ตอน 105 ปลายเดือนธันวาคม 1572: การรบอันดุเดือด ณ ที่ราบ mikatagahara
เริ่มต้นเช้าวันที่ 22 ธันวาคม จุดเปลี่ยนแปลงทางประวัติศาสตร์ วันซึ่งในอนาคต จะถูกเรียกขานว่า จุดเริ่มต้น ของการสิ้นสุดช่วงเวลาสงครามอันยาวนาน
ชิซึโกะในชุดงานพิธีสีขาว กำลังทำพิธีเพื่อขอพรและปัดเป่าภัยอันตราย การที่น้องแต่งกายด้วยชุดขาว ซึ่งเป็นสีที่เป็นสัญลักษณ์ที่มีความหมายถึงความตาย บ่งบอกถึง ความมุ่งมั่นอันแรงกล้าซึ่งแสดงให้เห็นต่อทุกสายตาโดยรอบ
"ในที่สุดวันนี้ ก็มาถึงจนได้"
สีหน้าที่เรียบนิ่งของชิซึโกะ ช่วยทำให้ให้จิตใจของเหล่าทหารรู้สึกสงบ..
"ทัพของทาเคดะ จะมาถึงปราสาทฮานามัตสึในอีกไม่ช้า หน้าที่ของเรามีเพียงอย่างเดียว คือ ทำให้พวกนั้นรู้ว่า ใครกัน..ที่จะเป็นคนถอดเขี้ยวเล็บ ของพวกมัน เราจะบุกโจมตีพวกมันอีกครั้งแล้วครั้งเล่า จนทำให้พวกมันไม่กล้ากลับมาเหยียบทีนี่อีกเลย" ชิซึโกะฟันดาบไปข้างหน้าในท่าทางเหมือนฟาดฟันศัตรูในอากาศ
"ถึงแม้ว่าที่นี่จะเป็นดินแดนของโทกุงาวะ แต่หากเราพ่ายแพ้ในศึกนี้ พวกนั้นจะไปโจมตีดินแดนโอดะของพวกเราต่ออย่างแน่นอน ทุกๆคนที่พวกท่านรู้จักจะถูกปล้น ฆ่า ถูกย่ำยีสิ้น เราจะไม่มีวันยินยอมให้ฝูงหมาป่ากระหายเลือดพวกนี้ได้เหยียบเข้าไปในแผ่นดินของเราแม้แต่ตัวเดียว ต่อให้ตัวตาย เราก็จะกลายเป็นผีมาจัดการพวกมัน"
"โอ้...." เสียงตะโกนตอบรับของกองทหารดังกึกก้องรับคำของแม่ทัพชิซึโกะ
"เราจะไม่ยอมถอย เพื่อพ่อแม่ของเรา ลูกเมียของเรา จงต่อสู้เพื่อปกป้องอนาคตของพวกเค้า เราจะคว้าชัยชนะนี้เอาไว้ด้วยมือของพวกเราเอง ทุกๆคน ชูดาบขึ้นแล้วตะโกนให้สุดเสียง เราจะแสดงพลังของพวกเราให้ทาเคดะได้เห็น"
"โอ้อออออออออ.."
ชิซูโกะตะโกนก้อง เพื่อปลุกขวัญกำลังใจทหาร เสียงโห่ร้องของเหล่าทหารดังออกไปทั่วบริเวณ จนข้ารับใช้ของโทกุงาวะล้วนต้องหันมามองทัพของชิซึโกะ
"ท่านเก็นโร ช่วยบอกให้ทุกคนเปลี่ยนอุปกรณ์เป็นชุดรบรูปแบบที่ 2 และขอให้ท่านช่วยเตรียมมือดีไว้สัก 200 นาย ขอพลปืนที่แม่นๆนะ ข้ามีภารกิจให้พวกเขาทำ"
"ได้ขอรับ"
ชุดรบแบบที่ 2 เป็นชุดเกราะที่ไม่หนักมาก เน้นการเคลื่อนที่ได้ไวเป็นสำคัญ ตอนนี้ยังผลิตออกมาได้ไม่มากนัก หลังจากที่ชิซึโกะออกคำสั่ง เก็นโรและเหล่าทหารก็เร่งปฏิบัติตามที่ได้รับมอบหมายทันที
กองทัพของโทกุงาวะต่างตกตะลึงพรึงเพลิดกับขวัญกำลังใจและการออกเคลื่อนพลอย่างเป็นระเบียบพร้อมเพรียงของกองทัพชิซึโกะ
โดยปกติแล้วการตั้งรับการบุกปราสาท มักเป็นแบบ passive ขวัญกำลังใจทหารมักลดลงเรื่อยๆ อย่างช่วยไม่ได้ อย่างไรก็ตาม จากที่เห็นขวัญกำลังใจของทัพชิซึโกะยังสูงมาก แม้จะหักลบว่า เพิ่งเริ่มเข้าสู่สงครามได้ไม่นานแล้วก็ตาม นั่นทำให้ทัพโทกุงาวะต่างก็พากันสงสัยในความแตกต่างที่เกิดขึ้นว่าเป็นเพราะเหตุใด
"เธอจะต้องมีแผนอะไรสักอย่างเป็นแน่"
ยุสุมาสะที่มองการกล่าวสุนทรพจน์ของชิซึโกะอยู่จากไกลๆ แอบสังหรณ์ใจอยู่ลึกลึก
กลับมาทางฝั่งทาเคดะ ขณะนี้ทัพของฝั่งทาเคดะได้เคลื่อนพลมาถึงปราสาทฮามามัตสึแล้ว อย่างไรก็ตาม ชินเก็นกลับไม่คิดจะบุกยึดปราสาทฮามามัทสึแต่อย่างใด ปราสาทฮามามัตสึถือว่ามีทำเลดี ง่ายต่อการป้องกัน เขาต้องการเก็บกำลังทหารเอาไว้รบกับโอดะเสียมากกว่า จริงๆแล้ววิธีที่จะเสียทหารน้อยที่สุด คือหลอกล่อทัพของโทกุงาวะ ออกมาต่อสู้ในที่ราบ mikatagahara ชินเก็นจึงตัดสินใจที่จะทำทีเป็นบายพาสปราสาทฮามามัตสึไปตีปราสาทอื่นๆ แทน โดยมองว่า