เว็บไซต์นายท่าน::ชุมชนของคุณหมี

ทำไมถุงขนม
“ถึงห้ามเป็นถุงใส?”

แม้ยังไม่แกะออกมากิน
ข้างในห่อมันฝรั่งทอดก็เปลี่ยนไปได้ขนาดนี้!?

—-
ล่าสุดเพิ่งมีข่าวที่บริษัท Calbee ของญี่ปุ่นกำลังมีปัญหาเรื่องการพิมพ์แพ็กเกจ เลยต้องออก
“แพ็กเกจแบบเรียบง่าย”
เป็นสีเงิน พิมพ์ขาว-ดำกันใช่ไหมครับ?

ทำให้มีมีคนตั้งคำถามว่า
“งั้นทำเป็นถุงใสไปเลยไม่ได้เหรอ?”

แต่เจ้าของโพสต์คนญี่ปุ่น
ที่เคยทำงานเกี่ยวกับชั้นฟิล์มของแพ็กเกจมาก่อน
ก็ได้ออกมาแชร์ความรู้นี้ให้ฟังครับ

—-
เขาบอกว่ามันทำไม่ได้ครับ
เพราะถุงพวกนี้ไม่ได้ทำมาเพื่อความสวยอย่างเดียว
แต่มีหน้าที่ “ปกป้องคุณภาพของขนม”
.
ถ้าทำเป็น “ถุงใส” จริง ๆ
แค่วางเรียงอยู่ใต้ไฟในซูเปอร์มาร์เก็ต
คุณภาพของขนมก็เสื่อมเร็วขึ้นได้แล้ว

เพราะงั้นการที่ Calbee เลือกใช้แพ็กเกจสีเงินพิมพ์ดำแบบเรียบง่ายในครั้งนี้
อาจเป็นการ “ยอมลดความสวยของแพ็กเกจ”
เพื่อปกป้องคุณภาพของข้างในเอาไว้มากกว่าครับ
—-
มีภาพทดลองให้ดูเลยว่า
ถ้าเอามันฝรั่งแผ่นทอดใส่ “ถุงใส” แล้ววางทิ้งไว้เรื่อย ๆ จะเกิดอะไรขึ้น
・[ถุงแรก “เพิ่งใส่ใหม่”]
สีมันจะยังสวย เหลืองน่ากิน และกรอบปกติ

・[ถุงที่ผ่านไป 3 วัน]
เริ่มสีหม่นลงเล็กน้อยกลิ่นก็เริ่มตกแล้ว

・[ถุงที่ผ่านไป 1 สัปดาห์]
การ “ออกซิไดซ์” ของน้ำมันเริ่มหนักขึ้น สีเข้มขึ้น และรสชาติเริ่มแย่ลง

・ [ถุงที่ผ่านไป 2 สัปดาห์]
กลิ่นเหม็นหืนเริ่มชัด น้ำมันเสื่อมมากขึ้นเรื่อย ๆ

・ [ถุงที่ผ่านไป 1 เดือน]
ชิปจะเริ่มชื้น เหี่ยวทั้งรสชาติและกลิ่นแทบเสียไปหมดเลยครับ
—-
สาเหตุหลักที่ทำให้มันฝรั่งแผ่นทอดเสื่อมคุณภาพ
มี 4 อย่างคือ

1.แสง (ทั้งรังสี UV และไฟในร้าน)
2.ออกซิเจน (ออกซิเจนในอากาศ)
3.ความชื้น (ไอน้ำ การควบแน่น และความชื้นในอากาศ)
4.อุณหภูมิ (สภาพแวดล้อมที่ร้อน)
—-
และยังมีอธิบายเพิ่มเติมอีกว่า
“ถุงใส” ไม่สามารถรักษาความอร่อยได้!
เพราะมันฝรั่งแผ่นทอดเป็นของที่บอบบางมาก

ถ้าจะรักษาความอร่อยเอาไว้ จำเป็นต้องมีบรรจุภัณฑ์พิเศษที่ช่วยกันแสง กันออกซิเจน และกันความชื้น
—-
ถุงขนมสมัยนี้ จริง ๆ เป็น “ฟิล์มหลายชั้น” ครับ
หลายคนจะดูไม่ออก
▪️ชั้น PET (ชั้นนอก)
ใช้สำหรับพิมพ์ลาย และเพิ่มความแข็งแรง

