เว็บไซต์นายท่าน::ชุมชนของคุณหมี

สิ่งสำคัญคือการพัฒนาหาเงินเข้ามาชดเชยเป็นหลักครับ ส่วนป้องกันแม่งเป็นเรื่องรอง


การท่องเที่ยว การให้บริการ ความหลากหลายของอาชีพ  แนวทางพัฒนาประเทศและแหล่งท่องเที่ยว  แม่งบัดซบไปหมดเหลือแค่รีดภาษีกับแดกทรัพยากรเก่าอย่างเดียว    หัวหินท่องเที่ยวห่าเป็นไง 20 ปีผ่านไปนอกจากขยะที่เพิ่มขึนสภาพแม่งเหมือนเดิม สถานทีท่องเที่ยวไม่มีระเบียบยังไงก็อย่างงั้น ระบบความปลอดภัย ทางเดินขึ้นเขา การพัฒนาพื้นที่ ห้องน้ำให้นักท่องเที่ยว ไม่รวมระบบงานพื้นฐานที่จำกัดในประเทศ  บ้านเรามองความบันเทิงเป็นอบายมุข แม้อะไรเล็กๆน้อยๆก็จะเป็นภาพลบ ร้องเพลง มาสก็อต ของฝากเฉพาะถิ่น  ภาพลักษณ์หรือ จุดเด่นของจังหวัด ไม่มีการพัฒนาอย่างจริงๆจังๆนอกจากราคาสินค้าและบรรจุภัณฑ์  SME ไม่มีศักยภาพในการส่งออก  การผลิตวัตถุดิบทางอุตสาหกรรมพื้นฐานเน้นนำเข้า ไม่รวมการไร้ความสามารถทางฮาร์ดแวร์และซอร์ฟแวร์  เฟอร์นิเจอก็เจอจีนกลืนไม่มีช่องให้หายใจ สุดท้าย นโยบายส่วนใหญ๋เน้นความสามารถในการลดต้นทุนของเจ้าใหญ่ที่กินรวบสินค้าการเกษตร เช่นข้าว ทุเรียน น้ำตาล สัตว์ แล้วแปรรูปก่อนส่งออกโดยขูดรีดเกษตรกรให้ได้ถูกที่สุดแล้วไปขายเอากำไรอีกที  กล้วยเพชรบุรี ดีๆแม่งส่งออกหมด ถ้าได้มาคือแม่งมีคนเอามาให้  ไปซ์้อเองในกรุงเทพแม่งสู้ของเขาเหลือเอามาให้ไม่ได้  สรุป แม้แต่ผลผลิตทางการเกษตรบ้านเราเองยังได้แต่ของกาก ของดีแม่งส่งออกหมด ไม่ก็ต้องไปเข้าห้างหรูหรือแหล่งแม่งจริงๆ  ขึ้นภาษีมาคนเจ็บคือพวกเองทุกคนนะภาษีบ้านเราก็เยอะสัดๆแล้วนอกจาก VAT ที่เหลือแม่งมีภาษีซ้ำซ้อนแล้วซ้ำซ้อนอีก เพราะเราศักยภาพในการหาเงินค่อนๆลดลงจากการบีบของจีน และรัฐไม่ยอมพัฒนาสู้เน้นแต่ให้พวกเจ้าสัวปั่นเงินจากเกษตรกรตัวเล็กๆที่เอาแม่งทั้งปุ๋ยและผลผลิต  ส่วนธุรกิจอื่นๆคือตามยถากรรม ไม่มีการสนับสนุนจากรัฐ การก่อสร้างแม่งก็แดกกันมีแต่คนกันเองใต้โต๊ะสบายไม่มีการพัฒนา  แค่นี้ภาษีรถยนต์ ภาษีเครื่องใช้ไฟฟ้า ก็แพงกว่าหลายๆที่แล้วนะ ยิ่งชาวบ้านจ่ายภาษีหนัก เงินจะเอามาบริโภคก็น้อยลง

หลุมดำดิจิทัล: เมื่อเงินในกระเป๋าเด็กไทยไหลออกนอกประเทศ แต่พ่อค้าแม่ค้าไทยรับกรรม