ในเมื่อโอดะส่งกำลังเสริมมาให้โทกุงาวะแล้ว หากโทกุงาวะยังมุดตัวอยู่ในปราสาทไม่ออกมาในตอนที่ปราสาทรอบๆถูกโจมตี โทกุงาวะจะต้องถูกผู้อื่นเหยียดหยามว่าขี้ขลาดและเหล่าลูกน้องจะต่างพากันตีจากเป็นแน่ เมื่อเป็นเช่นนั้นจึงเลี่ยงไม่ได้ที่โทกุงาวะจะต้องนำกำลังออกมาจากปราสาทอย่างแน่นอน เป็นการใช้ประโยชน์จากจุดใต้ตำตอของศัตรู ทำให้ทาเคดะได้เป็นฝ่ายเลือกสมรภูมิรบในจุดที่คาดว่าตนจะได้เปรียบแทน ซึ่งทาเคดะนั้นมองว่าแทนที่จะรบที่ปราสาทฮามามัตสึที่ตนเสียเปรียบ เร่งยกทัพผ่านไปแล้วไปตั้งทัพรอโจมตีกลับที่ mikatagahara ตรงจุดที่สูงสุดของบริเวณลาดชันของ kyoda ดีกว่า
ตรงทางลาด kyoda เป็นบริเวณที่ทางออกตรงปลายแคบลง เป็นจุดที่ทำให้กองทัพเล็กๆของโทกุงาวะ เหมาะที่จะตีทัพที่ใหญ่กว่าอย่างทาเคดะ โทกุงาวะจะต้องติดกับดักนี้ และพุ่งเข้ามาโจมตีตามแนวรบที่เราวางไว้ก่อนอย่างแน่นอน
"โอยามาดะ มานี่หน่อยซิ ข้ามีงานจะมอบหมายให้เจ้า" ชินเก็นตะโกนเรียก nobushige oyamada หนึ่งในตระกูลไดเมียวฟุไดเก่า และยังเป็นหลานของชินเก็นด้วย
ชินเก็นบอกแผนการให้โอยามาดะฟัง โอยามาดะยิ้มกว้างอย่างมีเลศนัยแล้วพยักหน้าเล็กน้อย
"แผนการนี้จะทำให้โทกุงาวะกลายเป็นอัมพาต ข้าจะจัดการตามนั้นโดยทันทีขอรับ"
หลังจากสั่งการโอยามาดะแล้ว ทัพของชินเก็นก็ออกเคลื่อนพลต่อไป
ในทางกลับกัน อิเอยาสุที่ตั้งทัพรออยู่ที่ปราสาทฮามามัตสึก็กำลังกังวลเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของทัพทาเคดะ
"จนกว่าทาเคดะจะเคลื่อนพลมาถึง เรายังคาดเดาไม่ได้ว่า ทาเคดะจะยกพลมาตีปราสาทแห่งนี้ หรือแบ่งกำลังออกเป็นสองส่วนที่ที่ราบ mikatagahara เพื่อออกเดินทัพต่อ การรู้การเคลื่อนไหวของศัตรูตรงจุดนี้เป็นจุดที่สำคัญมาก" โทกุงาวะจัดประชุมแม่ทัพแต่เช้า บรรยากาศตึงเครียดมาก นี่เป็นสงครามที่จะส่งผลต่อการดำรงอยู่หรือสูญสลายของตระกูลโทกุงาวะเลยทีเดียว ข้อมูล ความเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยจะถูกมองข้ามไปไม่ได้เด็ดขาด ข้ารับใช้ของโทกุงาวะล้วนตกอยู่ในความตึงเครียดอย่างมาก
ในขณะเดียวกันชิซึโกะได้กางพัดเข้าออกเพื่อให้ตัวเองผ่อนคลายลง เธอจะเครียดเกินไปกับบรรยากาศไม่ได้ ความเครียดจะทำให้มองภาพรวมได้แคบลง และนั่นจะนำไปสู่การพ่ายแพ้
แม่ทัพของโทกุงาวะกำลังถกเถียงกันอย่างคร่ำเครียด
"เป็นไปได้ไหมว่าทาเคดะจะเห็นว่าโอดะร่วมมือกับโทกุงาวะแล้วติดสินใจถอยทัพกลับไปเอง"
"นั่น เจ้ามองโลกในแง่ดีจนเกินไปแล้ว ทาเคดะไม่มีทางถอยหรอก หากถอยตอนนี้ ดินแดนที่ถูกยึดไปได้ก่อนหน้านี้ก็จะพากันกบฏต่อต้าน ทาเคดะจะต้องหาวิธีจัดการกับเราแน่"
"รายงานล่าสุดแจ้งมาแล้วขอรับ ทาเคดะแบ่งกองกำลังออกเป็นสองส่วน"
"ดูเหมือนว่า จะเป็นไปตามที่เราต้องการนะ" เมื่ออิเอยาสุได้ยินข่าว เขาก็ตบเข่าดังฉาด การที่ศัตรูแบ่งทัพออกเป็น 2 ฝั่งเป็นผลดีกับกองทัพของอิเอยาสุแน่นอน หากมองกลับไป การเสียปราสาท futamata อาจจะไม่ใช่เรื่องแย่เสียทีเดียวก็ได้ เพราะ เป็นการบีบบังคับให้ชินเก็นปล่อยปราสาทฮามามัตสึไว้ไม่ได้เช่นกัน ไม่งั้นอาจถูกบุกยึดกลับเมื่อกองทัพหลักของทาเคดะผ่านไปแล้วก็ได้ หากมองเช่นนี้ เท่ากับการสูญเสียปราสาท futamata เป็นผลเสียกับทางทาเคดะ มากกว่าทางอิเอยาสุ
"เราจะต้องเตรียมตั้งรับการบุกปราสาทแล้วล่ะ ขอให้พวกเจ้าทุกคนจงเตรียมพร้อม"
