ผมหมายถึงว่า อืม... ให้ท่านมองอย่างนี้ก็ได้ครับ
ว่าแนวคิดปัจจุบันน่ะ หัวหน้ามีเหมือนทานากะเกือบถูกไหม?
แล้วคนที่เรียกว่าหัวหน้าน่ะ ก็ไม่ใช่เกิดมาก็แก่เลย
แกก็เคยเป๋นเด็กมาก่อนเหมือนกัน
ประมาณ เรื่อง วัยอลวน พ่อแม่ธรรมดาที่เราเห็น ก็เคยใส่ชุดเอลวิสไปเต้นในผับมาก่อน
หน้าที่การงานบังคัยให้เขาต้องละทิ้งของส่วนตัว แต่ไม่ได้หมายความว่าตำแหน่งหัวหน้าคือทั้งหมดของเขา
เหมือนกับสรุปทนากะหรือพระเอกทั่วไปคือ "ชายหนุ่มโสด อายุสามสิบธรรมดา"แต่เรารู้ดีว่าพวกเขาไม่ได้มีแค่นั้น
ที่ผมจะพูดคือคนต่างวัยมองต่างกันน่ะครับ
เช่น มีคนพูดว่า เล่นหมากรุกไม่เคยชนะป๊าได้เลย
ซึ่ง ป๊าไปต่างโลกก็มีทักษะการคิดคาดการณ์หลายๆอย่างไม่ใช่ขาดจินตนาการ
ป๊าผ่านไปด้วยประสบการณ์ความอดทนและทักษะตามแบบคนรุ่นเก่า
เด็กรุ่นใหม่ อาจผ่านไปด้วยการรู้ข้อมูลว่าความคิดคนมีจำกัด ไม่แข่งกับคนที่มีอายุมากกว่า แต่คิดสมองกลขึ้นมาเล่นหมากรุกแทน
ยกตัวอย่าง ทานากะอีกแล้ว คิดว่าคนที่เป็นพนักงานบริษัท จะดูถูกว่าเขาไม่มีทักษะการเข้าสังคมหรือ?
ที่อธิบายคือพยายามจะมองว่าคนรุ่นก่อนจะแก้ปัญหาอย่างไรน่ะครับ
แต่ไม่ได้เทียบกันแบบไม่ให้สกิลโกง เพราะคนมีสกิลโกงชนะอยู่แล้ว
แต่พยายามจะแสดงว่า คนรุ่นหัวหน้า หากมีสกิลโกงจะทำอะไรกับมัน?
ยกตัวอย่าง หัวหน้าชอบเรื่องฮวงจุ้ยมาก ในโลกความจริงเปลี่ยนการจัดแต่งสำนักงานมันอยู่นั่นล่ะ
พอมาโลกแฟนตาซีที่เงทมนตร์และฮวงจุ้ยมีจริง ท่านคิดว่าหัวหน้าจะทำอะไรกับมัน?หรือการที่หัวหน้าส่องพระทั้งวัน จะทำให้มีสกิล "ตรวจสอบ"appraise ได้ง่ายขึ้นหรือเปล่า?
หมายถึงว่า หากท่านให้โอตาคุหุ่นยนต์ หรือโอตาคุ แบบต่างๆมีประโยชน์ที่ต่างโลก
ทำไมไม่ลองคิดว่าสกิลของหัวหน้าก็มีประโยชน์บ้างล่ะครับ?
