัน.. เจ้าหนู เจ้าจะต้องตายเพราะเลือกที่จะใช้อาวุธหอกทวนบนหลังม้านั่นล่ะ
การใช้อาวุธประเภทหอกหรือทวนบนหลังม้า เป็นสิ่งที่ยากและต้องอาศัยการฝึกฝนเป็นอย่างมาก แม้แต่ขุนศึกที่เชี่ยวชาญของกองทัพทาเคดะเองก็มีเพียงน้อยคนที่จะใช้ได้อย่างคล่องแคล่ว การโจมตีด้วยหอกทวนบนหลังม้ามีจุดเด่นที่การใช้แรงปะทะและความรวดเร็วให้เกิดประโยชน์ แต่ก็มีข้อเสีย คือ แรงเหวี่ยงที่มากจะทำให้เสียหลักได้ง่ายหลังการโจมตีครั้งแรก หากศัตรูหลบพ้นได้ จะมีช่องโหว่ให้โจมตีได้อย่างแน่นอน
"ข้าจะยอมสละแขนข้างหนึ่งให้เจ้าแล้วกัน"
ยามากาตะ วางแผนจะใช้แขนข้างหนึ่งแลกกับการโจมตีของนากาโยชิแล้วจึงโจมตีตามด้วยมือขวาที่ถนัด เมื่อนากาโยชิเสียหลัก
"โอร่า โอร่า โอร่า โอร่า"
นากาโยชิพุ่งเข้าหาด้วยทวนขวาน bardiche พร้อมกับร้องคำรามไปด้วย ยามากาตะพยายามใช้แขนซ้ายซึ่งสวมเกราะแขนขึ้นรับการโจมตีของนากาโยชิ วินาทีที่ทวนขวานกระแทกเข้ากับเกราะแขน เขาได้ยินเสียงกระดูกหัก แต่ยังคงเชื่อว่าแขนที่หักไปทั้งที่สวมเกราะแขนนี้จะเพียงพอที่จะยับยั้งโมเมนตัมของการโจมตีได้ แต่เขาคิดผิดมหันต์ นากาโยชิมีพละกำลังมากกว่าที่เขาคิด เมื่อบวกกับพลังทำลายที่สูงของ bardiche แล้ว กลับรุนแรงกว่าที่คาดเอาไว้มาก
"อย่ามาดูถูกกันนะโว้ย"
นากาโยชิตะโกนกร้าว พร้อมออกแรงมากขึ้นอีกจนข้ามพ้น ขีดจำกัดของตัวเอง แรงโจมตีของทวนขวานของเขายังไม่หยุดแค่แขนของยามากาตะ แต่ทะลวงผ่านแขนจนขาดแล้วพุ่งเข้าใส่คอของยามากาตะ ในขณะเดียวกับที่ม้าของทั้งสองพุ่งผ่านกัน และด้วยแรงเหวี่ยงอันรุนแรง นากาโยชิถึงกับตกจากหลังม้า
นากาโยชิพยายามดันร่างกายที่เจ็บปวดของเขาขึ้นจากพื้นแล้วหันกลับไปมองยามากาตะ
"นี่มันบ้าชัดๆ แก..ไป..เอาพลังราวปีศาจนี้..มาจากไหน.." ยามากาตะพูดพร้อมกับที่เลือดค่อยๆพรั่งพรูออกมาจากปาก ด้วยสีหน้าตกตะลึง
ทวนขวานของนากาโยชิฟันแขนซ้ายของเขาขาดกระเด็นแล้วเฉือนผ่านข้างคอของเขาผ่านแนวเส้นเลือดที่คอไป ในช่วงสุดท้ายของชีวิต ยามาหาตะยิ้มออกมา พร้อมกับเงื้อดาบในมือขวาขึ้น
"ยอดเยี่ยมมาก โมริ นากาโยชิ แต่ฝีมือเจ้ายังไม่เพียงพอที่จะพิชิตข้าได้หรอก จงดูวาระสุดท้ายของข้า" ณ วินาทีนั้น ยามากาตะก็ฟันหัวตัวเองขาดกระเด็น นากาโยชิผ่อนลมหายใจเล็กน้อยก่อนก้มลงวางมือลงบนหัวของยามากาตะ