อิเอยาสุ กลับเข้าไปแต่งกายในเกราะเปล่งประกายพร้อมรบ คาดหวังกับชัยชนะในสงครามที่อยู่ตรงหน้า แต่ไม่ทันได้สังเกตว่าหนูชิซึโกะได้แอบหายตัวออกไปตั้งแต่ตอนที่ข่าวเดินทางมาถึงแล้ว ข้ารับใช้คนอื่นๆ ล้วนแต่ยุ่งอยู่กับการเตรียมตัวออกรบ แม้แต่ทาดาคัตสึก็ยังไม่สังเกตเห็นการหายไปของชิซึโกะ (TN แอบสอบตกนะเนี่ย)
"หืม ข้าไม่เห็นชิซึโกะเลยแฮะ" คนที่สังเกตเห็นเป็นคนแรก คือ ฮันโซ เขาจึงสั่งลูกน้องนินจาคนสนิทให้ออกตามหาชิซึโกะ เขาไม่คิดว่าชิซึโกะจะหนีออกไปในช่วงเวลาเช่นนี้หรอก แต่ฮันโซซึ่งไม่เข้าใจการกระทำของชิซึโกะ สั่งให้ลูกน้องไปตรวจสอบ ก็เพราะอยากรู้ความเคลื่อนไหวของชิซึโกะต่างหาก
"อ้าาา.. ได้เวลาแล้วสินะ"
ชิซึโกะที่หายตัวไปจากที่ประชุมศึก พากองทหารพลปืน 200 นายที่ให้เก็นโรเตรียมไว้ล่วงหน้า ไปตั้งแถวรอตรงจุดที่เตรียมไว้ ทั้งพลปืนของชิซึโกะและทหารโทกุงาวะที่ช่วยนำทาง ต่างก็พากันสงสัยว่า การให้มารออยู่ตรงนี้ มีประโยชน์อะไร แต่ชิซึโกะเพียงแค่ยิ้มและไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติมอีก
หลังจากเวลาผ่านไปสักพัก ทหารรอบๆก็เริ่มแจ้งว่ามองเห็นทัพของทาเคดะที่ค่อยๆ ปรากฎออกมา เก็นโรที่ได้ยินดังนั้นก็เตรียมตัวที่ลุกขึ้นเพื่อเตรียมตัวสู้รบ แต่ถูกชิซึโกะดึงเอาไว้ก่อน
"เดี๋ยวก่อน ท่านเก็นโร รออีกสักนิด"
"แต่ถ้าเราไม่สู้รบกับศัตรู เราจะมาตั้งทัพรออยู่ตรงนี้ทำไมล่ะขอรับ"
ขณะที่กำลังคุยกันอยู่นั้น ทัพทาเคดะก็เริ่มใช้ stone thrower โยนหินเข้าใส่กำแพงปราสาทฮามามัตสึ ชิซึโกะที่หลบอยู่หลังโล่กำบัง กำลังเฝ้าสังเกตความถี่ ระยะเวลาในการโยนหินแต่ละรอบ
ที่โยนหินมีใช้มาตั้งแต่ยุคโบราณ พอๆกับ ดาบ โล่ และธนู ถือเป็นอาวุธที่ราคาถูก มีพลังทำลาย และใช้ได้ง่ายแม้จะไม่เคยฝึกมาก่อน กระสุนก็หาเก็บได้ง่ายตามทาง ในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นมีกล่าวถึงหลากหลายรูปแบบ ทั้งโยนด้วยมือ, catapult หรือใช้การโยนด้วยผ้าก็ตาม ในตำราประวัติศาสตร์เองก็มีกล่าวถึงหน่วย stone thrower ที่นำโดย nobushige oyamada ซึ่งถูกนำมาใช้ในการรบที่ mikatagahara และปราสาทฮามามัตสึ
" เฮอะ พวกนั้นใช้หินแบบนี้หรือเนี่ย" ชิซึโกะหยิบหินที่ลอยมากระแทกโล่และตกอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมาตรวจสอบดู แต่หินที่โจมตีมาก็ทำอะไรโล่ที่ชิซึโกะเตรียมไว้เป็นพิเศษไม่ได้
เก็นโร "ท่านชิซึโกะขอรับ หากรอนานกว่านี้ จะทำให้ทัพโทกุงาวะเริ่มสับสนเอาได้นะขอรับ"
ชิซึโกะ "เอาล่ะ เรามาเริ่มกันเถอะ ข้าแค่อยากให้พวกเขาได้มีเวลาที่รู้สึกว่ามีคุณค่า ได้ทำอะไรบ้างเท่านั้นแหละ"
ชิซึโกะโยนหินนั้นทิ้ง แล้วหยิบดาบยาวยื่นออกไปข้างหน้า
"เอาล่ะ ระยะเวลาระหว่างการโยนหินแต่ละรอบเริ่มเบาบางลงแล้ว ให้ทุกคนเตรียมตัว หลังการโยนหินครั้งต่อไป เราจะยิงพลยิงหินพวกนั้น"
"เมื่อข้าให้สัญญาณ ขอให้ทหาร 100 นายแรก ยิงออกไป หลังจากนั้นชั่วครู่ให้ทหารอีก 100 นายที่เหลือยิงออกไป แล้วทหารกลุ่มแรกรีโหลดกระสุนแล้วรอก่อน ทำแบบนี้ซ้ำอีกครั้ง จากนั้นในรอบสุดท้าย ขอให้ทั้ง 200 คนยิงพร้อมกัน เข้าใจนะ... "..."โอเค การยิงหินกำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว ...พร้อม"....
ชิซึโกะยืนขึ้นพร้อมๆกับที่ตะโกนก้อง เก็นโรและทหารอื่นๆ ยืนขึ้นตามชิซึโกะ ทันใดนั้นกองทหารยิงหินของศัตรูก็อยู่ในสายตาแล้ว
"ยิงได้" เมื่อชิซึโกะสะบัดดาบลง ปืนทั้งร้อยกระบอกที่ตั้งเรียงกันเป็นแถวหน้ากระดานก็ยิงออกไปพร้อมๆกัน..
