ไม่เชิงปวดตับ แต่เนื้อเรื่องมันชวนให้หงุดหงิดมากกว่า...
ที่หงุดหงิดไม่ใช่ตัวเอกหรอก แต่เป็นโชคชะตาของตัวเอกมากกว่า ชาติก่อนก็เข้าใจผิดนึกว่าเพื่อนสมัยเด็กไปชอบคนอื่น เกิดใหม่ก็กลายเป็นเด็กกำพร้า แม่ถูกข่มขืนต่อหน้า อุตส่าห์ช่วยองค์หญิงไว้นอกจากจะจะไม่สำนึกบุญคุณยังโดนตบหน้าฉาดอีก แถมยังโดนจับยัดคุกเพราะโดนยัดข้อหา พอแก้ข้อกล่าวหาได้ก็โดนบังคับให้เข้าโรงเรียนขุนนางแบบปฏิเสธไม่ได้เพราะเป็นรางวัลของราชาที่ช่วยองค์หญิงไว้ พอสามัญชนได้เข้าโรงเรียนขุนนางก็แน่นอนนอกจากไม่มีเพื่อน ยังโดนกลั่นแกล้งเหยียดหยามอีกต่างหาก แล้วตอนออกเดินทางเข้าค่ายกับทางโรงเรียน ไอ้ลูกขุนนางคนนึงก็เกือบจะทำให้องค์หญิงคนน้องตายแล้วได้ตัวเอกช่วยไว้ แต่ตัวเอกดันโดนตั้งข้อหาจนกลายเป็นอาชญากรซะงั้น สุดท้ายก็ต้องหนีหัวซุกหัวซุนออกจากประเทศ คือแบบว่า เฮ้ย ตัวเอกมันสู้ชีวิตขนาดนี้ อดทนมาขนาดนี้ ช่วยเหลือคนอื่นขนาดนี้ จะให้มันเจอเรื่องดี ๆ กับเขาบ้างซักครั้งไม่ได้หรือไงฟระ ทำไมต้องมาเจอแต่คนเห้ ๆ คอยกลั่นแกล้งอยู่ตลอด
เนื้อเรื่องหลังจากหนีออกนอกประเทศก็เริ่มเบา ๆ ลงมั่งแล้วล่ะนะ (ถึงจะมีช่วงนึงที่โดนเหล่ามนุษย์สัตว์จับไปขังไปซ้อมเพราะเข้าใจผิดก็เถอะ) แต่พอไปเจอสปอยล์ช่วงหลัง ๆ ที่ว่า เพื่อนสมัยเด็กโดนผู้กล้าตอแหลใส่ไฟหลอกว่าตัวเอกไม่อยากพบมั่งล่ะ น้องสาวเข้าใจผิดจนโดนเกลียดเข้าไส้มั่งล่ะ พอเอาไปรวมกับเนื้อเรื่องช่วงแรก ๆ ที่เหมือนคนแต่งพยายามจะกลั่นแกล้งตัวเอกให้ได้ ทำเอาหมดอารมณ์อ่านต่อแล้วเลิกตามไปเลย รอคนอื่นมาสปอยล์ช่วงที่รู้สึกน่าสนใจก็พอ (อย่างเช่นช่วงที่กระทืบผู้กล้าตอแหลอะไรประมาณนั้น)
