เรื่องตั้งพรรคดียังไง ต้องไปอ่านเรื่อง spirit blade mountain
พระเอกโดนสั่งให้ลงเขาไปหาประสพการณ์มั้ง
เพื่อนๆก็ไปนู่นนี่นั่น
พระเอกกลับบ้านไปเจอพรรคเล็กๆมาหลอกลวงคนในหมู่บ้าน
พระเอกเลยยึดซะแล้วเปลี่ยนนโยบาย กับเปลี่ยนชื่อใหม่
ทำสงครามดูดพรรคเล็กต่างๆ สร้างลัทธิขึ้น
แค่ ปีสองปี พระเอกก็มีลูกพรรคนับล้าน ส่วนใหญ่เป็นคนชั้นล่าง
แต่ก็นะพระเอกก็โครตรวย เพราะยอดเงินสูงมาก
พอครบกำหนดพระเอกก็กลับพรรคที่พระเอกอยู่แล้วยกตำแหน่งเจ้าสำนักให้ลูกน้อง
ส่วนพระเอกก็แค่รับเงินรายปีแทน
พระเอกอู่พรรคหัวแถว พรรคที่พระเอกตั้งคนเยอะก็จริงแต่ก็ไม่แกร่งพอจะหาเรื่องพรรคที่พระเอกอยู่ได้
ก็เลยทำให้พระเอกโครตรวย
ส่วนเวลาที่เสียไปส่วนใหญ่ ก็หมดไปกับการตีชาวบ้านกับปูพื้นฐานพรรค
ซึ่งก็เป็นการฝึกอย่างนึง ถึงจะไม่เก่งขึ้นไวอย่างอัจฉริยะสายบู้
แต่ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเงินกับเส้นสายข่าวสาร
ถ้าทรัพย์เยอะการฝึกก็ราบลื่นกว่าพวกแกลบ
เพราะถ้าไม่ใช่อัจฉริยะสายบู้ที่เวลอัพไวจนทิ้งชาวบ้านแบบสุดกู่
ก็ยังต้องใช้เงินอยู่อีกหลายสิปปี จนนู่นแหล่ะเก่งอันดับต้นๆของประเทศ
เงินถึงจะไร้ค่า
แต่ถ้าเรื่องที่แค่ฝึก 5-10 ปีก็เก่งพอๆกับเจ้าสำนัก อย่าเสียเวลาหาตังเลย
ตีหัวนายน้อยแล้วแย่งของมาเลยไวกว่า เพราะแป้บๆก็เก่งกว่าระดับอวุโสละ
ฮืมถ้าเป็นเควสต์ก็เสี่ยงกับ Gm ส่งคนพลังเหนือกว่ามากระทืบเรา
แต่ถ้าเป็นนิยายอาจเขียนกำหนดว่าบริเวณนั้นแห้งแล้งกันดาร ไม่มีศิษย์สำนักใหญ่ตัวจริงไปอยู่แถวๆนั้นหรอก
เลยขยายอิทธิพลได้
เช่นถ่ายทอดวิชาพื้นฐานธรรมดาให้เก่งกว่าโจรป่า ก็จะสามารถสร้างธุรกิจขบวนการเปาเปียวอะไรต่างๆได้
หรือแค่สอนหนังสือ เอาเงินไปซื้อที่ดิน หรือ ยารักษาโรคธรรมดา ก็น่าจะเนียกว่ารวมรวมชาวบ้านธรรมดาได้แบบเดียวกับปรมาจารย์เตียวก๊กแล้ว
...
เอาแบบเรื่องที่คิดไว้ของฉินหมิงซื่อ
คือวางแผนจะขยายสร้งพรรคจากคนยากจนนับล้าน แต่โดนพวกพ่อที่เป็นฮ่องเต้ไม่เห็นด้วยประมาณแนวคิดว่า
"พวกเราเป็นเชื้อพระวงศ์ไม่ควรไปแย่งการทำกินของชาวบ้าน"
คิดว่าอย่างไรบ้างครับ?
คือจะเขียนประมาณว่าขุนนางหรือเชื้อพระวงศ์แม้จะมีการหารายได้ แต่ในเวทีสังคม ต้องรักหน้าตามากกว่ารักทรัพย์สิน?
ไม่เหมือนตระกูลชาวบ้น พ่อค้า ที่สามารถ รักทรัพย์สินได้มากกว่าหน้าตา
แต่ถ้าปลอมตัวไม่เป็นไร เพราะพ่อที่เป็นฮ่องเต้ คิดว่าเหมือนเด็กเล่นเท่านั้น
ไม่ได้ระแวงว่าซ่องสุมอำนาจเลยแม้แต่น้อย เพราะพวกระดับรากหญ้ากระจอกเกินไป
ส่งองครักษ์ขั้นหกไปคนเดียวก็จัดการพวกขั้นหนึ่งสองนับล้านได้สบาย