ถึงแม้ว่าจะเป็นการยิงพร้อมๆกัน แต่จริงๆแล้วยังมีช่วงเวลาแตกต่างกันเล็กน้อย เสียงปืนที่ดังกึกก้องอย่างต่อเนื่องราวกับปืนกล กังวานก้องไปทั่วทั้งปราสาทฮามามัตสึ
ทหารของโทกุงาวะต่างพากันตกใจกับการยิงขึ้นมาอย่างเฉียบพลัน แต่ในไม่กี่วินาทีต่อมา กลับต้องตกตะลึงยิ่งกว่า
40% ของกองทหารยิงหินของทาเคดะ 100 นายที่ยืนอยู่แถวหน้าสุด ล้มลงในทันที เมื่อเทียบจากทหารยิงหิน 300 นายที่ได้ข้อมูลมา แค่เปรี้ยงแรกก็จัดการทหารไปได้ 10% ของหน่วยเลยทีเดียว
ถึงแม้จะเข้าเป้าแค่ 40 จาก 100 แต่ชิซึโกะก็ไม่กังวลแต่อย่างใด เพราะ นี่เป็นแค่การยิงรอบแรกเท่านั้น และเหล่าศัตรูก็ยังไม่ทันได้รู้สึกตัวเสียด้วยซ้ำ เธอจึงเตรียมให้สัญญานสำหรับการยิงรอบถัดไป
"รอบต่อไป ยิงได้"
"เหอ... 555" จากการเพิ่งได้สัมผัสพลังทำลายในการรบจริงเป็นครั้งแรก เหล่าพลปืนต่างพากันตกใจนิ่งไปกับพลังของมัน แต่ทันทีที่ได้ยินเสียงชิซึโกะ ทุกคนจึงกลับได้สติและแถวหลังที่เตรียมพร้อมแล้วก็ได้ยิงรอบที่สองออกไป
พลยิงหินของทาเคดะ ที่ตื่นตกใจกับการยิงรอบที่สองที่มาเร็วอย่างน่าพรั่นพรึง ไม่สามารถตอบสนองได้ทันการณ์ และสูญเสียทหารอีกจำนวนมาก
ทันใดนั้น การยิงรอบที่สามก็ตามติดมาแทบจะทันที อย่าว่าแต่จะจัดทัพใหม่เลย ตอนนี้ ทหารพลยิงหินตายเกือบหมดหน่วยแล้ว
"ทหารอย่างพวกนายไม่ได้อ่อนแอหรอก แค่ไม่สามารถไล่ทันกาลเวลาได้เท่านั้นเอง"
(TN เอิ่ม น้องจะพูดงี้ไม่ได้ น้องข้ามกาลเวลามา 300 กว่าปี นี่มันโกงยิ่งกว่าแนว isekai เสียอีก)
พร้อมๆกับที่ชิซึโกะพูด เธอก็ตวัดดาบลงอีกครั้ง การยิงรอบที่ 4 เป็นการยิงรอบสุดท้าย ลูกปืน 200 นัด ถูกยิงออกไปยังทหารทาเคดะที่เหลืออยู่เพียง 10 กว่าคนเท่านั้น ศพของเพื่อนร่วมหน่วยรอบๆ ทำให้ไม่สามารถหนีไปไหนได้เลย ทหารที่เหลืออยู่ร่างกายพรุนเป็นรวงผึ้ง และล้มตายลงต่อหน้าห่าพายุแห่งกระสุนที่ไร้ความปราณี
หลังจากนั้น ชิซึโกะเป่านกหวีดสุนัข และส่งกำลังทหารพร้อมสุนัขออกค้นหาหน่วยสอดแนมของศัตรูที่อาจซุ่มสังเกตการณ์การรบอยู่..
"อ๊ากกกกก..." เสียงโหยหวนดังมาจากระยะไกล ครอบครัววิทแมนน และทีมทหารพร้อมสุนัขสำหรับสงครามที่ฝึกมา ล้วนสามารถค้นหาศัตรูได้แม้จะหลบอยู่ในป่าหรือพุ่มไม้หนาทึบที่ยากแก่การมองเห็นก็ตาม ไม่ว่าอย่างไรสุนัขและหมาป่าที่ถูกฝึกมา ล้วนมีประสาทการดมกลิ่นที่ดี จะหนีก็วิ่งหนีไม่พ้นอย่างแน่นอน
ทันทีที่หน่วยสอดแนมถูกค้นพบ พวกนั้นก็ชะตาขาดแล้ว
"เป็นไปได้ไหมที่จะค้นศพดูว่า ใครเป็นผู้นำทัพนี้"
"ข้าไม่คิดว่าจะเป็นไปได้ขอรับ"
ชิซึโกะชี้ไปยังกองซากศพพร้อมกับยิ้มแห้งๆ เก็นโรมองตามแล้วส่ายหัวเป็นการตอบ นี่เป็นกองศพทหารจำนวน 300 นาย แถมพวกเขาก็ยิงทันทีโดยไม่ยืนยันตัวตนแม่ทัพก่อนเสียด้วย
ชิซึโกะยืนกอดอกแล้วทำหน้าเซ็งเบาๆ มันก็ไม่คุ้มที่จะหาตัวแม่ทัพแล้วเสียด้วยสิ
"เอาล่ะ กลับไปหาทุกคนกันเถอะ" ชิซึโกะยืดหลังเบาๆ แล้วหยิบอาวุธขึ้นมา เตรียมตัวเดินทางกลับไปเข้าพบอิเอยาสุ
ย้อนเวลากลับไปเล็กน้อย อิเอยาสุที่กำลังเตรียมตัวอยู่ในที่ประชุมการรบ กำลังสับสน
"ขอถามอีกครั้ง จริงหรือที่ศัตรูนำกำลังทหารมาแค่ 300"
"จริงขอรับ แถมยังเขวี้ยงปาหินใส่ปราสาทของเราเป็นระยะด้วยขอรับ"
อิเอยาสุเอามือกอดอกแล้วขบคิดอีกครั้ง ทำไมส่งทหารมาแค่ 300 แค่นี้ทำอะไรกำแพงปราสาทเราไม่ได้ด้วยซ้ำ ชินเก็นคิดอะไรอยู่กันแน่นะ
จะคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก อิเอยาสุคิดได้แค่ ชินเก็นทำไปเพราะต้องการให้ตนเองสับสนเท่านั้น
"คิดจะหยอกข้าเล่นงั้นรึ ไปเตรียมทหาร ศัตรูมีแค่ 300 เท่านั้น เราจะไปเตะตูดพวกมันกัน"
"ใจเย็นก่อนท่าน นี่อาจเป็นกับดัก ถ้าเราออกไปสุ่มสี่สุ่มห้า อาจมีกองทัพหลักดักรอเราอยู่ก็ได้"
"แต่ถ้าเราได้แต่มองดูเฉยๆ นี่มันเป็นการหยามขี้หน้ากันชัดๆเลยนะ"
ในขณะที่แม่ทัพของโทกุงาวะกำลังสับสนและถกเถียงกันอยู่ แม่ทัพฝั่งโอดะได้แต่ยืนสังเกตการณ์อยู่เงียบๆโดยไม่พูดอะไร
"ท่านโทกุงาวะ เราบุกออกไปกันเถอะ หากเรานิ่งเฉย ปราสาทโดยรอบจะรู้สึกถูกทอดทิ้งและยอมจำนนกันนะ อีกอย่าง แผนของเราแต่แรก คือการบุกออกไปโจมตีจากข้างหลังเมื่อทาเคดะยกกำลังไปตีปราสาทอื่นอยู่แล้วนี่"
ซากุมะ (แม่ทัพฝั่งโอดะ) ที่อดทนรอต่อไปไม่ไหว พูดเสนอออกไป เพราะเห็นว่าแม่ทัพของโทกุงาวะเถียงกันไม่เสร็จเสียที แน่นอนเขาเองก็สงสัยว่าอาจมีทัพใหญ่แอบซ่อนรอซุ่มโจมตีอยู่เช่นกัน แต่การรอคอยอยู่เฉยๆเช่นนี้ ไม่เปลี่ยนให้อะไรดีขึ้น ถ้ามีศัตรูอยู่จริง ค่อยถอยทัพกลับทันทีก็ได้ แต่ยังไงก็คงได้รับความสูญเสียในระดับหนึ่งแน่นอน
"เดี๋ยวนะ ทำไมข้าถึงอ่านแผนของทาเคดะไม่ออก ทำไมทาเคดะส่งทหารมาแค่ 300 ทั้งที่ฝั่งเราอยู่กันเต็มปราสาท ข้าคิดออกแล้ว.."
