เว็บไซต์นายท่าน::ชุมชนของคุณหมี

https://www.facebook.com/share/p/17S5rWiqKX/[/size]

มันสังของเกินไปไม่หน่อย

ผมมองว่าธรรมชาติของมนุษย์ล้วนทำเพื่อตัวเอง เพื่อให้ได้ประโยชน์และผลกำไรเข้าตัวเองให้ได้มากสุด อันนี้เป็นสัจธรรม ถ้ามันเอื้อให้ทำย่อมมีคนทำแน่นอนครับ
ดังนั้นผมจึงอยากถกในเรื่องปัญหาเชิงโครงสร้างมากกว่าจะไปด่าว่ากล่าวว่าคนนี้โลภมากอย่างนั้นอย่างนี้ เพราะ ทุกคนล้วนมีความโลภ ไม่มีใครเป็นอรหันต์


ผมมีเหตุผลว่าทำไมควรแก้กฎหมายให้ "การรถไฟแห่งประเทศไทย(รฟท.)" สามารถทำหน้าที่เป็นพ่อค้าคนกลาง
1.การขนส่งด้วยรถไฟถูกกว่ารถบรรทุกเมื่อคิดราคา/ปริมาณ ดังนั้นถ้ารฟท.สามารถเป็นพ่อค้าคนกลางได้ พวกพ่อค้าคนกลางโดนรฟท.ตบหัวทิ่มหมดแน่นอน
2.เมื่อรฟท.สามารถขนส่งในฐานะพ่อค้าคนกลางได้ เขาจะเป็นพ่อค้าคนกลางที่ตัวใหญ่ที่สุดในประเทศ
ดังนั้นรฟท.จะมีอำนาจในการควบคุมราคาการเกษตรจากการรับซื้อและขายต่อสินค้าการเกษตร แล้วรัฐเป็นเจ้าของรฟท. ดังนั้นรัฐสามารถควบคุมราคาสินค้าเกษตรได้ง่ายยิ่งกว่าเดิม
3.รฟท.สามารถควบคุมให้แต่ละพื้นที่กำหนดชนิดพืชที่จะปลูกได้ ยกตัวอย่าง ถ้าซื้อยางจากภาคใต้ก็จะให้ราคา 80 บาท แต่ถ้าซื้อจากภาคอื่นก็จะให้ราคาที่ต่ำกว่า ผ่านการมีอำนาจกำหนดราคาในฐานะพ่อค้าคนกลางที่ใหญ่ที่สุด
มันเป็นการกดดันให้เกษตรกรต้องเพาะปลูกในพื้นที่ที่รัฐกำหนดให้

ควรระดมทุนไปกว้านชื้อที่ดินเยอะๆ ทำชลประทานเอง ทำแข่งกับชาวบ้านเลยครับ เน้นจ้างคนเอา และออกแบบให้ต้นทุนต่ำที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ เราไม่ควรปล่อยพวกเกษตรทำเอง เราควรจ้างพวกเขามาทำให้ดีกว่า หมดยุคปล่อยให้ทำกันเองละ และที่สำคัญสุดเลย ต้นทุนอ่ะ โคตรสำคัญเลยในการเกษตร แต่หลายๆคนมักจะมองข้าม เมื่อก่อนเทคโนมันยังไม่ถึง เอาคนจนไปทำเกษตรมันยังโอเคอยู่ แต่ตอนนี้่ ถึงเวลาเปลี่ยนระบบใหม่หมดละ พวกนี้ต้องไม่ให้ทำเอง แต่ต้องมาเป็นลูกจ้างแทน

Rip ครับแต่ก็ถือว่านักพากย์คนนี้โชคดีนะ  ที่ได้รับบทเป็นรันเพราะเท่ากับว่ามีงานต่อเนื่องเกิน 20 ปีเลยทีเดียว

ร.9 ทรงแนะนำส่งเสริมสหกรณ์
ประเด็นคือ เกษตรกร ไม่มีอำนาจในการต่อรอง ไม่ว่าจะเป็นราคาผลผลิต ราคาต้นทุน
เรื่องตลกคือ ในขณะที่ราคาขายผลผลิตตกต่ำจนต้องเททิ้ง ผู้ยริโภคไม่ซื้อกินเพราะราคาซื้อมันแพงจนลี่ยงได้ก็เลี่ยง


ปัญหามันไปตกที่ขั้นตอน คนกลาง และสต๊อก


โดยเนื้อแท้จะ สหกรณ์ หรือจะ OTOP มันมีเป้าหมายเดียวกัน คือให้ผู้ผลิตรวมกลุ่มกันเป็นผู้จำนายถึงมือผู้บรอโภคเอง จะได้มีอำนาจที่ควรจะมีไว้ในมือ


ถามว่าทำไมถึงยังไม่สำเร็จมาจนป่านนี้ นั่นก็เพราะเราไม่มีสำนึกส่วนรวม มักง่าย เห็นแก่ตัวเอาแต่ประโยชน์พวกพ้อง ชอบใช้อารมณ์ตัดสินใจเอาต่สะใจตนเอง สุดท้ายก็เลยรวมตัวกันไม่ได้ ถึงรวมตัวกันหลวมๆได้ก็ไม่สามารถพีฒนาแข่งขันได้กับบริษัทที่มีเจ้าของเพียงคนเดียว
นักการเมืองเราก็ส่วมมากเป็นพรรคพวกกับบรรดาคนกล้างเหล่านั้นอยุ่แล้ว และไม่ได้สนใจจะผลักดันกลุ่มก้อนเกษตรกรอย่างจริงจัง


หัวใจของปัญหาคือตัวเกษตรกรเอง ปัจจัยแวดล้อมทั้งหมดก็ไม่อำนวย แม้บางคนจะมองอกว่าปัญหาอยู่ที่ไหน แต่เห็นเล้วเข้าใจแล้วก็หมดกำลังใจจะแก้ไข