ในยุคที่เทคโนโลยีไร้พรมแดนเฟื่องฟู ค่านิยมของวัยรุ่นและคนรุ่นใหม่ไทยได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง หนึ่งในกระแสที่เห็นได้ชัดคือ "การรณรงค์เล่นเกมแท้และต่อต้านสินค้าละเมิดลิขสิทธิ์" ในมุมหนึ่ง นี่คือความก้าวหน้าทางจิตสำนึกเรื่องทรัพย์สินทางปัญญาที่น่าชื่นชม แต่หากเรามองให้ลึกลงไปในมิติเศรษฐศาสตร์มหภาค ปรากฏการณ์นี้กำลังซ่อน "วิกฤตดุลการค้า" ครั้งใหญ่ที่ส่งผลกระทบต่อปากท้องของคนในประเทศอย่างเงียบ ๆ

ท่อระบายเงินตรา: เบื้องหลังเม็ดเงินความบันเทิงที่ไหลไม่หยุด

ปัจจุบัน เด็ก นักเรียนมหาวิทยาลัย และพนักงานออฟฟิศรุ่นใหม่ สามารถเข้าถึงการซื้อเกมแท้ ไอเทมสกินแฟชั่น หรือบริการสตรีมมิ่งต่าง ๆ ได้ง่ายดายเพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัส ผ่านระบบโมบายแบงก์กิ้งและวอลเล็ต คำถามที่ตามมาคือ เงินเหล่านั้นไหลไปที่ไหน?
คำตอบคือ เม็ดเงินส่วนใหญ่ไหลออกนอกประเทศไปสู่บริษัทเทคโนโลยียักษ์ใหญ่และผู้พัฒนาเกมในประเทศมหาอำนาจอย่าง สหรัฐอเมริกา จีน หรือเกาหลีใต้ โดยที่ประเทศไทยแทบไม่ได้ส่วนแบ่งทางเศรษฐกิจตรงนี้กลับคืนมาเลย เพราะเราอยู่ในฐานะ "ผู้บริโภคปลายน้ำ" อย่างสมบูรณ์แบบ แม้จะมีข้ออ้างว่าเรามีโปรเพลเยอร์อีสปอร์ตหรือนักวาดไทยที่หาเงินจากต่างชาติได้ แต่คนกลุ่มนั้นมีจำนวนน้อยนิดเกินกว่าจะเทียบกับมูลค่าความเสียหายที่เงินไหลออกไป

ความเหลื่อมล้ำทางโครงสร้าง: คนหาเงินไม่ได้ใช้ คนใช้เงินไม่ได้หา

ความย้อนแย้งที่เจ็บปวดที่สุดในระบบเศรษฐกิจปัจจุบันคือ "กลุ่มคนที่ทำงานหนักเพื่อดึงเงินเข้าประเทศ" เช่น ภาคการท่องเที่ยว ร้านอาหารไทย สินค้าเกษตร หรือการแพทย์ ส่วนใหญ่เป็นกลุ่มที่แทบไม่ได้บริโภคสินค้าดิจิทัลต่างชาติเลย พวกเขาอาศัยหยาดเหงื่อแรงงานดึงเงินตราต่างประเทศเข้ามาหมุนเวียน
แต่เมื่อเงินเหล่านั้นกระจายไปสู่ลูกหลานหรือกลุ่มพนักงานออฟฟิศในเมือง เงินกลับถูกตัดตอนและแปรสภาพเป็น "สินค้าที่จับต้องไม่ได้" ส่งออกไปนอกประเทศทันที เงินก้อนเดิมที่ควรจะถูกนำไปซื้อขนม ซื้ออาหาร หรืออุดหนุนพ่อค้าแม่ค้าในตลาดสดเพื่อสร้างเศรษฐกิจหมุนเวียน (Multiplier Effect) ภายในประเทศ จึงหายวับไปในโลกไซเบอร์ ส่งผลให้ผู้ประกอบการฐานรากในประเทศเริ่มขาดสภาพคล่องและเดือดร้อนเป็นกลุ่มแรก