อิเอยาสุเข้าใจเป้าหมายของทาเคดะในที่สุด ถ้าเขารออยู่ในปราสาททั้งที่ฝ่ายตรงข้ามมีแค่ 300 มันจะกลายเป็นตราบาปติดตัวไปชั่วชีวิตว่าเขาเป็นคนขี้ขลาด ทอดทิ้งพันธมิตรพวกพ้อง ทาเคดะจะนำกองกำลังเข้ายึดครองมิคาวะ ซึ่งเป็นทั้งฐานกำลังพล และยังทำให้โทโทมิที่พวกโทกุงาวะอยู่ตอนนี้ถูกโดดเดี่ยวตัดขาดจากเขตของโอดะโดยสิ้นเชิงอีกด้วย ซึ่งจะทำให้โทกุงาวะพ่ายแพ้อย่างแน่นอน
แต่หากยกทัพออกไป ทาเคดะจะต้องยกทัพที่ซุ่มอยู่ล้อมโจมตีไม่ยอมให้หนีกลับปราสาท และทางโทกุงาวะจะทำอะไรไม่ได้ไปสักพัก ระหว่างนั้นทาเคดะก็จะเคลื่อนพลเข้ายึดมิคาวะอยู่ดี
ไม่ว่าจะเลือกทางไหน ก็ไม่มีทางเอาชนะทาเคดะได้ และถ้าทาเคดะสามารถแยกโอดะกับโทกุงาวะออกจากกันได้สำเร็จ หลังจากนั้นก็แค่ขึ้นกับเวลาว่าจะจัดการฝ่ายไหนก่อนเท่านั้น
"ท่านโทกุงาวะ จะทำอย่างไรดี ถ้ายังเป็นแบบนี้ ฝ่ายเราคงไม่มีทางชนะเลย"
"รอก่อน ท่านซากุมะ เรายังอ่านเกมทาเคดะไม่ขาด ออกไปตอนนี้เท่ากับเป็นลูกนกในกำมือของทาเคดะเท่านั้น"
"แต่เราจะเสียเวลาไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้วนะ ข้าไม่ยอมถูกมองเป็นตัวตลกถูกหัวเราะไปชั่วลูกชั่วหลานว่าหวาดกลัวทหารแค่ 300 แน่นอน"
"อย่าหลงทางสิ ถ้าเราเสียทหารทั้งหมดตรงนี้ เราก็ทำอะไรต่อไปไม่ได้ทั้งนั้น"
ซากุมะ รู้สึกหงุดหงิดกับการตัดสินใจไม่ถูกของอิเอยาสุ และการที่อิเอยาสุไม่ตัดสินใจสักที ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว
"หรือว่า ที่เป็นแบบนี้ พวกเจ้ารู้และวางแผนร่วมกับทาเคดะมาตั้งแต่ต้น.."
วินาทีที่ซากุมะพูดออกไป บรรยากาศเปลี่ยนทันที ข้ารับใช้ของโทกุงาวะต่างพากันจ้องเขม็งไปที่ซากุมะ ที่มาดูถูกเจ้านายของตน
"อย่ามาพูดอะไรบ้าๆนะ ที่ผ่านมาพวกเราทำเต็มที่เพื่อตระกูลโอดะมาตลอดต่างหาก" ความโกรธแค้นพลันพุ่งขึ้นทันที วาจาของซากุมะไม่ต่างอะไรกับการกล่าวหาว่าโทกุงาวะทรยศหักหลังโอดะนั่นเอง ไม่มีใครที่ถูกกล่าวหาเช่นนั้นแล้วจะคุมความโกรธได้ ยิ่งโดยเฉพาะถ้าทุกคนกำลังต่อสู้เต็มที่พร้อมแลกด้วยชีวิตด้วยแล้ว
ทันใดนั้นเองซากุมะก็ล้มลงกลิ้งหลุนๆไปกับพื้น
"พูดอะไร หนวกหูน่ารำคาญนัก" อาซึมะที่แอบลอบเข้ามาข้างหลังเตะซากุมะล้มไปอย่างแรง ซากุมะที่ล้มลงไปต้องเอามือยันขึ้นแล้วลูบหัวตรงที่ถูกกระแทกเบาๆ
"เจ้าทำอะไรน่ะ ต่อให้เจ้าเป็นข้ารับใช้ชิซึโกะ ก็ไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้" ฮิราเตะ แม่ทัพอีกคนของตระกูลโอดะ ตะโกนออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว
"ข้าแค่หยุดเจ้าโง่ที่พูดเรื่องโง่ๆเท่านั้นล่ะ ถ้าอยากทำอะไรโง่ๆ ให้ไปทำที่อื่น"
ในขณะที่ข้ารับใช้ฝั่งโอดะ กำลังจะลุกขึ้นฟาดปากกันนั้นเอง ชิซึโกะก็กลับเข้ามาพอดี..
"เฮ้ ทุกคน นี่พวกท่านกำลังจะทำอะไรกันอยู่น่ะ.."
ข้ารับใช้โทกุงาวะต่างพากันก้มหน้าหลบตาลง ซากุมะกำลังเอามือกุมหน้าผากแต่พยายามทำสีหน้าเรียบเฉย ชิซึโกะเอียงคอเล็กน้อยกับสถานการณ์ตึงเปรี๊ยะโดยรอบ เพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่..