"ขุนศึกยามากาตะ มาซาคาเกะได้สิ้นชีพแล้ว เขาได้เสียชีวิตลงเฉกเช่นซามูไร"
นากาโยชิยังคงชื่นชมความเด็ดเดี่ยวของยามากาตะ ถ้าการโจมตีแรกพลาดไป คนที่สิ้นชีพคงต้องเป็นเขาเองแน่ นากาโยชิรู้สึกภูมิใจที่เป็นผู้ปราบยามากาตะลงได้สำเร็จ เขายกหัวของยามากาตะขึ้นฟ้าแล้วประกาศก้อง
"แม่ทัพยามากาตะถูกพิชิตแล้ว โดยข้า โมริ นากาโยชิเป็นผู้สังหาร"
ช่วงเวลาที่นากาโยชิสังหารมาซาคาเกะ ยามากาตะ และ ไซโซสังหารโนบุฮารุ บาบะ เกิดขึ้นแทบจะเวลาเดียวกัน และข่าวดีจากทั้งสองฟาก ถูกรายงานมายังชิซึโกะหลังจากนั้นเพียงไม่นาน ตอนนี้สถานการณ์โดยรวมเปลี่ยนไปแล้ว
ชิซึโกะ "ลั่นกลองรบซะ"
"ขอรับ" เสียงกลองดังขึ้นอย่างต่อเนื่องสามชุด ได้ยินชัดไปทั่วไม่เพียงแต่ทัพชิซึโกะ แต่ยังดังไปถึงทัพของซากุมะ ฮิราเตะ มิซึโนะ และโทกุงาวะที่อยู่ด้านหลังด้วย
"ได้เวลาของพวกท่านแล้ว..หลังจากต้องอดทนมาตั้งนานทั้งที่มีโอกาสออกลุยสร้างชื่อแท้ๆ ตอนนี้ พวกท่านไม่ต้องทนอีกต่อไปแล้ว"
"โอ้วววววว"
"โอ้ววววววววววววววววว"
ทหารของชิซึโกะขานรับด้วยเสียงอันดังก้อง ธงประจำทัพต่างๆถูกยกขึ้นเรียงราย หากมองจากทัพทาเคดะ เป็นไปได้ยากมากที่จะเห็นไปไกลถึงแนวหลังสุดของทัพโอดะ-โทกุงาวะ จึงไม่มีทางได้รู้เลยว่า ตอนนี้ทั้งธง ทั้งกองทัพของโทกุงาวะได้หายจ้อยไปจากแนวหลังไปแล้วเป็นที่เรียบร้อย
ในขณะเดียวกันกับที่ทัพของโทกุงาวะหายออกไปนั้น กองทัพและธงทัพต่างๆหลากหลายสัญลักษณ์ก็ปรากฎขึ้นพร้อมกันตามจุดต่างๆ รอบๆ สนามรบ
"ถึงคิวพวกเราปรากฎตัวแล้วสินะ" Takenaka Hanbei (ขุนศึกข้างกายฮิเดโยชิ) ยกพัดขึ้นปิดหน้าแล้วเปรยเบาๆ รอบกายเขายังมีทหารของฮิเดโยชิอีกจำนวนหนึ่งพร้อมธงประจำกองทัพฮิเดโยชิโบกสะบัด นี่เป็นกองทัพเสริมจากฮิเดโยชิไม่ผิดแน่ แต่ไม่ใช่มีเพียงแค่ทัพของฮิเดโยชิเท่านั้น
ห่างออกไปไม่ไกล ปรากฎกองทัพที่โบกสะบัดธงของทัพชิบาตะ อยู่เช่นกัน
"ข้าจะไม่ยอมให้เด็กผู้หญิงได้หน้าไปคนเดียวหรอก ทุกคนพร้อมเข้าสู่สนามรบ"
ทัพของชิบาตะ นำโดยเจ้าตัวชิบาตะ คัตสึอิเอะมาเองเลย แต่ไม่ใช่แค่นั้น รอบสนามรบยังมีข้ารับใช้ของตระกูลโอดะที่ยังคงโผล่ออกมาเรื่อยๆ ทั้ง sassa narimasa, อาเคจิ มิตสึฮิเดะ, นิวะ นากาฮิเดะ, มาเอดะ โทชิอิเอะ พร้อมกับธงประจำแต่ละทัพที่ค่อยๆปรากฎขึ้น