▪️ชั้นอลูมิเนียม
ช่วยบล็อกแสง และออกซิเจนอย่างหนัก

▪️ชั้นโพลีเอทิลีน (ชั้นใน)
ช่วยเพิ่มความแน่นหนา และกันความชื้น
และสาเหตุที่ถุงขนมดูเป็น “สีเงิน” ก็เพราะชั้นอลูมิเนียมนี่เองครับ

===============
เอาจริง ๆ หลายจุดผมเองก็เพิ่งรู้หมือนกันนะครับ
ของที่เราหยิบกินเล่นกันทุกวัน จะมีรายละเอียดขนาดนี้ หรือแม้แต่ระยะเวลาที่วางอยู่ใน “ถุงใส”
ว่าผ่านไปกี่วัน สภาพขนมจะเปลี่ยนยังไงบ้าง

ทำให้เห็นภาพชัดๆเลย

Mark JapanSalaryman
Cr:sekkaku_koushin

https://www.facebook.com/photo/?fbid=963051516369395&set=a.242157491792138

 

หลังอัพใหม่ หน่วงแปลกๆ เข้านิยายที่มีแต่ข้อความก็โหลด เช้านี้ เข้าได้แต่หน้าแรก พอจะกดลิงค์ไม่ไป พอกดเข้าแทบใหม่ ก็ค้าง
ต้องเปิด VPN ถึงเข้าได้
 

พันธมิตรแบบไม่จริงใจน่ะสิ ตัวนายใหญ่คนหนึ่งของสิบอสูรต้องการเส้นสายเข้าหาตระกูลเทนมะ เลยเลือกเข้าหาผ่านทางเมดนมโต โดยส่งตัวพี่สาวฝาแฝดของเมดนมโตมาเจรจา
แต่เมดนมโตรู้ทันนิสัยและสันดานของอดีตแคลนตนเอง เลยเลือกที่จะแยกตัวออกจากบ้านเทนมะ และกลับมาอยู่ที่อดีตแคลนตนเอง แล้วฝากความหวังไว้ที่พวกโชตะให้ช่วยต่อ
พี่สาวของเมดก็เลยเลือกการเจรจาแบบแฝงขมขู่แต่แรกโดยส่งตัวเจ้าสามหน่อนั่นไปก่อน แล้วข้อสัญนิษฐานอีกเรื่องก็คือ นางส่งว่าที่สิบอสูรอีกคนที่เชี่ยวเรื่องพันธสัญญาตามไปทีหลังด้วย
แสดงว่าน่าจะคิดใช้เวทพันธสัญญามาบังคับให้ร่วมมือเป็นพันธมิตร ซึ่งดูแล้วน่าจะคิดเอามาใช้กับตัวอากิระแน่ๆ (การบังคับด้วยเวทพันธสัญญา มันก็มีพูดถึงมาเรื่อยๆ ด้วยน่ะ ทั้งตอนงานแข่งระหว่างห้อง แล้วก็ตอนของสึกิชิมะ)

คือคนพี่น่ะพูดชัดเจนว่าต้องการครอบงำตระกูลเทนมะที่เป็นทั้งขุนนางบรรดาศักดิ์ และยังเป็นมหาเศรษฐีระดับโลก ที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับอาวุธยุทโธปกรณ์
ซึ่งนางเอ่ยออกมาว่า ถ้ายึดตระกูลเทนมะได้ จะได้ทุกอย่างมาครองทั้งเงิน ทั้งอำนาจการระดับประเทศ และยุทธภัณฑ์ดีๆ แพงๆ

แต่โชคร้ายที่พวกสิบอสูรดันหลงตัวเองมากเกินไป เลยไม่เชื่อและไม่ฟังคำเตือนของเมดนมโต ตอนนี้เลยโดนกระทืบไปแล้วหนึ่งกองร้อย
ตอนนี้ก็ติดกับข้อมูลของจี้จังไปก่อนล่ะกันถึงหน่วยพิเศษ EEE

ถ้าเป็นอย่างที่พูดพวก3ช่ากับไอ้คนที่ส่งพวกมันมาโดนหนักแน่ๆ ส่วนเรื่องเมดมันก็ไม่ใช่ปัญหาจริงๆนะแหละ

ผมเล่าเรื่องเกี่ยวกับรถไฟให้ฟัง สมัยก่อนเนี่ยรถไฟญี่ปุ่นเนี่ยก็ขาดทุนแบบยับหมา
ถ้าของไทยขาดทุนเป็นหนี้หลายพันล้าน ของญี่ปุ่นหนักกว่าคือหมื่นกว่าล้าน