ชิซึโกะ "ข้าก็ไม่แน่ใจนะว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่ในเวลานี้ ท่านซากุมะ ท่านฮิราเตะ ท่านมิซึโนะ นี่เป็นคำสั่งจากท่านโนบุนากะค่ะ"
ชิซึโกะตัดสินใจที่จะดำเนินการตามแผนต่อ จึงได้ยื่นซองตราประทับสีแดงให้แม่ทัพทั้งสาม
คำสั่งข้างในเข้าใจได้ง่ายมาก "จงฟังคำสั่งของชิซึโกะ ไม่งั้นก็จงตายซะ" ทั้งสามคนตกใจเล็กน้อย แต่ก็นิ่งเงียบไม่พูดอะไร เพราะทุกคนล้วนเชื่อฟังโนบุนากะอย่างเคร่งครัดอยู่แล้ว..
ชิซึโกะ "เอาล่ะ ข้าขอรายงานก่อนนะ ทหาร 300 นายที่มาโจมตีปราสาทฮามามัตสึถูกจัดการเรียบร้อย และข้ายืนยันแล้วไม่มีกองทหารซุ่มโจมตีดักรออยู่แต่อย่างใด"..
ชิซึโกะ "แต่ก่อนจะไปต่อ ข้าขอถามอะไรหน่อย เมื่อสักครู่เกิดอะไรขึ้นใช่หรือไม่"
อิเอยาสุที่มีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างที่ชิซึโกะไม่เคยเห็นมาก่อน ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบปกติ "ใช่ แต่ช่างมันเถอะ ข้าไม่ถือแล้ว"
"เมื่อกี๊ ท่านแม่ทัพซากุมะกล่าวหาว่า ตระกูลโทกุงาวะขายตระกูลโอดะให้ทาเคดะขอรับ เรื่องนี้ท่านชิซึโกะคิดเห็นอย่างไร"
"ข้าหรือ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าทางโทกุงาวะจะทรยศท่านโนบุนากะ"
"ทำไมท่านถึงมั่นใจเช่นนั้นล่ะ"
"เพราะข้าเชื่อไงล่ะ ในเมื่อท่านโนบุนากะตัดสินใจส่งกำลังเสริมมาช่วยโทกุงาวะ แสดงว่าท่านให้ความเชื่อถือโทกุงาวะเช่นกัน เช่นนั้นข้าที่เป็นข้ารับใช้ของโนบุนากะ ย่อมต้องเชื่อด้วยอย่างไม่มีคลางแคลงใจอยู่แล้ว จริงหรือไม่"
อิเอยาสุไม่ได้ตอบอะไรชิซึโกะ แต่เขารู้สึกอิจฉาโนบุนากะเป็นอย่างมาก ในยุคสมัยที่พ่อแม่ขายลูก และลูกขายพ่อแม่ได้เช่นนี้ โนบุนากะกลับได้รับความเชื่อถืออันไม่สั่นคลอนจากข้ารับใช้ชั้นยอดเช่นชิซึโกะ
"ข้าแอบอิจฉาท่านโนบุนากะเหมือนกันนะนี่ ที่ได้รับความเชื่อใจจากท่านชิซึโกะขนาดนี้ เอาล่ะ ถ้าท่านเชื่อข้า ข้าก็จะเชื่อท่านเช่นกัน"
"ขอบคุณมาก ข้าต้องขออภัยในความไม่สะดวกที่เกิดขึ้นอีกครั้ง เอาล่ะ ต่อจากนี้ข้าจะเล่าแผนการขั้นต่อไปแล้ว ข้าจะพูดแค่ครั้งเดียวเท่านั้น ได้โปรดทุกท่านช่วยฟังอย่างตั้งใจด้วยค่ะ"
หลังจากนั้นชิซึโกะก็เริ่มเล่ารายละเอียดแผนการณ์ของเธอ ที่ได้มาเตรียมการไว้ก่อนที่ทุ่ง mikatagahara ตั้งแต่ช่วงปีที่แล้ว อิเอยาสุ และข้ารับใช้ที่กึ่งฟังกึ่งไม่เชื่อในช่วงแรก ล้วนคล้อยตามแผนของชิซึโกะหลังจากที่ได้ฟังแผนจนจบ ถึงอย่างไรก็ตาม ทุกคนต่างก็ยังไม่มั่นใจว่าแผนการณ์ที่ว่าทั้งหมดจะสำเร็จลุล่วงดังที่กล่าวมาหรือไม่
(ขออธิบายเพิ่มเติม เนื่องจากข้ามมาแปลตอน 103 เลย ก่อนหน้านี่จะมีเนื้อเรื่องช่วงที่ ชิซึโกะพากองกำลังและหน่วยสำรวจของเธอมาสำรวจที่ราบ mikatagahara แห่งนี้ที่เธอรู้อยู่ก่อนแล้วว่า อนาคตจะต้องมารบกับทาเคดะที่นี่ เธอสำรวจ เส้นทางลับ จัดการพื้นที่ไว้พร้อมหมดแล้วตั้งแต่ปีที่แล้ว โดยอธิบายกับฝั่งโอดะและโทกุงาวะว่า ขอมาสำรวจพื้นที่เพื่อเตรียมสำหรับพัฒนาการเกษตรร่วมกันในอนาคต)
"แผนนี้มันจะไม่เหลือเชื่อไปหน่อยหรือ" อิเอยาสุถามออกมาด้วยความสงสัย สิ่งที่ชิซึโกะกับโนบุนากะเตรียมการมาตลอดในช่วงที่ผ่านมาเริ่มปะติดปะต่อกันเป็นเรื่องเป็นราวแล้ว แต่เขาก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่าสุดท้ายมันจะสำเร็จหรือไม่
"เราอาจจะทำได้หรือไม่ได้ ข้าไม่รู้ แต่ข้าจะทำ หากท่านโทกุงาวะกังวล ขอให้พวกท่านช่วยป้องกันปราสาทแห่งนี้ก็ได้.. ขอแค่เพียงกองทัพของโอดะ ไม่สิ ถึงแม้จะมีเพียงแค่ทัพของข้าเพียงคนเดียว ข้าก็จะไปทำตามแผนนี้ให้ลุล่วงให้จงได้"
หลังจากไตร่ตรองอีกเล็กน้อย อิเอยาสุมองเข้าไปในดวงตาของชิซึโกะอีกครั้ง นั่นเป็นดวงตาที่มุ่งมั่น ตรงไปตรงมาเหมือนอย่างทุกครั้ง ถึงเขาไม่เข้าร่วมต่อสู้ ชิซึโกะก็คงนำทัพบุกเดี่ยวไปอย่างที่เธอพูดจริงๆ ตาของเธอสื่อมันออกมาอย่างชัดเจน
