1 ยังไงก็เป็นนิยาย หรือเอาจริงก็เป็นโลกที่ยังไม่มีโทรศัพท์ วิทยุ หนังสือพิมพ์ รถไฟ(แรกๆรถไฟใช้ขนจดหมายเร็วสุด) หรือกูเกิ้ล ยังมีมอนและปีศาจด้วยอันตรายกว่าโลกยุคกลางเราหลายสิบเท่า การเดินทางเพื่อแค่ส่งจดหมายหรือข่าวสารมีจำกัดมาก คงเข้าไม่ถึงคนสามัญหลังเขา
คนสามัญจะรู้ได้ไง ไม่เหมือนสมัยนี้และโลกเราไม่ใช่โลกพี่ก็อบ ขนาดชาวเผ่าแอฟริกากลางทวีปยังมีมือถือดูข้อมูลหาแหล่งน้ำกับหญ้าให้ฝูงสัตว์เลี้ยง
และในเรื่องสาวกิลด์พยายามเตือนอันตรายแต่พวกเด็กใหม่ติดประมาทประมาณว่าข้าเก่ง เรียกว่าความเชื่อที่ฝังหัวมาแก้ยาก ยกเว้นแบบหมู่บ้านที่โดนบุก และอย่างที่บอกข่าวสารไปยากมากสำหรับหมู่บ้านแบบนี้และในโลกพี่ก็อบ
ขนาดราชาและอาณาจักรในเล่ม2ยังจัดระดับภัยก็อบลินไว้ต่ำอีก เหมือนผลักปัญหาให้กิลด์แทน อาณาจักรแบบนี้ไม่มีทางเผยแพร่ข่าวก็อบลินแน่
สาวกิลด์ก็กลุ้มว่าจะเลือกให้หมู่บ้านถูกทำลายหรือส่งเด็กใหม่ไปตาย ได้แต่เตือนเท่าที่จะฟังและปล่อยตามโชคชะตา
2 พี่แกไปฝึกกับตาแก่5ปีก่อนมาสมัครนะ อาจได้เงินก้นถุงแถมมาด้วยก็ได้ แบบไม่อยากให้พระเอกตายโง่ๆ อีกอย่างมันเน้นซื้อของใช้จริง ราคาต่ำ ที่ภาคหลักช่างบ่นว่าพี่ก็อบสั่งซ่อมเยอะแต่มีแต่ของถูกจนลำบากนะ(ไม่ได้กำไร)
แต่อย่างเกราะโฃ่ถักก็ยังแพงสำหรับชาวบ้านธรรมดา ก็เล่ม1 ชาวบ้านรวมเงินแทบตายมีแต่เหรียญเงินกับทองแดงจ้างได้แค่ระดับกระเบื้อง
อโคออกโบสถ์มาก็ไม่ได้เงินก้อนติดตัวด้วย และไม่รู้จักก็อบชาแมนจนพระเอกบอก
เทียบกับภาคปีแรกเกรงว่าเด็กเปรตในภาคหลักก็ทำแบบเดียวกับคนที่ซื้อของครั้งแรกพร้อมพี่ก็อบ อยากซื้อดาบดีจนละเลยเกราะหรือโพชั่นไป
3 กิลด์เรื่องนี้เงินไม่เท่าโลกอื่นจึงคิดราคาต่อภารกิจ ไม่ใช่ตามจำนวนมอนที่จัดการ ทำให้ค่าภารกิจก็อบลินไม่ค่อยมีใครอยากเอา ถ้าเป็นมอนอื่นยังพอรู้ระดับตายตัว
แต่ก็อบลินมีการขยายสูง จำนวนอาจมากกว่าที่คิด แถมอาจมีพวกข้ามฝากเร่ร่อนมาคุม
