รอยตีตราที่อยู่ที่คอของลูกขุนนางนั่น เป็นเหมือนคำสาปกลายๆด้วยนะ เวลาก็อปลินพาลาดินใช้เวทย์
รอยตีตราจะร้อนขึ้นมาทันที แต่เจ้าของรอยตีตรานั่นลงไปนอนคุยกับรากมะม่วงล่ะ
จำไม่ได้ในเล่มไหนจะบอกอยู่ ลูกเต๋าที่ทอยมักจะมีผลชี้เป็นชี้ตาย โดยเฉพาะในจังหวะสำคัญๆ
มีตัวอย่างคือนักผจญภัยสาวที่เข้าถ้ำไปหาสมุนไพรมารักษาชายที่ตนชอบ แล้วไปเจอมอนเตอร์ (เทพใส่มา)
ก็สู้ได้แหละแต่จังหวะสำคัญตอนร่ายเวทย์โจมตี ลูกเต๋าออกมาให้ยิงพลาด ก็เลยโดนกวาดยกตี้เลย
จริงๆถ้ามองในส่วนพี่ก็อปเลเองก็พลาดมาแนวๆนี้ก็บ่อยอยู่นะ แต่ไม่ตาย และแก้เกมส์ทัน ทั้งโอเกอร์ ทั้งก็อปแชมป์
ในมุมมองผมลูกเต๋าอาจจะออกให้พลาด แต่ตัวพี่ก็อปฉลาดสุขุมและรอบคอบ เกินกว่าที่ลูกเต๋าจะเอาอยู่
ประมาณว่าลูกเต๋าทอยออกมาให้พลาด ให้ตาย แต่ตัวพี่ก็อปเดินไปเตะลูกเต๋ากลายเป็นว่ารอด แต่อาจรากเลือดกลับมาแค่นั้นเอง
ตัวพี่ก็อปผมมองกลายๆก็คล้ายกับประโยค
เพราะแสวงหา มิใช่เพราะรอคอย เพราะเชี่ยวชาญ มิใช่เพราะโอกาส เพราะสามารถ มิใช่เพราะโชคช่วย ดังนี้แล้ว “ลิขิตฟ้าหรือจะสู้มานะตน”