อิเอยาสุหลับตาลงแล้วเงยหน้าขึ้นมองเพดาน, 10 วินาทีต่อมาเขาก็ลืมตาขึ้นแล้วหันกลับมายังชิซึโกะ
"ข้าเข้าใจแล้ว ข้าของฝากชะตากรรมของตระกูลโทกุงาวะไว้ในมือของท่านชิซึโกะด้วย" หลังจากเอามือตบหน้าตนเองเต็มแรง อิเอยาสุประกาศออกมาชัดแจ้งว่าเขาจะดำเนินการตามแผนการของชิซึโกะ
"พวกเจ้า จงพร้อมออกศึก พวกเราจะแสดงเจตจำนงของซามูไรแห่งมิคาวะของพวกเราให้ทุกคนเห็น"
"โอ้อออออ" ข้ารับใช้ของโทกุงาวะตะโกนก้องตอบรับคำของอิเอยาสุผู้เป็นนายด้วยน้ำเสียงที่อาบไปด้วยขวัญกำลังใจอันพลุ่งพล่าน
หลังจากเตรียมการเรียบร้อย ทัพร่วมโอดะ-โทกุงาวะ 20,000 นายก็ออกเดินทัพออกจากปราสาทฮามามัทสึ มุ่งขึ้นสู่ที่ราบ mikatagahara ผ่านถนนหลายเส้น ไปยังโซนเหนือของ Nearaimatsu
เมื่อใกล้ถึง.. ทัพของชิซึโกะเริ่มรับรู้ได้ถึงแรงกดดันอันมากมายที่ถาโถมมาจากทัพใหญ่ 27,000 นายของทาเคดะที่ตั้งทัพรออยู่ก่อนแล้ว
การที่ไม่มีการลอบโจมตีเลยระหว่างทาง แสดงให้เห็นว่า ถ้าไม่ใช่เพราะ ทาเคดะมั่นใจมาก ก็คงเป็นเพราะกลัวว่าทัพร่วมโอดะ-โทกุงาวะที่ถูกลอบโจมตีแล้วจะขวัญหนีดีฝ่อถอยทัพกลับไปเสียก่อนแน่ๆ
จนกระทั่งเริ่มเห็นธงประจำทัพทาเคดะตั้งเด่นเป็นตระหง่าน
"พวกเรามาถึงแล้ว" อย่างที่ชิซึโกะคาดไว้ กองทัพทาเคดะตั้งทัพรออยู่ในจุดที่เธอคาดเอาไว้ก่อนจริงๆ
"นั่น..มัน กองทัพของทาเคดะ งั้นรึ" นากาโยชิกลืนน้ำลายดังเอื๊อก เมื่อสัมผัสกับทัพทาเคดะที่ได้ขึ้นชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุด เขาเอามือตบหน้าตัวเองดังป้าบ แล้วพุ่งมองกลับไปอีกครั้งด้วยใจที่กล้าแข็ง
"เราจะต้องเอาชนะมันให้ได้"
"เป็นเรื่องดีที่จะมองโลกในแง่ดี แต่อย่าทำอะไรเกินตัวล่ะ"
"จากนี้ไป คงจะสนุกขึ้นแน่ๆ อ๊ะ ข้าไม่ควรพูดอะไรแปลกๆสินะ"
"วันนี้คงเป็นวันที่เหนื่อยที่สุดในชีวิตของข้าแน่ๆ"
นากาโยชิ ไซโซ เคย์จิ และทากาโทระ ต่างก็แสดงความเห็นของตัวเองออกมา หลังจากชิซึโกะให้สัญญาน แต่ละหน่วยก็จัดเรียงทัพตามแผนการรบที่เตรียมเอาไว้
ตรงใจกลางเป็นทัพใหญ่ของชิซึโกะ ส่วนทัพของซากุมะ กระจายออกไปทางซ้ายและขวา โดยมีทัพของฮิราเตะ มิซึโนะ และโทกุงาวะตามมาทางด้านหลัง
ทัพของชิซโกะ วางทัพในรูปแบบ hoshi ซึ่งคล้ายลูกศร โดยมีพลปืนตั้งอยู่ตรงหัวธนู และชิซึโกะอยู่บริเวณตรงกลางของลูกธนู
( ภาพประกอบ
https://ibb.co/SVFjVzY )
ชิซึโกะบนหลังม้า ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อคลายเส้นออกแล้วหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกล่าวปลุกขวัญกำลังใจทหาร เธอชูมือที่สวมถุงมือสีขาวเด่นชัดขึ้นไปบนฟ้า แล้วตะโกนว่า
"ทหารของข้า จงฟัง.."
ทหารทุกคนหันไปมองชิซึโกะโดยพร้อมเพรียง หลังจากหยุดครู่หนึ่ง ชิซึโกะก็กล่าวต่อ "ตรงหน้าของพวกเรา คือ กองทัพทาเคดะ ผู้ซึ่งได้รับขนานนามว่า กองทัพที่แข็งแกร่งที่สุดของทั่วทั้งดินแดนฮิโนโมโตะ นอกจากนี้ยังมีธงขุนศึกแม่ทัพที่มีชื่อเสียงมากมายเรียงราย เห็นได้ชัดว่าทาเคดะขนมาหมดหน้าตักเพื่อสงครามในครั้งนี้"
สีหน้าของเหล่าทหารเริ่มเปลี่ยนไปเป็นแตกตื่น เพราะ ศัตรูในวันนี้คือ กองทัพที่เก่งที่สุดของญี่ปุ่นในเวลานี้ แถมยังขนมาเต็มอัตราอีกด้วย
"แต่ฉันจะพูดตรงนี้ ต่อหน้าพวกมันทุกคน พวกมันแค่โชคดีนิดหน่อย เพราะ ไม่เคยเจอศัตรูแบบเรามาก่อนจนถึงวันนี้เท่านั้นแหละ"
(TN โคตรเห็นด้วย ทัพไหนในญี่ปุ่นยุคเซ็นโกคุ ก็ไม่เคยเจอแบบที่จะเจอจากทัพน้องชิซึโกะในตอนต่อไปแหงอยู่แล้ว 55)
ขณะเดียวกัน ชิซึโกะก็ชูอาวุธในมือของเธอขึ้นฟ้า
"ฉันเชื่อมั่นในพวกเราทุกคน พวกเราแกร่งกล้าที่สุดในแผ่นดินนี้ ไม่แพ้ทาเคดะแน่นอน มาแสดงให้พวกมันเห็น มาแสดงให้ทุกคนทั่วทั้งญี่ปุ่นได้เห็นพลังของพวกเรากันเถอะ"
"โอ้ววววววว..."
