จริงๆโนบิตะนี่อัจฉริยะพอตัวเลยแหละ เพียงแต่เค้าไม่รู้สึกว่าการเรียนมันสนุกเลยไม่สนใจจะทำ
แต่อะไรที่โนบิตะสนใจก็สามารถทำได้กีกว่าใครมาก ทั้งยิงปืน พันด้าย นอนหลับ พอเปลี่ยนไปเป็นโลก
ที่นิยมของพวกนี้โนบิตะก็คือ ที่1 ของโลกทั้งนั้น
ซึ่งมันก็สะท้อนลงในตอนจบของโดราเอม่อน(ถึงจะโดจินก็เถอะ) ที่เพื่อช่วยโดราเอม่อนกลับมา
โนบิตะสามารถกลายเป็นคนเก่งได้(ในแบบทางการในอนาคตที่แต่งงานกับชิซึกะ โนบิตะก็เป็น
นักวิทยาศาสตร์) ทำในสิ่งที่คนในอนาคตยังทำไม่ได้ให้เป็นจริงได้ เอาชนะเดคิสุงิได้อย่างสบาย
ในตอนซี่รี่ย์ก็มีตอนหนึ่งที่โนบิตะทะเลาะกับพ่อแม่ เลยย้อนอดีตไปเห้นตอนตัวเองเกิด โนบิตะได้เข้าใจ
ถึงความหวังและความรักที่พ่อแม่มีให้ตนเองขนาดไหน ก็กลับมานั่งอ่านหนังสือได้
แถมนิสัยของโนบิตะก็จัดว่าโคตรโรเบิรท์เลย(ที่เป้นแบบ แมรี่ ซู ของผู้ชายน่ะ) คือ ใจดี อ่อนโยน
มีน้ำใจไม่นิ่งเฉยกับคนที่ลำบาก รักสัตว์และธรรมชาติ ไม่แปลกจะมีฮาเล็มเยอะขนาดนี้ ตอนคืนก่อน
แต่งงานของโนบิตะ พ่อของชิซึกะยังบอกเลยว่าโนบิตะเป็นคนดี ที่เจ็บปวดกับเรื่องของคนอื่น
มากกว่าเรื่ิองของตัวเอง ก้เลยไว้วางใจที่จะมอบชิสึกะให้ดูแลต่อ เพราะเค้าจะใส่ใจชิสึกะมากกว่า
ใส่ใจตัวเอง
โดยสรุปคือโนบิตะนี่คืออัจฉริยะที่หาเส้นทางแสดงความสามารถตัวเองไม่เจอ เพราะไม่มีความสนใจ
ก็เลยไม่คิดจะทำ แต่พอสนใจจะทำอะไรก็ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปสนใจ เล่นพันด้ายก็คือการใช้สมองมาก
อย่างหนึ่ง ยิงปืนก็ต้องใช้ฝีมือสูง การนอนหลับได้เร็วคือสิ่งยอดเยี่ยมที่คนโตไปแล้วอยากได้เลย
เพราะนอนเร็วก็จะได้เวลานอนเยอะและตื่นได้เร็ว มีเวลาเหลือที่จะทำอะไรได้มากขึ้นและมีประสิทธิภาพ
คนเขียนอาจจะไม่คิดอะไร แต่ผมว่าโนบิตะที่เล่นพันด้ายได้เก่งนี่ น่าจะมีทักษะการคิดตามตรรกะและการจินตนาการภาพสามมิติและเคลื่อนไหวในหัวสูงมากนะครับ
ผมเคยเจอข้อสอบวัดไอคิว ที่ให้นึกภาพลูกเต๋าหลายๆหน้า เส้นเชือก โนบิตะน่าจะได้คะแนนสูง หากใช้ข้อสอบวัดไอคิวแบบถูกต้อง ความคิดสร้างสรรค์ก็มีเยอะในการเอาไปเล่นแผลงๆ
คนเขียนก็เหมือนกับพยายามใบ้ในบางครั้งว่า โนบิตะไม่ใช่ไม่เก่ง แก้ปัญหาพัซเซิ่ล ออมสินของโดราเอมอนได้เพราะตอนนั้นหัวโล่งพอดี
ผมมองว่าเป็นเรื่องของเด็กที่เกิดผิดยุคน่ะครับ หากมีการสนับสนุนในทางที่ดีไป ความสามารถในหลายด้าน และมีการเรียนที่สนับสนุนนิสัยของโนบิตะ น่าจะไปได้ไกลกว่า
จริงๆที่สุดยอดของโนบิตะ คือความแข็งแกร่งจิตใจละ
เจอเพื่อนปฐิเสธ โดนกลั่นแกล้งให้เป็นส่วนเกิน โดนไล่ล่าหนีตายวิ่งเข้าบ้านเกือบทุกวัน
พี่แกยังหลั่นล้ากับคนที่มารังแกได้เฉย มีโอกาสก็เอาคืนตลอด
เทียบกับพระเอกสมัยนี้ โดนรังแกโดนสังคมรังเกียจแล้วเก็บตัวต่อต้านโลกกันหมด
เห็นด้วยครับ ผมว่าหากเป็นเรื่องแนวปัจจุบัน ไปต่างโลกไจแอนท์คงจับโนบ้ตะโยนดันเจี้ยนไปแล้ว
แต่ผมมองว่าต่อให้แกล้งกัน พวกนี้มันก็เป็นเพื่อนที่เป็นเพื่อนกันจริงๆล่ะครับ
คือไม่ใช่แกล้งกันฝ่ายเดียว แต่สองฝ่ายแกล้งกันไปมาถ้ามีโอกาส
ผมถึงมองว่าเรื่องแนวปัจจุบัน ลืมสาเหตุที่โนบิตะเป็นพระเอกของเรื่องไปแล้ว ว่าไม่ใช่มีแต่เพื่อนแกล้งเป็นโอตาคุอย่างเดียวแบบเรื่องแนวปัจจุบัน
ยังมีเรื่องของความเข้มแข็งทางจิตใจ และในบางครั้งที่ตกที่นั่งลำบาก ทั้งสองฝ่ายก็ยังมองกันเป็นเพื่อนที่ยังช่วยกัน
จนกินทามะเอามาล้อว่า กฎของไจแอนท์ในภาคหนังโรงล่ะครับ