"ยาแรง 100%": มาตรการสกัดกั้นเพื่อรักษาเสถียรภาพเศรษฐกิจท้องถิ่น

เมื่อประเทศไทยไม่ได้ร่ำรวยขนาดที่จะยอมให้เงินไหลออกอย่างไร้ขีดจำกัด มาตรการทางภาษี e-Service 7% ในปัจจุบันจึงไม่เพียงพออีกต่อไป แนวคิดนโยบายชาตินิยมทางเศรษฐกิจที่เด็ดขาดจึงถูกนำเสนอขึ้นมา นั่นคือ "การตั้งกำแพงภาษีสินค้าเพื่อความบันเทิงดิจิทัลเพิ่มขึ้น 100%"
การเพิ่มภาษีเป็นเท่าตัวจะทำลายแรงจูงใจในการฟุ่มเฟือยกับสินค้าดิจิทัลต่างชาติทันที และบีบให้เงินส่วนเกินเหล่านั้นต้องสะท้อนกลับมาหมุนเวียนในภาคเศรษฐกิจจริงภายในประเทศ ส่วนข้อกังวลที่ว่าผู้บริโภคจะหันกลับไปหา "ตลาดมืด" หรือเกมก๊อปสายมืดนั้น ในเชิงโครงสร้างถือเป็นความเสียหายทางไซเบอร์ที่รัฐบาลสามารถบริหารจัดการปราบปรามได้ และมีมูลค่าน้อยกว่าเม็ดเงินมหาศาลที่สูญเสียให้ต่างชาติแบบไม่มีวันกลับ
สำหรับภาคธุรกิจที่กังวลเรื่องต้นทุนซอฟต์แวร์ทำงาน รัฐบาลสามารถใช้กลไกการคัดกรองที่ชาญฉลาดได้ เช่น:
1. ระบบคืนภาษี (Tax Refund): ยกเว้นภาษีให้เฉพาะบริษัทหรือฟรีแลนซ์ที่จดทะเบียนเพื่อใช้ซอฟต์แวร์ในการทำมาหากิน
2. การแยกหมวดหมู่ภาษี (White-listing): เก็บภาษี 100% เฉพาะสินค้าแฟชั่นและเกมความบันเทิง (Entertainment & Luxury Digital Goods) โดยไม่กระทบต่อเครื่องมือสร้างผลผลิต (Productivity Tools)

บทสรุป

โลกไร้พรมแดนอาจจะมอบความบันเทิงที่สะดวกสบายให้คนรุ่นใหม่ แต่สำหรับประเทศที่กำลังพัฒนาและเผชิญภาวะขาดดุลการค้าทางดิจิทัลอย่างประเทศไทย การปล่อยให้เม็ดเงินไหลออกตามใจชอบโดยไม่มีกำแพงสกัดกั้น อาจเปรียบเสมือนการปล่อยให้เลือดไหลออกจากร่างกายเรือย ๆ
ถึงเวลาแล้วที่ผู้กำหนดนโยบายต้องกล้าหาญพอที่จะใช้ "ยาแรง" เพื่อดัดนิสัยการใช้เงินดิจิทัล และดึงเม็ดเงินเหล่านั้นกลับมาอุ้มชูพ่อค้าแม่ค้าและเศรษฐกิจฐานราก ก่อนที่ระบบเศรษฐกิจภายในประเทศจะลุกลามจนเกินเยียวยา

7-9% นี้ถือว่าโคตรเยอะเลยนะ เพราะโอกาส ที่คนปกติจะรวยได้ แม่งโคตรต่ำ

  นอกจากลุงแกจะอวยเต็มประตูแล้ว พวกคนออกความเห็นในช่องของลุงแกดูยังไงก็หน้าม้าชัดๆ.  . ชอบพูดคำเดิมซ้ำๆซากๆว่ารถกระเทยรุ่นเบลจะกลับมา.    ถามหน่อยมันจะเอาอะไรกลับมา เพราะคนซื้อรถกระเทยก็มีแต่รุ่นลุงอย่างผมกับท่านเท่านั้นแหละ

แล้วที่ตลกร้ายคือ นิสัยพวกนี้ มีโอกาสประสบความสำเร็จสูงกว่าคนทั่วไปด้วยอ่ะสิ