เหล่าทหารกู่ตะโกนดังกึกก้องเพื่อปัดเป่าความตื่นกลัวให้จางหายไป ยกอาวุธขึ้นแล้วตะโกนต่อกันไปเรื่อยๆ จนทั่วทั้งกองทัพชิซึโกะ
"อย่าดูถูกพวกมัน แต่ก็อย่าได้เกรงกลัว พวกนั้นไม่ได้แข็งแกร่งเท่าพวกเราอีกแล้ว จากวันนี้ไปพวกมันจะเป็นแค่บันไดให้พวกเราก้าวข้ามขึ้นไปเท่านั้น มาสร้างตำนานและชื่อเสียงให้ตัวเองกันเถอะ"
"โอ้วววววววววว....."
เสียงทหารดังกึกก้องไปถึงหูของชินเก็นที่อยู่ในที่ตั้งกองทัพของทาเคดะเลยทีเดียว..
ทางฝั่งชินเก็นที่ได้ยินเสียงโห่ร้องของทหารโอดะ พากันยิ้มหยันและดูถูก
"ก็แค่เปลวเทียนวูบสุดท้ายเท่านั้นแหละ"
"น่า อย่างน้อยท่านก็ควรชื่นชมทัพโอดะ-โทกุงาวะหน่อยนะ ที่อยู่ต่อหน้ากองทัพอันยิ่งใหญ่ของเรา แล้วยังมีใจสู้ได้ขนาดนี้"
"ถ้าคิดว่าใช้แค่พลังใจแล้วจะชนะพวกเราได้ละก็ พวกนั้นก็ฝันหวานเกินไปแล้วล่ะ"
ทางแม่ทัพของทาเคดะได้ยินแต่เสียงโห่ร้องไกลๆ เท่านั้น ส่วนเนื้อหาปาฐกถาของชิซึโกะนั้นมาไม่ถึง ทุกคนในทัพทาเคดะ ล้วนหัวเราะดูถูกกองทัพโอดะกันทั้งนั้น
ทัพทาเคดะ จัดทัพในรูปแบบ เกร็ดปลา โดยมี nobushige oyamada เป็นทัพหน้าสุด
มีทัพของ masakage yamagata เป็นแนวทัพที่สอง, nobuharu baba อยู่ทางฝั่งซ้าย, masatoyo naito อยู่ตรงกลาง, nobutsuba sanada, masateru และ พี่น้องตระกูล masayuki ทางฝั่งขวา
สำหรับแนวทัพที่สามประกอบด้วย katsuyori suwa (หรือที่รู้จักภายหลังในนาม katsuyori takeda) อยู่ทางซ้าย nobutoyo takeda อยู่ตรงกลาง และ yonekura mamoru อยู่ทางขวา
และแนวสุดท้ายด้านหลังสุด ประกอบด้วยทัพหลักของ ทาเคดะ ชินเก็น และ masanobu kosaka
กองทัพทาเคดะที่เพรียบพร้อมที่สุดเท่าที่เคยมีมา พร้อมที่จะบุกตะลุยอย่างต่อเนื่องดั่งเปลวเพลิงที่แผดเผา เหลือก็เพียงแต่รอคำสั่งบุกโจมตีของทาเคดะ ชินเก็นเท่านั้น..
"เสียงโห่ร้องยังไม่จบลงอีกรึ ยังไงก็ตามถ้าทัพโอดะมีกำลังใจฮึกเหิมเช่นนี้ คงต้องระวังสักหน่อยล่ะ" ทาเคดะ ชินเก็นพูดออกมาเบาๆ ต่างกับขุนพลและเหล่าทหารรายรอบที่เยาะเย้ยทัพของโอดะ
แต่ถึงอย่างไรชินเก็นก็ไม่ได้เคลือบแคลงในชัยชนะของตนเลยแม้แต่น้อย ยังไงเสียสำหรับชินเก็น ทัพโอดะ-โทกุงาวะก็ทำพลาดแล้วที่สละการรบแบบตั้งรับที่ปราสาทที่ควรจะได้เปรียบ มาเป็นการรบกลางที่ราบซึ่งเป็นสมรภูมิที่ทาเคดะถนัดมากที่สุด ตั้งแต่โบราณมา การรบบนที่โล่งกว้าง ฝ่ายที่มีกำลังทหารมากกว่า จะได้เปรียบเสมอ ในการศึกครั้งนี้ประมาณคร่าวๆ แล้วทัพโอดะ-โทกุงาวะมีเพียง 20000 ในขณะที่ฝั่งทาเคดะมีมากถึง 30000 ซึ่งเป็นความแตกต่างที่ชดเชยกันไม่ได้ง่ายๆ สุดท้ายหลังจากไตร่ตรองอีกครั้ง แล้ว ชินเก็นก็มองว่า ฝ่ายตนต้องชนะแน่นอน จากนั้นจึงหยิบอาวุธคู่ใจขึ้นมาแล้วสั่งการให้ทหารเริ่มบุกโจมตี
"รุกฆาตพวกมันซะ"
จากการสั่งบุกของชินเก็น หอยแตรถูกเป่าออกไปเป็นสัญญาณเริ่มต้นการบุก พร้อมกับจังหวะการรัวกลองรบอย่างต่อเนื่อง ทัพทาเคดะที่ได้ยินสัญญานให้บุกเริ่มเคลื่อนพลพุ่งเข้าใส่ทัพโอดะ-โทกุงาวะ พร้อมเสียงโห่ร้องและพื้นดินที่สนั่นสั่นไหวไปทั่วบริเวณ..
จบตอน 105
ชิซึโกะ Vs ทาเคดะ ชินเก็น
Battle start...
ปล.แปลตอนนี้แล้วรู้สึกหนูชิซึโกะมาไกลมาก จากเดิมที่เอะอะก็ก้มหัว เอะอะก็ขอโทษ มันน่าปลื้มใจจริงๆ 55