เหตุผลของมันคือเรื่องกฎหมายครับ ที่เป็นข้อจำกัด เพราะสมัยก่อนรถไฟไทยกับรถไฟญี่ปุ่นหารายได้แค่ทางเดียวคือรายได้จากการขายตั๋วโดยสาร
ซึ่งยังไงมันก็ไม่พอครับ ผลของมันก็คือขาดทุนทั้งคู่ครับ


ทีนี้ญี่ปุ่นก็เลยทำการแก้กฎหมายใหม่ครับ เขาเปลี่ยนการรถไฟของญี่ปุ่นให้ขึ้นมาเป็นกระทรวงรถไฟ
และยกสัมปทานให้กับเอกชน โดยที่ถ้าใครไปเที่ยวญี่ปุ่นแล้วสังเกตดีๆ จะเห็นทางเชื่อมรถไฟใต้ดิน มันเชื่อมเข้ากับห้างสรรพสินค้า
นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญนะครับ เพราะเจ้าของสัมปทานรถไฟญี่ปุ่น กับ ห้างสรรพสินค้าในญี่ปุ่นคือคนเดียวกัน
ดังนั้นผู้ให้บริการรถไฟญี่ปุ่น จึงไม่ได้สักแต่ขายตั๋วอย่างเดียว แต่เขาคือผู้พัฒนาอสังหาริมทรัพย์พื้นที่บริเวณสถานีรถไฟด้วยครับ


................


จริงๆ ถ้าผมเล่าเรื่องปัญหาการรถไฟที่ทำไมไม่ได้รับการพัฒนาเนี่ย ถ้าผมเขียนลงไปในนี้แบบละเอียด หลายคนจะรับไม่ได้กัน ดังนั้นผมจะไม่เล่าย้อนความละกัน
การรถไฟไทยไม่ใช่เพราะไม่อยากพัฒนาครับ แต่มันถูกกดโดยกฎหมายให้แทบไม่สามารถหารายได้อื่นนอกจากรายได้โดยสาร(ตรงนี้เขียนในกฎหมายเลยครับ)


ทั้งที่ถ้าเรามาคิดไตร่ตรองดีๆแล้ว รฟท.สามารถกลายเป็นนักพัฒนาอสังหาฯ หรือ พ่อค้าคนกลางรายใหญ่ที่สุดในประเทศได้อย่างสบายเพราะมีทางรถไฟ+สถานีอยู่แล้ว


สำหรับผมนะ ผมจะไม่โทษเรื่องคน เพราะการโทษคนว่าห่วยอย่างนั้นเลวอย่างนี้ มันเป็นอะไรที่ง่ายเกินไปและไม่ได้นำไปสู่การแก้ปัญหา
เราเปลี่ยนผู้ว่าการรถไฟมากี่คนมากี่ครั้งแล้วครับ ตำแหน่งผว.การรถไฟเป็นตำแหน่งที่ถูกปลดออกบ่อยที่สุดเลยนะครับ
แต่มันก็ไม่เคยแก้ปัญหาได้เลย แสดงว่าปัญหามันไม่ได้อยู่ที่คนครับ หากแต่อยู่ที่ระบบ กฎหมายและกระบวนการเสียมากกว่า


ยกตัวอย่างง่ายๆ ใครเคยอ่านเรื่องคดีพื้นที่มักกะสันบ้างครับ นี่คือตัวอย่างของกฎหมายที่กดหัวรฟท.ไม่ให้สามารถหารายได้นอกเหนือไปจากรายได้โดยสาร
ไม่มีทางเลยที่รายได้โดยสารจะเพียงพอกับค่าอะไหล่+ซ่อมแซมรถไฟ+รางรถไฟ ต่อให้ผู้โดยสารอัดแน่นเป็นปลากระป๋อง มันก็ไม่พอครับ


เพื่อนๆเคยเห็นรถไฟอินเดียที่ผู้โดยสารแน่นทะลักมั้ยครับ



ผู้โดยสารแน่นรถไฟขนาดนี้เกือบทุกเที่ยว แต่รายได้-รายจ่ายของการรถไฟอินเดีย ยังแค่กำไรแบบปริ่มน้ำ


นั่นแสดงให้เห็นว่ารายรับจากค่าโดยสารอย่างเดียวมันไม่พอกับรายจ่ายของทั้งระบบรถไฟ ดังนั้นมันต้องมีรายได้มาเสริมแบบกรณีญี่ปุ่น เช่น การพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ ฯลฯ