"เดิมที ข้าก็คิดว่า มันคงเละตุ้มเป๊ะอยู่หรอก แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะขนาดนี้ ถ้ายังเป็นแบบนี้เราเอาชนะทาเคดะได้แน่"
"ถ้าเราเอาชนะทาเคดะได้ในวันนี้ ชื่อเสียงจะโด่งดังไปถึงชั่วลูกชั่วหลานแน่ๆ ทุกคนจงเตรียมพร้อมฟัน ฟัน และฟันไปข้างหน้า"
ด้วยการปลุกใจจากแม่ทัพแต่ละหน่วย และข้อเท็จจริงที่ว่า ขุนศึกคนสำคัญของทาเคดะกำลังถูกไล่จัดการไปคนแล้วคนเล่า ทำให้ตอนนี้เหล่าทหารโอดะไม่หวั่นเกรงทาเคดะอีกแล้ว
"ไม่น่าเชื่อเลยว่า เขาจะชนะยามากาตะแห่งทัพ akazonae ได้ ข้าพูดเลยว่าวันนี้ ลูกข้าพกโชคมาด้วยจริงๆ"
ด้านหลังทัพใหญ่ของโอดะ ปรากฎบุรุษนามว่า โมริ โยชินาริ ในชุดเกราะตัวโปรดลายหอกไขว้ ผู้ผ่านศึกร่วมกับโนบุนากะมาอย่างโชกโชน
บุตรชายคนโตโยชิทากะแสดงความเป็นห่วงต่อสภาพร่างกายของโมริ โยชินาริอยู่ข้างๆ แต่เขาส่ายหัวตอบ
"ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าต้องกังวล แต่เลือดในกายข้ามันพลุ่งพล่าน ต่อให้หัวไหล่ข้าบาดเจ็บใช้การไม่ได้แล้วก็ตาม แต่ถ้าข้าพลาดศึกนี้ ข้าต้องเสียใจไปชั่วชีวิตเป็นแน่"
"ท่านพ่อ ข้าเข้าใจ ข้าจะไม่พูดอะไรแล้ว สู้ให้เต็มที่ตามใจท่านเถอะขอรับ"
"ศึกกับทาเคดะ อาจจะหนักเกินไปสำหรับข้าในตอนนี้ก็จริง แต่นศึกนี้จะเป็นศึกสุดท้ายที่ข้าจะออกรบเองแล้ว ตอนนี้ดวงตาของข้าพลุ่งพล่านไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความท้าทาย จนข้าจะหยุดตัวเองไม่ได้แล้ว"
"55 สมเป็นท่านพ่อจริงๆ ขอรับ"
โมริ โยชินาริ หันไปพยักหน้ากับโมริ โยชิทากะ ตอนนี้พลังใจของทหารทุกนายเองก็ลุกท่วมไม่แพ้แม่ทัพของพวกเขาเช่นกัน ตอนนี้ทุกทัพต่างก็รอเพียงคำสั่งบุกโจมตีจากชิซึโกะเท่านั้น
"ทุกคน ตามข้ามา, กองทัพทั้งหมด โจมตีได้....."
หลังจากสิ้นเสียงชิซึโกะ กองทัพทั้งหมดของโอดะก็โห่ร้อง แล้วพุ่งเข้าใส่ทัพของทาเคดะโดยฉับพลัน
มีเพียงทัพของโอดะเท่านั้นที่พุ่งออกไป แล้วทัพของโทกุงาวะไปไหนแล้วล่ะ? คงต้องใช้เวลาอีกชั่วครู่หนึ่งกว่าที่ชินเก็นจะรู้สึกตัวว่าทัพของโทกุงาวะหายไปสักพักแล้ว และทัพโอดะ-โทกุงาวะมีแผนอะไรซ่อนอยู่กันแน่
จบตอน 106 ตอนนี้น้องหงายการ์ดในมือใบแล้วใบเล่ารัวๆเลย 55
