เห็นใจเขาหน่อยน่า ที่เราคิดกะความจริงมันไม่เหมือนกันหรอก อย่างร้านที่เดอะมอลงามฯใกล้บ้านผม เมื่อตอน4ปีก่อนมันตั้งสามร้าน ตอนนี้ปิดไปหมดแล้ว เหลือแต่ร้านขายหนังทั่วไป ซึ่ง...ก็น่าจะอีกไม่นาน
มันต้องคิดค่าเช่าที่ ค่าพนักงานอีก(ซึ่งต้องคิดเพิ่มจากค่าผลิตที่ขาดทุนอยู่แล้วอีก) แล้วตอนเนี่ย แผ่นมันก็ขายเฉพาะพวกที่สะสมเท่านั้นแหละ พวกขาจร แบบว่างๆค่อยไปซื้อมันนับเป็นรายได้ที่แน่นอนไม่ได้อ่ะสิ
ยิ่งสะดวกเราก็ยิ่งลำบากเขา มันหาดีลที่ลงตัวไม่ได้หรอกถ้าเราไม่รู้จำนวนลูกค้าที่จะซื้อแน่ๆ
เพราะงั้นในยุคแบบเนี้ยทำอย่างตอนเนี้ยถูกแล้ว นับยอดก่อนแล้วค่อยขาย ถ้ายอดถึงก็ส่งถึงบ้านมันก็สะดวกดี
ผมชื่นชมด้วยซ้ำที่ยังมีค่ายที่ทำขายอยู่ เพราะต่อให้ทำแบบนี้ ผมว่าเขาก็ไม่ได้กำไรหรอก อาจจะแค่พออยู่รอดไปเดือนต่อเดือนด้วยซ้ำ